Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • De controle

    Ik sta onder strenge controle.
    Elke 3 maanden mag ik of bij de internist komen of bij de chirurg. Deze 2 specialisten wisselen elkaar af.
    Dat is zo sinds ik kanker vrij ben.
    Vrijdag mocht ik weer op controle bij de chirurg.
    Op het moment dat ik de wachtkamer binnenloop van de poli Oncologie zie ik iedereen die zit te wachten opkijken. Er wordt wat zachtjes goede middag gemompeld.
    En vervolgens zie je iedereen denken: Heeft zij het ook?? De grote K?
    Dan moet ik erbij vertellen dat de gemiddelde geschatte leeftijd ver boven de 60 ligt. En ik dus echt als de jongste daar zit te wachten.
    Daarbij lijkt verder iedereen elkaar te kennen. Het lijkt wel een soort reünie voor 60+ ers en hun partners.

    Gelukkig wordt ik al snel binnen geroepen. Heb nooit echt zin in die vragende blikken.

    Ik moet zeggen dat de controles niet zoveel voorstellen.
    De chirurg kijkt naar het platte litteken op de plaats waar ooit mijn borst zat. En voelt beroepsmatig even aan de gezonde borst, op zoek naar eventuele oneffenheden.
    Verder vraagt hij naar mijn reconstructie. Die inmiddels op de planning staat.
    Ik voel mij goed, dus sta binnen 6 minuten weer buiten.
    In oktober mag ik weer naar de internist. In Januari weer naar de chirurg. Dan wordt er ook weer een mammografie van de borst gemaakt.
    Allemaal ter controle.

    Ik vraag mij wel af, of dit een vorm van schijnveiligheid is. Want stel er vormt zich een maand na de mammografie een oneffenheid… Dan wordt deze pas 11 maanden later ontdekt op de mammografie van 2017.
    Misschien wordt hij opgemerkt door de chirurg in juli 2016… Maar aangezien ze zo vluchtig voelen, vraag ik het mij af.
    In de rechterborst kan nooit meer een tumor komen. Ook niet na de reconstructie.
    Links is een mogelijkheid.
    Maar ik ga er vanuit dat dat niet gaat gebeuren.
    Zelf borstonderzoek is niet ‘evident based’ zoals ze dat noemen.
    Er is geen bewijs dat tumoren eerder ontdekt worden als je zelf regelmatig je borsten onderzoekt. Ook vergroot het de overlevingskans niet. Kortom het heeft echt geen meerwaarde.

    Natuurlijk is het goed dat ze mij zo strak onder controle houden.
    Juist gezien mijn leeftijd.
    Maar toch vraag ik mij stiekem wel af of het daadwerkelijk wat oplevert…

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Sok vermist

    Waar ben je?
    Ik weet het zeker.
    Ik heb je echt met de linker sok in de was gedaan.
    En het is serieus waar, die ene sok is niet uit de wasmachine gekomen.
    Ik begrijp het niet…
    Eet mijn wasmachine sokken?
    Waarom hou ik bijna altijd 1 of 2 enkeltjes over?
    Rubbers nagekeken van de wasmachine. Maar niet te vinden.
    Maanden liggen de enkele overgebleven sokken apart van de paartjes.
    Ik heb de hoop bijna opgegeven…..
    En ineens uit het niets…. Verschijnt daar de andere sok.
    God mag weten waar hij zich al die tijd heeft schuil gehouden.
    Maar hij is terecht! Weer een paar compleet…..

    Het blijft voor mij altijd een raadsel, waarom ik met enige regelmaat met enkele sokken blijf zitten.
    En het blijft voor mij een nog groter raadsel waarom ze opeens weer opduiken……
    Soms zelf nog na enkele maanden.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi