Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Vertrouwen

    De afgelopen dagen heb ik een aantal keer de vraag gehad of ik er wel vertrouwen in heb.
    Vertrouwen in mijn lichaam, vertrouwen in het medisch behandelend team, vertrouwen in het geheel…..

    Ik kan volmondig JA zeggen.
    Ik heb zeer zeker vertrouwen in mijn lichaam.
    Mijn lichaam vertelt mij voor de tweede keer dat er iets in mijn lijf zit wat niet klopt.
    Ik ben echt het type die nooit uitgebreid aan haar borsten gevoeld heeft op zoek naar onregelmatigheden. Nu nog niet trouwens. Toch gaf mijn lichaam in 2013 het seintje dat ik met mijn hand moest gaan voelen aan de borst omdat er een harde bult zat.
    Nu weer. Ik voel echt niet dagelijks aan mijn oksels. Zeker omdat ik nadat ik in 2014 schone poortwachtersklieren had. Er was gewoonweg geen reden om mijn oksels te controleren.
    En weer gaf mijn lichaam aan dat er iets zat waar ik wat mee moest doen. Weer kreeg ik het seintje dat ik moest gaan voelen.
    Hoe kan ik dan geen vertrouwen hebben in mijn lichaam, die mij altijd vertelt dat er iets is, waar ik wat mee moet doen.
    Dus ik vertrouw juist volledig op mijn lichaam.

    Ook in het medisch behandelend team heb ik zeer veel vertrouwen.
    Tot nu toe is alles waar ik mee kwam heel serieus genomen. Meteen zijn er allerlei onderzoeken ingezet.
    De eerste keer stuurde de huisarts mij direct door. De dag erop werden alle onderzoeken gedaan in het ziekenhuis. En 3 dagen later had ik een diagnose, waar meteen mee aan de gang gegaan is. Waarvoor een plan opgesteld is. Het plan werd in mijn samenspraak tussentijds aangepast. Kortom ik ben altijd serieus genomen. En nu weer. Ik belde naar de poli, en 2 uur later zat ik daadwerkelijk weer in het ziekenhuis en werden de diverse onderzoeken gedaan. 1,5 dag later had ik wederom de diagnose.
    Ik word echt zo serieus genomen.
    Dus JA, ik heb echt het volste vertrouwen in het team wat mij behandelt.

    Heb ik vertrouwen in het geheel.
    Ook daar kan ik nu JA op zeggen.
    Ik had heel erg veel last van diverse gedachtegangen. Die gedachtegangen verlamde mij, ik kon ze niet doorbreken. Er kwam niks meer uit mijn handen. En ik wist niet goed waar mijn positiviteitsknop zat. Het leek er bijna op alsof ik medelijden had met mijzelf. Ik had hulp nodig omdat ik zo niet verder kon, mijn gedachtegang zogen mij leeg. Dus heb ik wat tips gevraagd aan een collega die ook coach is in Neuro Linguïstisch Programmeren (NLP).
    En zij heeft mij zulke goede tips gegeven om deze verlammende gedachtegangen stop te zetten. Door goed op mijn ademhaling te letten. Door terug te gaan naar het nu. Wat weet ik nu. Het wat als, en daarop doordenken heeft geen zin omdat het toch altijd anders loopt dan je had gedacht.
    Blijf bij wat ik nu weet.
    En ik moet het misschien geen kanker noemen voor mijzelf. Kanker heeft een lading. Aan die lading hangen zoveel emoties. En door die emoties gaan de gedachten weer alle kanten op.
    Dus ik blijf in het nu. Wat weet ik nu.
    Ik weet dat ik een bult heb. Maar meer weet ik niet. Vrijdag weet ik meer. Eerder niet.
    En ik weet dat ik echt kan vertrouwen op mijn lichaam. Die mij echt seintjes geeft als er iets zit wat niet hoort.
    Met die wetenschap kijk ik nu vol vertrouwen de toekomst in. En ondertussen probeer ik steeds terug te denken aan alle positieve dingen die kanker mij eerder gebracht heeft. Want ook de vorige keer was het een bijzondere ervaring die mijn leven ook heel erg verrijkt heeft.
    Dus ik denk dat ik op de juiste weg ben, om de positiviteitsknop weer terug te vinden.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Gelukkig nieuwjaar

    Jaja, is 2015 alweer een week oud.
    Maar ik vind het nog niet te laat om iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen.
    Ik hoop echt dat al jullie dromen en wensen uit gaan komen.

    Ik doe niet aan goede voornemens. Maar ik heb wel allemaal leuke plannen voor het komende jaar.
    Ten eerste hoop ik echt dat ik minder moe zal zijn, en een betere conditie ga opbouwen.
    Ook hoop ik dat ik dit jaar een reconstructie kan krijgen. De wachtlijsten lopen op, dus ik ben benieuwd.
    Maar mijn grootste plannen liggen op een heel ander vlak.
    Ik wil dit jaar een dakkapel laten plaatsen en de badkamer aanpakken.
    Echt eindelijk een mooie badkamer creëren, dat is echt wel nodig.

    En ga ik vooral heel erg genieten van mijn lieve vriend!
    Dat liefde zo mooi kan zijn!
    Wat ben ik gelukkig!

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi