Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Hoezo Verkouden?

    Vorige week dinsdag had ik ondanks dat ik verkouden was toch mijn chemokuur gekregen. Gedurende de week leek ik ook echt op te knappen. Donderdag was ik heel even naar mijn werk geweest, en vrijdag had ik een paar kleine klusjes gedaan zoals boodschappen. Wel bleef ik hoesten.
    Zaterdag werd ik wakker zonder stem. Ondertussen nam het hoesten en snotteren toe. Ik was een beetje kortademig, maar kon prima functioneren.
    Mijn lieve schoonzus vierde haar verjaardag dus natuurlijk zijn we daar naartoe gegaan. Ook ben ik s’avonds nog even een uurtje naar de housewarming van goede vrienden gegaan.
    Eigenlijk was dat een onverstandige beslissing. Lichamelijk was ik al een stuk minder fit dan het begin van de dag.
    Zondag nacht niet veel geslapen door het vele hoesten en snotteren. Ook had ik een beetje verhoging dus heb ik zondagochtend de huisartsenpost gebeld. Nadat ze mij gezien hadden werd ik doorgestuurd naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Ze vertrouwden het niet omdat ik ook dinsdag nog een chemokuur had gehad.
    De koorts was gelukkig gezakt. Wel zijn er veel onderzoeken gedaan. Ze konden een bacteriele infectie niet uitsluiten. Maar ik mocht naar huis met een neusspray en antibiotica tabletten.

    We hebben gezellig geluncht samen. Maar daarna ging het steeds slechter met mij.
    De koorts bleef doorstijgen ondanks dat ik paracetamol slikte. Dus besloten we toch weer contact op te nemen met het ziekenhuis. En verrassend genoeg mocht ik meteen komen. Deze keer lieten ze mij niet meer gaan. Mijn temperatuur was inmiddels doorgestegen tot 40,2 graden. Ik kreeg antibiotica via het infuus, en werd in de gaten gehouden. Gelukkig was ik maandagochtend koortsvrij. Wel nog erg moe en hoestte ik veel. Mijn longen zaten erg vol met slijm. Mijn oren zaten dicht, en het snotteren was ook nog sterk aanwezig.
    Maar er zat vooruitgang in.
    Dinsdag aan het einde van de dag mocht ik weer naar huis. De antibiotica is nu weer in tabletvorm. En ik moet dit heel goed uitzieken.
    De koorts is weggebleven gelukkig. Mijn stemgeluid komt langzaam aan terug. Het hoesten gebeurt in aanvallen, dus ik heb wat meer rust tussendoor. Mijn oor zit nog dicht, en ik snotter rustig door.
    Veel energie heb ik niet. Ik rust veel. Lig in bed. Eten en drinken gaat goed. Ik probeer nu zo fit mogelijk te worden. Zodat komende dinsdag mijn kuur wel door kan gaan. Want ik merk wel dat de bult onder mijn oksel kleiner wordt. Dus ondanks dat ik deze kuren vrij pittig vind, doen ze wel hun werk.

    Daarom heb ik met mijzelf een aantal afspraken gemaakt. Mijn herstel gaat voor alles. Omdat ik van alles lijk op te pikken wat er rondzwerft laat ik de verjaardagen aan mij voorbij gaan. Als ik mij goed voel maak ik een individuele afspraak om langs te komen. Maar groepen mensen in warme huiskamers ga ik nu even niet opzoeken. Echt juist om mijn herstel te bevorderen tussen de kuren door.
    Het is niet dat ik niet wil. Ik wil juist alles meemaken en ik wil graag mijn belangstelling tonen. Maar op dit moment wil ik het allerliefste dat de kuren doorgaan, omdat ik merk dat de tumoren kleiner worden. Zodat ik helemaal zal genezen.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Killer komkommers

    Mijn ouders gingen op vakantie.
    Natuurlijk haal ik de post weg en zorg ik met liefde voor de konijntjes.
    Ga heerlijk genieten!! Het komt goed.

    Vlak voordat ze weg ging zei ze dat we best de tomaten en komkommers uit de moestuin mochten plukken. Ze had liever dat wij ervan genoten in plaats dat ze doorschoten en niet meer te eten waren als hun terug kwamen.

    Alle dagen ging ik trouw samen met Jayden de konijntjes voeren.
    Op een dag kwam hij binnen met een paar tomaatjes in zijn hand. Ineens moest ik denken aan die komkommers.
    Samen wilde we deze gaan plukken. Al snel trok ik mijn hand terug. Die dingen prikten!
    Eerst dacht ik nog dat ik gestoken was door een beest.
    Maar toen ik goed ging kijken zatten er allemaal doornen aan die komkommers.
    Het leken wel cactussen!

    Ik heb het plukken en schillen van deze komkommers aan mijn vriend over gelaten.
    Wel heb ik geholpen met het opeten van deze komkommers.
    Ze waren echt heerlijk!!

    Maar niet zonder handschoenen te plukken!

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi