Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Kammen of Kaal

    Nadat ik heerlijk genoten heb afgelopen weekend en dagen van het mooie weer, was het dinsdag weer tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Kuur 5a stond op het programma. Gelukkig waren mijn bloedwaarden allemaal goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Wel viel het de arts op dat mijn haar wel heel dun geworden was. Ja, dat was mij ook al opgevallen. Lastige keuze hoor, kammen of kaal, terwijl je zo dichtbij het einde van de kuren bent. Dus nog even de tijd genomen om er over na te denken. Eerst de kuur maar in laten lopen. Gelukkig ging het allemaal soepel, en heb ik niet veel last gehad.

    Afgelopen woensdag besloten om de kapper te bellen. Er was weinig moois meer aan mijn haar. Zelfs in een staart kon ik de kale plekken niet meer bedekken. Ik voelde mij een zwerver, en zeer onverzorgd. Samen met mijn vriend ben ik die ochtend nog naar de kapper geweest. Hij heeft foto's gemaakt. Het was niet heel emotioneel hoor. Het was eigenlijk wel goed. De stap om het eraf te laten halen was wel groter dan in 2013. Maar toen viel mijn haar al na de eerste kuur fors uit. Nu ging het veel geleidelijker. Periodes met forse haaruitval werden afgewisseld met de periodes van bijna geen haaruitval. En nu met nog maar 3 kuren te gaan, is het lastig om onder ogen te zien dat het echt niet mooi meer was. Er was geen houden meer aan. Ook mijn wenkbrauwen worden dunner en mijn wimpers vallen uit. Okselhaar groeit niet meer en ook mijn benen hoef ik nauwelijks meer bij te houden. 

    En nu ben ik dus kaal. Er zitten nog wat stoppels op mijn hoofd. Mijn hoofdhuid is wel gevoelig. Soms lijkt het of er allemaal naalden in mijn hoofdhuid geprikt worden. Maar ik smeer deze in, en ik hoop dat het beter gaat worden.  Ik draag nu mutsjes, maar tijdens een opvlieger gaat hij regelmatig af. In bed begin ik meestal wel met een mutsje op, maar ook dan gaat hij na een korte periode af. Vaak bij een opvlieger.

    Ik heb nu ook veel minder moeite om mijn kale koppie te laten zien. Het is niet anders. Ik smeer hem in met factor 30 voor ik het huis uit ga. En loop nu rustig zonder iets op mijn hoofd door het dorp. Wel heb ik een paar dunnere zomer mutsjes besteld, en zelfs een petje. Ik hoop dat ze passen en dat ze mij leuk zullen staan. Want tijdens sommige gelegenheden wil ik wel wat op mijn hoofd. Vooral omdat de weersomstandigheden nog zo wisselend zijn. Een kaal hoofd is toch wel snel koud. Maar de mutsjes die ik had uit 2013 zijn allemaal wintermutsjes. Die zijn nu snel te warm. En ik ga er vanuit dat het nu voor een korte periode is. Vorige keer ben ik ongeveer 8 maanden afhankelijk geweest van mutsjes. Nu hoop ik dat als ik in april mijn laatste kuur ga krijgen, er in augustus/september weer een dekkende laag haar op mijn bolletje zit. Maar dat moeten we afwachten. 

    Voorlopig mag ik door het leven met een kaal koppie.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Evaluatie na een jaar bloggen

    Het is eigenlijk schandalig. De hele maand mei heb ik geen enkele blog geplaatst.
    Toen ik begon met bloggen een jaar geleden was het absoluut niet mijn ambitie om dagelijks een blog te plaatsten.
    Ik zou bloggen wanneer ik er tijd voor had.
    De onderwerpen zouden gevarieerd zijn. Echt dingen die mij bezig hielden.
    Ik wilde niet dat mijn blogs alleen maar over borstkanker zouden gaan. Maar ook over de dingen die ik meemaakte, of actualiteiten in het nieuws.

    Nu een jaar na het plaatsten van mijn eerste blog valt mij op dat de best gelezen blogs juist de blogs zijn over mijn borstkanker.
    Ik zit er nu zelfs over te denken om de email updates die ik gemaakt had in de periode dat alles speelde om mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte te houden toch te gaan publiceren.
    Omdat ik hoop dat ik misschien andere hiermee kan helpen en steunen.
    En ik merk dat hier toch wel behoefte aan is.

    Als ik nu zelf terug kijk op het hele proces ging ik in het begin ook zoeken naar ervaringen, beste behandelingen, naar ervaringen over hoe ziek mensen zich kunnen voelen na een kuur. Hoe het gaat met de re-integratie terug in het werk. Hoe lang duurt het voordat je echt weer een staart in kan? Allemaal vragen waar ik mee zat, maar waarop geen pasklaar antwoord gegeven kon worden door artsen.

    Dat is de reden waarom ik nu aan het overwegen ben om toch het hele proces op mijn blog te posten.
    Omdat ik zelf toen ook vragen had.
    En het kan helpen dat deze beantwoord worden door iemand die het heeft meegemaakt.

    Het gekke aan kanker is, voor mijn gevoel is het zo ver weg… Maar ook nog steeds zo dichtbij.
    De chemokuren zijn voor mijn gevoel enorm lang geleden. Terwijl ik mij nu langzaam aan het voorbereiden ben op de reconstructie. En daardoor nog steeds alle dagen geconfronteerd wordt met de gevolgen van de kanker.
    Ik had echt het gevoel: Als de behandelingen geweest zijn, pak ik mijn leven op, en is het klaar….
    Maar het is gek om te ontdekken dat het net niet helemaal zo werkt…..

    Zoals ik al eerder verteld heb, het was voor mij echt geen verdrietige periode.
    En ik voel mij enorm gezegend dat ik hier nu zo sta.
    Ik ben dankbaar want het had echt anders kunnen aflopen.
    En daarom wil ik nu ook echt genieten van het leven.

    Dus wie weet, ga ik deze intense periode toch nog delen via deze blog.
    Juist omdat ik merk dat dit over het algemeen de meest gelezen blog berichten zijn.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi