Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Sporten en conditie opbouwen

    Mijn excuses dat ik 2 weken niets geschreven heb.
    De reden is omdat ik eigenlijk niet zo heel veel te melden had. Het is wachten op de operatie.
    Ik ga elke week 1 dag aan het werk. Ik sport regelmatig. Behalve dat ik nog vrij snel moe ben voel ik mij erg goed.
    Hihi okay de uitzending van GTST waarin in gefigureerd had was vorige week maandag uitgezonden. En deze aflevering had de hoogste aantal kijkers ooit van GTST. Natuurlijk komt dat niet door het homohuwelijk en het optreden van de Backstreet Boys. Nee mijn glansrijke figurantenrol veroorzaakte natuurlijk deze hoge kijkcijfers.
    En 3 weken terug heb ik op zaterdag de fotoshoot gedaan. Ik vond het een hele mooie ervaring. Ik heb een super leuke dag gehad en heb ook super mooie en bijzondere foto's gekregen.
    Ik ben blij met het resultaat. Het is zeker op een super gave manier vastgelegd.

    Maar we zitten nu een week voor mijn operatie, die inmiddels 1 dag vervroegd is.
    Dinsdag 11 februari mag ik mij om 07:30 melden in het ziekenhuis.
    Maar eerst wordt ik maandag 10 februari al voorbereid.
    Dan krijg ik licht radioactieve vloeistof in mijn tepel gespoten. Deze vloeistof wordt dan via de lymfebanen verspreidt. Na het inspuiten mag ik ongeveer 3-3,5 uur gaan rondlopen, de stad in, normale bezigheden gaan doen. Na die 3-3,5 uur mag ik mij weer melden in het ziekenhuis en worden er foto's gemaakt van mijn lymfesysteem. Zo krijgen ze een duidelijk beeld welke lymfeklier de eerste klier is in mijn oksel. Die klier willen ze namelijk bij de operatie verwijderen, om onder de microscoop goed te kunnen onderzoeken. Alle andere lymfeklieren laten ze zitten. Het gaat echt om de eerste klier. (Dit zouden ook 2 klieren kunnen zijn).
    Nadat de foto's gemaakt zijn mag ik naar huis.
    Dinsdag ochtend om 7:30 uur mag ik mij nuchter melden in het ziekenhuis.
    Daar gaan ze als voorbereiding een dunne ijzeren draad in mijn borst aanbrengen die dan precies het markertje aanwijst. Het markertje is ooit in september in de tumor aangebracht voordat ik de chemotherapie kreeg. Nu was op de laatste MRI geen tumor meer zichtbaar, maar wel nog het markertje. Die geeft aan waar de tumor ooit gezeten heeft. Om dat kleine markertje snel te kunnen vinden brengen ze die draad in die als het ware het markertje aanwijst.
    Dan weet de chirurg precies de locatie te vinden waar hij moet opereren.
    Als die draad ingebracht is, gaat het wachten op de operatie beginnen. Het kan dus zijn dat ik smiddags geopereerd ga worden. De daadwerkelijke operatietijd weet ik dus nog niet.
    Wat voor operatie gaat het worden?
    Ze gaan zo gauw ik onder narcose ben eerst een blauwe vloeistof via mijn tepel inspuiten. Door het radioactieve goedje van de vorige dag wordt deze vloeistof snel meegenomen door het lymfesysteem. Mijn eerste lymfeklier zal dus mooi blauw aankleuren, en is daardoor zeer makkelijk te vinden voor de chirurg.
    Als die gevonden is en eruit gehaald, gaan ze verder met de borst-besparende operatie.
    Er wordt evengoed een flink deel weggehaald. Ik moest het zien als een taart, er wordt een flinke punt uitgesneden. Daarna wordt geprobeerd deze taart weer rond te krijgen. Dat gaat niet lukken, maar door goed te kneden en model erin proberen te krijgen zal het cosmetisch er nog best mooi uit kunnen zien. Maar deze rechter borst wordt wel kleiner.
    De chirurg heeft beloofd zijn best te doen om het zo mooi mogelijk te maken.
    Na de operatie wordt ik wakker gemaakt en ga ik naar de uitslaapkamer.
    Daar moet ik blijven tot ik goed wakker ben, en niet al te veel pijn heb.
    Als ik op de afdeling ben, moet ik wat gaan eten, drinken en plassen. Verder mag ik niet duizelig zijn. Als dat allemaal goed is mag ik naar huis.
    10 tot 14 dagen na de operatie kom ik terug op de poli. Dan krijg ik de uitslagen het microscopisch onderzoek.  En hoor ik dus of de snijranden schoon zijn. Wat betekent dat alle tumorweefsel weg is. Als dat niet het geval is moet ik nog een keer geopereerd worden.
    Daarom is het spannend, en horen we 10 tot 14 dagen na de operatie of deze daadwerkelijk gelukt is.

