Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Duf Konijntje

    Ik ben net een duf konijntje. Mijn reactievermogen is lichtelijk aangetast. En ik heb het gevoel dat er een soort van waas over mijn hersenen hangt. Nee dit heb ik nog nooit eerder ervaren. De boosdoener is de morfine. Sinds woensdag gebruik ik dit als pijnstiller voor mijn arm. Nee het is niet voor de arm waar de tumoren onder de oksel zitten, maar de andere arm. De arm waarin het infuus gezeten heeft voor de chemo.

    Dinsdag heb ik mijn eerste kuur gekregen. Zoals ik in mijn vorige blogje al had beschreven deed vooral 1 middel veel pijn aan de vaten. Het gevolg was dat ik de nacht erna er niet van kon slapen. Mijn vaten stonden in brand. Paracetamol en ibuprofen hielpen niks. Dus heb ik na die slapeloze nacht de poli gebeld. Mijn bovenarm, daar gaat het om was wat dikker en 2 vaten waren duidelijk zichtbaar door de huid, ze waren dikker en blauwer. Dit liep zo door tot in de oksel. Op de poli waren ze wel onder de indruk van deze reactie op de Gemzar. Dit maakten ze niet vaak mee. En daarbij komt dat ik verder geen last heb van de chemo. Ik ben niet misselijk, kan gewoon eten en drinken. Kortom op de pijn in mijn arm na, lijkt het net of ik geen chemo gehad heb. Dus dan is het wel extra zuur dat juist deze bijwerking zo uitgesproken aanwezig is.

    Dus om de pijn tegen te gaan moet ik dagelijks 2-3 keer koelen met een coldpack. En heb ik morfine voorgeschreven gekregen. En gelukkig helpt dit goed. Ik ben absoluut niet pijnvrij. Maar ik kan weer slapen en ik kan weer wat doen. Zoals wandelen, kleine boodschappen en wat lichte huishoudelijke dingen. Het enige waar ik wel echt last van heb is dat duffe.

    Maar ik hoop na het weekend deze morfine weer te kunnen stoppen. Want het is fijn dat het er is, maar nog fijner als je er weer mee kan stoppen. Gelukkig ga ik dinsdag voordat ik kuur deel 1B ga krijgen een anders soort infuus krijgen. Dit infuus wordt rechtstreeks in een groot vat gelegd. En deze mag voorlopig blijven zitten tot eind maart. Kijk dat scheelt wel, want dan hoef ik daarna niet meer zoveel geprikt te worden. En worden mijn dunne vaten ontlast. Want deze pijn nog 11 keer, dat zie ik niet zitten. Dus ik ben heel blij dat er zo meegedacht is, en dat ik een mooie andere toegangslijn ga krijgen. 

    De donkere dagen voor kerst, ik vind het zo gezellig. Morgen wil ik graag de kerstboom neer gaan zetten. De boom is gekocht, dus het wordt tijd dat hij zijn intrede gaat maken in huis. Een heerlijk ontspannen klusje, wat waarschijnlijk nu nog even trager zal verlopen dan normaal. Ook moeten we nog even op zoek naar een geschikte plek. Maar dat komt vast goed. Dus ondanks alles, gaan we gewoon genieten van de kerstperiode, de gezelligheid, en het samen zijn met familie en vrienden. Want daar draait het toch allemaal om.

    Iedereen een heel fijn weekend. Ga ook onwijs genieten.

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Apenkooien

    Gisteravond, ik lag net in mijn bed.
    Zzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzz
    Ja hoor, een dikke bromvlieg in mijn slaapkamer.
    Zin om op te staan en op dat beest te gaan jagen had ik niet.
    Ander plan: even het bed uit, de slaapkamerdeur open zetten, lichtje aan op de overloop en hup mijn bed weer in.
    Nu afwachten en hopen dat die vlieg zo mijn slaapkamer uit zou vliegen.
    En wachten, en wachten, en wachten…..
    IJdele hoop. Die vlieg bleef braaf zijn rondjes in mijn slaapkamer vliegen.
    Geprobeerd met meneer vlieg te praten…. Maar daar gaf hij geen gehoor aan.
    Als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks.
    Ik mijn bed uit, geprobeerd de vlieg te verjagen door met een sierkussen te gooien. Hupsend en springen over mijn bed, op mijn nachtkastje staand, stapje naar de leunstoel die ooit van Oma geweest was. Die rotvlieg was mij steeds te slim af. Volgende poging: over het bed, 1 voet steunend op de prullenbak. Klein sprongetje naar een tafeltje en daar vandaan was het een klein hupsje naar mijn nachtkastje. Verdorie…rotvlieg! Vlieg op!
    Uiteindelijk was ik bekaf en de vlieg zat in de uiterste bovenhoek van mijn slaapkamer. Ik zag dat beest mij uitlachen! Want het was onmogelijk zonder andere rare fratsen uit te halen, dat beestje te bereiken. Ook omdat ik nog steeds niet bij machte ben om mijn arm helemaal uit te strekken.
    Okay…. Maar…… Het beestje zat….. En zolang hij zat…. In die uiterste bovenhoek….. Zoemde hij niet.
    Mooi moment om toch maar te slapen. Met de deur open…… Hopend dat het beestje slim genoeg is om weg te vliegen.

    Vanmorgen 8 uur:
    Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
    Gloeiende gloeiende rot vlieg!!!
    Wild zwaaiend met armen en sierkussens geprobeerd dat verdraaide beest mijn slaapkamer uit te jagen. Geen succes.
    Dan toch maar naar het toilet gegaan, handen gewassen en een boterham klaargemaakt. Na dit ontbijt met een kop thee weer naar boven gegaan.
    Juist op het moment dat ik mijn slaapkamer in stap, vliegt die o zo irritante bromvlieg mijn kamer uit.
    Snel de deur dicht gedaan, en nog heerlijk een uurtje zonder gezoem geslapen.

    Van mijn lieve mams heb ik voor de komende nachten een mooie vliegenmepper gekregen! Dus meneer Vlieg, u bent gewaarschuwd…. Wie het laatst lacht, lacht het best. En serieus…. De volgende keer ben IK dat!

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi