Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Laatste kuur gehad!!!

    Ja ja 2014... Toch het moment waar wij wel naar uit hadden gekeken.
    Chemotherapie hoort bij 2013.... En 2013 is achter de rug!
    Ik heb zelf tot 23 uur in bed gelegen op oudejaarsavond. En ben voor de jaarwisseling naar mijn ouders gegaan.
    Het was toch een moment dat ik niet in mijn bed wilde meemaken.
    Vooral het gelukkig nieuwjaar wensen was emotioneel. Mams en ik konden het niet drooghouden.
    Ik ben niet naar buiten geweest om naar het vuurwerk te kijken. Maar zat heerlijk op de bank.
    Toen werd het toch echt tijd voor mij om lekker te gaan slapen.
    Nieuwjaarsdag heb ik een rondje buiten gelopen en ben ik daarna weer naar mijn ouders gegaan om de familie een gelukkig nieuwjaar te wensen.
    Was gezellig maar wel druk.
    Lekker een beetje tomatensoep gegeten.  Ik voelde mij voornamelijk heel erg moe.
    Had moeite om gesprekken te volgen en ben wederom op tijd naar bed gegaan.

    Afgelopen week niet veel last gehad van bijwerkingen.
    Behalve vermoeidheid, matige eetlust mag ik niet klagen.
    Dove gevoel in vingers en tenen is wel weer heel erg aanwezig.
    Ik hoop dat dit de komende weken weer weg gaat trekken. Op dit moment merk ik wel dat dit dove gevoel mij beperkt met bijvoorbeeld typen en dopjes openen. Fijne motorische handelingen heb ik meer moeite mee. Maar ik heb zeker het gevoel dat dit goed gaat herstellen.
    Dus eigenlijk heb ik een goede week gehad zo na mijn laatste chemokuur.

    En met hulp van Judit zijn mijn kerstspullen ook allemaal weer opgeruimd. Dank je wel!
    Het normale leven kan weer beginnen!
    Ik ga proberen mijn conditie de komende weken op te bouwen. Sterker te worden.
    En dan langzaam aan toewerken naar een goede conditie voor de operatie.

    Nogmaals allemaal heel erg bedankt voor alle steun.
    Het eerste deel van de behandeling is achter de rug!
    Voelt toch als een eerste mijlpaal.


  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Autorijdende railrunner

    Het is jaren terug al mis gegaan….
    Mijn relatie met het openbaar vervoer. Ik fietste liever 17 kilometer naar school, dan dat ik de bus pakte. Ik had het niet op wachten. Want vaak was de bus net weg…. Wachten is trouwens nog steeds niet mijn sterkste punt hoor.
    Maar mijn auto en ik zijn werkelijk waar dikke vrienden. Zo gauw als ik mijn rijbewijs behaalde, had ik de mogelijkheid om dagelijks te rijden. Wat een vrijheid! Heerlijk.
    Nog steeds is auto rijden een hobby. Maakt niet uit waar heen, ik rij wel. Drukke steden, smalle straatjes, buitenland, Nederland, dat maakt mij allemaal niet uit.
    Doordat ik herstellende ben van een operatie, mag en kan ik geen autorijden. Tijdelijk iets beperkt in mijn vrijheid.
    Omdat ik toch heel graag aanwezig wilde zijn bij het etentje van het afdelingsfeest van mijn werk, besloot ik met de trein te gaan.
    Via internet de vertrektijden opgezocht. Nog wat extra tijd gereserveerd om een kaartje te kopen. Een boekje in mijn tas gedaan.
    Ik stap in de trein, en zoek een zitplek. Zodra ik zit ga ik op zoek naar de autogordel……..
    Ik zie dat een jongen mij vriendelijk toelacht. Betrapt……

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi