Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Duf Konijntje

    Ik ben net een duf konijntje. Mijn reactievermogen is lichtelijk aangetast. En ik heb het gevoel dat er een soort van waas over mijn hersenen hangt. Nee dit heb ik nog nooit eerder ervaren. De boosdoener is de morfine. Sinds woensdag gebruik ik dit als pijnstiller voor mijn arm. Nee het is niet voor de arm waar de tumoren onder de oksel zitten, maar de andere arm. De arm waarin het infuus gezeten heeft voor de chemo.

    Dinsdag heb ik mijn eerste kuur gekregen. Zoals ik in mijn vorige blogje al had beschreven deed vooral 1 middel veel pijn aan de vaten. Het gevolg was dat ik de nacht erna er niet van kon slapen. Mijn vaten stonden in brand. Paracetamol en ibuprofen hielpen niks. Dus heb ik na die slapeloze nacht de poli gebeld. Mijn bovenarm, daar gaat het om was wat dikker en 2 vaten waren duidelijk zichtbaar door de huid, ze waren dikker en blauwer. Dit liep zo door tot in de oksel. Op de poli waren ze wel onder de indruk van deze reactie op de Gemzar. Dit maakten ze niet vaak mee. En daarbij komt dat ik verder geen last heb van de chemo. Ik ben niet misselijk, kan gewoon eten en drinken. Kortom op de pijn in mijn arm na, lijkt het net of ik geen chemo gehad heb. Dus dan is het wel extra zuur dat juist deze bijwerking zo uitgesproken aanwezig is.

    Dus om de pijn tegen te gaan moet ik dagelijks 2-3 keer koelen met een coldpack. En heb ik morfine voorgeschreven gekregen. En gelukkig helpt dit goed. Ik ben absoluut niet pijnvrij. Maar ik kan weer slapen en ik kan weer wat doen. Zoals wandelen, kleine boodschappen en wat lichte huishoudelijke dingen. Het enige waar ik wel echt last van heb is dat duffe.

    Maar ik hoop na het weekend deze morfine weer te kunnen stoppen. Want het is fijn dat het er is, maar nog fijner als je er weer mee kan stoppen. Gelukkig ga ik dinsdag voordat ik kuur deel 1B ga krijgen een anders soort infuus krijgen. Dit infuus wordt rechtstreeks in een groot vat gelegd. En deze mag voorlopig blijven zitten tot eind maart. Kijk dat scheelt wel, want dan hoef ik daarna niet meer zoveel geprikt te worden. En worden mijn dunne vaten ontlast. Want deze pijn nog 11 keer, dat zie ik niet zitten. Dus ik ben heel blij dat er zo meegedacht is, en dat ik een mooie andere toegangslijn ga krijgen. 

    De donkere dagen voor kerst, ik vind het zo gezellig. Morgen wil ik graag de kerstboom neer gaan zetten. De boom is gekocht, dus het wordt tijd dat hij zijn intrede gaat maken in huis. Een heerlijk ontspannen klusje, wat waarschijnlijk nu nog even trager zal verlopen dan normaal. Ook moeten we nog even op zoek naar een geschikte plek. Maar dat komt vast goed. Dus ondanks alles, gaan we gewoon genieten van de kerstperiode, de gezelligheid, en het samen zijn met familie en vrienden. Want daar draait het toch allemaal om.

    Iedereen een heel fijn weekend. Ga ook onwijs genieten.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Week 3 van mijn 10 weken challenge

    En zo sta ik ineens aan het begin van week 3.
    Ik voel mij nu nog niet veel fitter dan toen ik begon aan deze challenge. Maar waarschijnlijk heeft dat ook met de hogere temperaturen te maken.
    Wel lukt het mij om het schema te volgen.

    De eerste 100 meter protesteren mijn benen wel. Ze voelen zwaar en ze willen eigenlijk niet lopen.
    Daarna kom ik in een ritme wat ik lekker vol kan houden en heb ik totaal geen last meer van mijn benen.
    Wel mag ik erg op mijn ademhaling letten. Als ik echt te snel ga ademhalen lukt het mij bijna niet om dit weer onder controle te krijgen.
    Ook vind ik het erg lastig om de tempo versnellingen die in mijn schema staan uit te voeren. Ik kan redelijk een tempo lopen… Maar om ineens wat te versnellen, dat lukt 1x. Daarna krijg ik het niet voor elkaar om na een paar minuten oude tempo gelopen te hebben weer te versnellen.
    Maar wie weet, lukt dat over 7 weken wel. Ik blijf oefenen.
    Vanmorgen 3,5 km gelopen in 23 minuten. Eind van deze week hoop ik 4 km te kunnen lopen….
    Ik zag trouwens in de geschiedenis van RunKeeper dat ik in juni 2013 voor het eerst 3,3 km had gelopen in 26 minuten.
    Dan kan ik toch niet ontevreden zijn met het resultaat van vandaag?

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi