Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Mutsenweer

    Gelukkig nieuw jaar allemaal.
    Ik heb heerlijk genoten van mijn extra weekje kuurvrij. Je moet van een nood een deugd maken. En met de feestdagen is een beetje energie en eetlust erg welkom. Kortom we hebben er van genoten door heerlijk te wandelen in het bos, gezellig samen oud en nieuw te vieren. We zijn met de schoonouders naar het kerstcircus in Carré geweest. Echt heerlijke en gezellige dagen hebben we gehad.

    Nu over op de orde van de dag. Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen.
    De temperatuur daalt. Het noorden van het land heeft last van ijzel en sneeuw. De mutsen kunnen weer uit de kast gehaald worden.

    Mijn eerste muntsenwas is ook gedaan. Eigenlijk heb ik ze met een andere reden te voorschijn getoverd. Mijn haar valt heel erg uit. Ik krijg al kale plekken. Elke keer als ik mijn haar borstel zit hij bom vol met haar.
    Het einde van de week gaat mijn haar eraf. Vanmiddag heb ik een afspraak gemaakt. Ik ben er wel klaar mee.

    Nu vind ik mijn haren overal. S’morgens ligt mijn kussen bezaaid met haren. Ik word wakker van het gekriebel van losse haren in mijn gezicht. Het is mooi geweest.

    Kuur 2a ging vandaag wel door. Volgende week kuur 2b. Ik hoop dat het met deze medicatie goed blijft gaan. En dat ik minder last heb van de bijwerkingen. Maar we wachten het af. Tot nu toe lijk ik geen klachten te hebben. Als er geen kuren uitgesteld gaan worden ga ik 5 april mijn laatste kuur krijgen.
    Dat betekent dat ik nu nog maar 9x hoef. Hihi ik ben aan het aftellen.

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Social Media

    Ik snuffel graag rond op facebook en twitter.
    En meng mij daarom ook graag in de discussie of social media echt sociaal is of dat het een vorm is van schijn socialiteit.
    Ik zie namelijk zeer regelmatig hulpvragen voorbij komen. En meestal is binnen een redelijke termijn de desbetreffende nieuwe marktplaats koelkast of wasmachine opgehaald en de woning binnengetild. Of is het ritje naar een doktersafspraak in een mum van tijd geregeld. Super sociaal toch?
    Ik zelf had een oproep gedaan voor de “dagjes uit zegels” van een supermarktketen. Binnen enkele dagen was ik volledig voorzien, en kan ik samen met een gezellige kleine meid een mooi dagje uit boeken met fikse korting. Ook super sociaal.
    Natuurlijk snap ik wel dat we soms doorslaan. Tijdens een etentje of op een verjaardag komt het regelmatig voor dat 80% van de mensen met zijn snuffert in de mobiele telefoon zit, om op facebook te melden dat het erg gezellig is. Maar ondertussen vergeten ze hoe het is om echt contact te hebben met vrienden en familie.
    Echt contact is het aller leukste, en het meest waardevol.
    Maar om social media niet sociaal te noemen vind ik vrij kort door de bocht.

    Neemt niet weg dat ik enorm kan genieten van alle statusupdates. En dan ook regelmatig onbedaarlijk moet lachen om alles wat mensen even willen delen. Serieus, 10 minuten op social media snuffelen bezorgt mij een enorme lach op mijn gezicht.
    Deze foto is daar een heel mooi voorbeeld van.
    Geniaal.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi