Borstkanker

Iedereen herkent het vast wel. Op een bepaald moment kom je op een punt dat je het zat bent. Afgelopen juni kwam ik op dat punt. Ik was het zat. Ik was het zat om mij niet fit te voelen. Ik was het zat om een slechte conditie te hebben. Ik was het zat om te weinig te bewegen. Ik miste een vorm van sport.

Als kind en tiener was ik heel sportief. Ik deed aan turnen en handbal. Tijdens mijn tienerjaren heb ik het turnen laten vallen, maar handbalde ik wel 2-3 keer per week. Ook fietste ik alle dagen naar  school. Ongeveer 17 kilometer heen, en 17 kilometer weer terug. Door weer en wind, want de bus was uiteindelijk langzamer dan ik op de fiets. Ik had op dat moment echt een super conditie.

Langzaam aan ging het mis. Eerst stopte ik met de dagelijkse fietstochtjes. Inmiddels werkte ik in een algemeen ziekenhuis in Amsterdam. Fietsen naar Amsterdam was geen optie. Dus pakte ik alle dagen de auto. Na het nog wel geprobeerd te hebben, blijven handballen, besloot ik in 2001 ook hiermee te stoppen. Handbal is een teamsport. Door mijn onregelmatige diensten was ik absoluut geen waarde meer voor het team. Ik was er vaker niet dan wel. 

Geprobeerd wat anders te vinden. Lid geworden van de sportschool. Daar kan je heen wanneer jij wilt, wanneer jij tijd en ruimte heb. Samen met een vriendin. Daar zijn we wel geteld 2 misschien 3 x geweest. We spraken een tijd af, en bleven dan thuis thee drinken en bijkletsen. En die sportschool zagen wij niet meer. Ook heb ik het zwemmen geprobeerd. Vond ik ook echt leuk, aquarobics. Maar ook dit waren lessen op vaste tijdstippen. Ik kon lang niet alles weken zwemmen. Dus zwakte dit ook af tot een punt dat ik niet meer ging. Uiteindelijk deed ik wederom niks aan sport.

Afgelopen juni was ik het zat. Er moest iets gebeuren. Niet alleen meer bewegen, maar ook gezonder eten. Aangezien ik regelmatig nachtdiensten deed at ik heel onregelmatig. En heel vaak zeer ongezond. Snoepjes, koekjes en chips waren naast mijn 4 bruine boterhammen vaste onderdelen van mijn nachtdienst dieet. Bewegen deed ik niet meer dan strikt noodzakelijk. De auto was mijn grote vriendin. Dit moest veranderen.

Op zoek gegaan naar een personal trainer in of rond mijn woonplaats. Als ik een afspraak had om te sporten dan ging ik wel. Ik had gewoonweg een dikke schop onder mijn kont nodig. En waarom een personal trainer? Daar kon ik flexibel mee afspreken, aangezien ik zeker niet van plan was mijn onregelmatige werk op te geven. Personal training is gelukkig de afgelopen jaren veel meer toegankelijk geworden voor het gewone publiek, dus dit kon voor mij wel eens de oplossing zijn.

Heel gemakkelijk vond ik een trainer in mijn woonplaats. Een mail gestuurd en een afspraak gemaakt. Samen hebben we tijdens de eerste afspraak de verwachtingen en doelen besproken. Ook kreeg ik voedingsadviezen die zeer goed te combineren zijn met mijn onregelmatige levensstijl. Met een goed gevoel begon ik aan de eerste training. MIJN GOD!! Echt een eye-opener. Mijn conditie is vele malen slechter dan ik had kunnen denken. Tevens bleek uit de fittest dat ik bijna geen spiermassa had en een hoog vetpercentage. Geen overbodige luxe om dit om te buigen in een gezondere levensstijl.

De eerste trainingen vielen mij zeer zwaar. Ik had totaal niet het idee dat mijn conditie ook maar iets verbeterde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet het meest geduldige type ben. Ik zie graag snel resultaat. Na ongeveer 8 trainingen had ik het idee dat bepaalde oefeningen mij wat beter af gingen. Ook liep ik zelf 1 a 2 keer per week hard, wat ook meehielp dat ik mij langzamerhand wat fitter ging voelen. Maar zowaar er zat vooruitgang in. de training werd per keer wat pittiger om zo mijn uithoudingsvermogen te blijven prikkelen. De voedingsadviezen nam ik serieus. Verse fruitsappen gingen mee naar mijn werk. Verse ongebrande noten als tussendoortje. Allemaal stappen in de richting van een gezondere en fittere toekomst. De fittest na de eerste 10 trainingen was duidelijk verbeterd. Meer spieren, beter uithoudingsvermogen, betere balans en MINDER VET! Nou dat zijn de resultaten waar je als vrouw op zit te wachten.

Vol overgave gingen we de volgende periode in van trainen, goed eten, gezonder leven. Ik voelde mij fitter dan ooit. Toch kreeg ik in september de diagnose borstkanker. Ik moest chemotherapie gaan krijgen. Mijn eerste vraag was of ik nog wel door mocht gaan met sporten. Ik was et zo lekker op weg, en het werkte in mijn geval toch verslavend. Ik miste het als ik niet bewoog, of niet had hardgelopen. Het advies van artsen en verpleegkundige was dat ik juist moest doorgaan. Uiteindelijk zal ik doordat ik blijf bewegen deze kuren beter doorkomen. Ik moest niet verwachten dat ik een marathon kon lopen. Want chemo blijft een aanslag geven op je lichaam. Maar zolang als het gaat, zeker doorgaan.

De gehele chemo periode heb ik onder begeleiding van Joost (mijn personal trainer) getraind. Op een gegeven moment leek het meer op bejaarden gym, omdat het tempo erg omlaag was gegaan. Maar ik ben doorgegaan om 2x per week met Joost te trainen. Daarnaast ben ik alle dagen, hoe slecht ik mij ook voelde naar buiten gegaan om te wandelen. Mijn motto was, een ziekte hoeft niet te zorgen dat je niet meer kan en mag bewegen. En ik ben er van overtuigd dat deze aanpak mij enorm geholpen heeft om de chemokuren goed door te komen. Ja ik was wel eens ziek, voelde mij niet goed, had geen honger. Maar alle dagen was ik buiten, al was het maar even. Het hielp mij ook mentaal om sterk te  blijven en positief. Ik kan het iedereen aanraden.

Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de chemokuren al enige tijd achter de rug. Ik heb 2 operaties ondergaan, en daarvan herstellende. En ik zit mijzelf in de weg. Ik mis het hardlopen, ik mis het bewegen. Dus voor komende week weer een afspraak gemaakt met Joost. Ik  wil ondanks bepaalde beperkingen weer aan mijn conditie gaan werken. Ik heb vandaag voor het eerst sinds 5 weken weer een rondje hardgelopen. Okay het was maar 1 kilometer. Maar de start is gemaakt. En serieus, mijn conditie is nu vele malen slechter dan afgelopen juni, toen ik begon aan het sportavontuur. 

Vandaag ben ik opnieuw begonnen. Wederom met het doel fit te worden en een betere conditie op te bouwen. Ik wil uiteindelijk in 2015 deelnemen aan de Dam tot Dam loop. Dan moet ik 16 kilometer kunnen hardlopen. Een mooi doel, waar ik vandaag de eerste start voor heb gemaakt. 

En in mijn achterhoofd zegt een stemmetje dat als ik niet had blijven sporten deze afgelopen periode, mijn conditie nog vele malen slechter was geweest…..

Stiekem wel een beetje trots dat mij conditie nu al zo goed is.


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 41 gasten en geen leden online

logo 50dpi