    De eerste 14 dagen na de operatie mag ik weinig met mijn rechterarm doen. Ik mag niet sporten, niet tillen, niet teveel bewegen met de arm.
    Of ik fysiotherapie nodig heb, hangt af van het genezingsproces, en hoe het litteken gaat zijn. Mogelijk drukt het litteken van de oksel op de zenuw in mijn oksel/arm. Als dat zo is heb ik fysio nodig om dit los te masseren.
    Ik wacht het allemaal af. En zal mij aan de adviezen houden.
    Ik mag wel wandelen, en eventueel op een hometrainer fietsen.
    Dus zal ik ook na de operatie mijn dagelijkse rondje buiten wandelen.


  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Wat moet je nog zeggen

     

    Wat moet je zeggen als alles al gezegd is.
    Social Media stond er vol mee gister.
    Wederom een aanslag. Een aanslag die iedereen aan zag komen, maar toch niet voorkomen kon worden.
    Sinds die grote aanslagen in Amerika op 11 september 2001 zijn er diverse vreselijke aanslagen gepleegd. Voor veel mensen voelt dat als het grote begin van een reeks aanslagen. 2004 Madrid, 2005 Londen, 2010 en 2011 Moskou, 2014 Brussel, 2015 Parijs 2x, 2016 Istanbul, 2016 Ankara, 2016 Brussel.
    Maar in de afgelopen jaren zijn er nog veel meer aanslagen gepleegd in landen verder weg. Onschuldige mensen zijn beroofd van hun leven, dromen en geluk.
    Bewust door een groep die angst en verderf wilt zaaien. Bewust door een groep die hun idealen aan andere mensen op wilt dringen. En als het hun niet bevalt hoe een ander denkt, niet schroomt om ongelofelijk veel buitensporig geweld te gebruiken. Met als doel zoveel mogelijk mensen van het leven te beroven. Omdat geweld macht geeft?

    Ik kan niet geloven dat er een religie, geloofsovertuiging of levensovertuiging voorschrijft om zoveel geweld te gebruiken. Ik wil niet geloven dat dit is wat Allah, God of welke andere profeet of uitdrager van welke overtuiging ook voorschrijft om onschuldige slachtoffers te maken en zoveel angst en haat te zaaien.

    Ik weiger om Moslims als schuldigen aan te wijzen. Ik weiger om deze groep mooie mensen als “het kwaad” te zien.
    Wat er hier gebeurd is, is niet hun schuld. Is niet wat zij willen uitdragen. Zij zijn misschien wel de grootste slachtoffers van alle aanslagen. Omdat de angst en wantrouwen die nu naar deze groep wordt uitgedragen door de media, maar ook door ons als bevolking, wordt deze groep kapot maakt. Eerlijke mensen, die hard werken, die geloven in vrede, vrijheid en liefde.
    Laten wij in tijden van angst deze groep omarmen in plaats van afstoten.

    Is het juist niet zo dat de diversiteit aan mensen de wereld zo mooi maakt?
    Als we allemaal het zelfde waren, het zelfde dachten, het zelfde deden was er geen ruimte voor ontwikkeling. Was er geen ruimte voor scholing. Had niemand zijn eigen leven, dromen en wensen. Door de diversiteit leren wij. Wij leren van elkaar. En daardoor zijn wij als mens tot ongelofelijk mooie dingen in staat! Samen, met elkaar.

    Geniet daarom wel van elke dag.
    Geniet van de dierbaren om je heen.
    Je weet nooit wat morgen brengt.
    Een verwoestende ziekte, een verpletterend ongeluk, een aan oneerlijke en onbegrijpelijke aanslag, een dank je wel van een familielid, een gezellige uitnodiging voor een feestje, het maken van vakantieplannen met het gezin, een knuffel van een kind
    Je weet niet wat morgen brengt.
    Zorg dat alle dagen er toe doen.

    Samen met elkaar zijn wij in staat de angst niet te laten domineren.
    Samen met elkaar zijn wij in staat de liefde te laten overwinnen.
    Samen met elkaar kunnen wij de wereld mooier maken.
    Samen met elkaar kunnen wij dit!

    En heb lief….
    Heb vooral lief…
    Want ik geloof dat de liefde zal overwinnen!

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi