Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Duf Konijntje

    Ik ben net een duf konijntje. Mijn reactievermogen is lichtelijk aangetast. En ik heb het gevoel dat er een soort van waas over mijn hersenen hangt. Nee dit heb ik nog nooit eerder ervaren. De boosdoener is de morfine. Sinds woensdag gebruik ik dit als pijnstiller voor mijn arm. Nee het is niet voor de arm waar de tumoren onder de oksel zitten, maar de andere arm. De arm waarin het infuus gezeten heeft voor de chemo.

    Dinsdag heb ik mijn eerste kuur gekregen. Zoals ik in mijn vorige blogje al had beschreven deed vooral 1 middel veel pijn aan de vaten. Het gevolg was dat ik de nacht erna er niet van kon slapen. Mijn vaten stonden in brand. Paracetamol en ibuprofen hielpen niks. Dus heb ik na die slapeloze nacht de poli gebeld. Mijn bovenarm, daar gaat het om was wat dikker en 2 vaten waren duidelijk zichtbaar door de huid, ze waren dikker en blauwer. Dit liep zo door tot in de oksel. Op de poli waren ze wel onder de indruk van deze reactie op de Gemzar. Dit maakten ze niet vaak mee. En daarbij komt dat ik verder geen last heb van de chemo. Ik ben niet misselijk, kan gewoon eten en drinken. Kortom op de pijn in mijn arm na, lijkt het net of ik geen chemo gehad heb. Dus dan is het wel extra zuur dat juist deze bijwerking zo uitgesproken aanwezig is.

    Dus om de pijn tegen te gaan moet ik dagelijks 2-3 keer koelen met een coldpack. En heb ik morfine voorgeschreven gekregen. En gelukkig helpt dit goed. Ik ben absoluut niet pijnvrij. Maar ik kan weer slapen en ik kan weer wat doen. Zoals wandelen, kleine boodschappen en wat lichte huishoudelijke dingen. Het enige waar ik wel echt last van heb is dat duffe.

    Maar ik hoop na het weekend deze morfine weer te kunnen stoppen. Want het is fijn dat het er is, maar nog fijner als je er weer mee kan stoppen. Gelukkig ga ik dinsdag voordat ik kuur deel 1B ga krijgen een anders soort infuus krijgen. Dit infuus wordt rechtstreeks in een groot vat gelegd. En deze mag voorlopig blijven zitten tot eind maart. Kijk dat scheelt wel, want dan hoef ik daarna niet meer zoveel geprikt te worden. En worden mijn dunne vaten ontlast. Want deze pijn nog 11 keer, dat zie ik niet zitten. Dus ik ben heel blij dat er zo meegedacht is, en dat ik een mooie andere toegangslijn ga krijgen. 

    De donkere dagen voor kerst, ik vind het zo gezellig. Morgen wil ik graag de kerstboom neer gaan zetten. De boom is gekocht, dus het wordt tijd dat hij zijn intrede gaat maken in huis. Een heerlijk ontspannen klusje, wat waarschijnlijk nu nog even trager zal verlopen dan normaal. Ook moeten we nog even op zoek naar een geschikte plek. Maar dat komt vast goed. Dus ondanks alles, gaan we gewoon genieten van de kerstperiode, de gezelligheid, en het samen zijn met familie en vrienden. Want daar draait het toch allemaal om.

    Iedereen een heel fijn weekend. Ga ook onwijs genieten.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Nieuw

    Afgelopen 1,5 week staan voor mij in het teken van nieuw.
    Ik ben 1,5 week terug voor het eerst tante geworden van Een prachtig ventje. Ik ben trots als een pauw! Mijn kleine broertje is ineens niet zo klein meer…. Hij is volwassen geworden, hij is vader geworden… Nee ik kan hem niet meer mijn kleine broertje noemen.
    Dat kleine nieuwe leven, zo bijzonder, zo mooi, zo puur! Welkom kleine vent!

    Ook heb ik voor het eerst afgelopen week 2x 8 uur gewerkt. Dat is een nieuwe stap, de stap richting mijn normale leven. Maar voelt het nieuw.
    Een stap vooruit.
    Het herstel na die 2×8 uur werken ging ook makkelijker dan vooraf gedacht. Dat is ook nieuw! Langzaam maar zeker wordt ik weer meer ik.
    Een heerlijk gevoel.

    Afgelopen woensdag ben ik naar een speciaal zaak geweest voor een prothese. Ze hadden duidelijk mijn maat niet, dus mocht ik zaterdag terugkomen.
    Na diverse protheses te hebben geprobeerd een op het oog goede gevonden te hebben. Blij afgerekend en in de auto gestapt.
    Na 10 minuten in de auto, besloten dat ik toch niet tevreden was met mijn prothese. Er zat een deuk en rimpel in mijn BH. Het was toch niet zo mooi als ik zou willen. Omgekeerd en weer teruggegaan. Want zoals mijn mams wijs zei, hier ga jij je aan irriteren.
    De verkoopster was het gelukkig met mij eens. Dus heb ik weer een heleboel protheses gepast. De een was toch even te dik, waardoor er een duidelijk links-rechts verschil zichtbaar was. De volgende was aan de onderkant heel mooi, maar aan de bovenkant te plat.
    Uiteindelijk toch een mooi zittende prothese gevonden.
    Helemaal gelukkig ben ik met 1 prothese, 2 aangepaste BH’s en een mooie bikini in de auto gestapt naar huis.
    Weer een stapje op weg naar volledig herstel. Een nieuwe prachtig zittende prothese.

    Ik heb een geweldige 1,5 week gehad!
    Langzaam aan wordt ik weer meer mijzelf, langzaam aan kan ik weer wat meer aan.
    In december vertelde ik mijn broer en zijn vriendin, dat in juli 2014 zij een gezond kindje zouden krijgen, en dat ik een gezonde tante zou zijn!
    En dat is helemaal uitgekomen!
    Het leven is echt mooi! En wordt alleen maar mooier!

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi