Borstkanker

Ik heb dat het afgelopen jaar zo vaak gehoord.
Wel blijven vechten tegen deze ziekte hoor! En wel positief blijven!
Maar hoe doe je dat?
Vechten tegen een ziekte?
En hoe zit het dan met de mensen die het gevecht verliezen, of dreigen te verliezen?
Hebben die minder gestreden? Hebben die verkeerd gevochten?
Volgens mij bestaat het niet. Volgens mij kan je niet vechten tegen een ziekte.
Een ziekte overkomt je. Dat is geen gevecht.
En natuurlijk is het fijn als een behandeling aanslaat. Maar als dat niet het geval is, betekent het echt niet dat diegene niet vecht…….
Op het moment dat je ziek wordt, wil je beter worden.
Om weer gezond te worden onderga je in overleg diverse behandelingen. Met als doel: de genezing
Jammer genoeg is genezing niet iedereen gegeven.
Maar dat betekent echt niet, dat die mensen, er echt niet alles aan gedaan hebben om wel beter te worden.
Het zelfde geldt voor positiviteit.
Wel positief blijven hoor! Net of er een busje positiviteit is, wat je continue kan aanspreken. Ja dat potje positiviteit staat rechts in het aanrechtkastje, onderste plank. Bullshit natuurlijk.
Het helpt echt niet om steeds verdrietig te zijn, en het allemaal zwaar en moeilijk te vinden. Ik geloof echt dat het ook in een periode van ziekte helpt om dingen te doen, te eten, te plannen, waar je blij van wordt.
Maar er zijn momenten dat het echt niet allemaal zo positief is.
Het moment dat je te horen krijgt dat je ziek bent, is niet het meest jubelende nieuws. Het is niet zo dat je dan met een grote lach, huppelend het ziekenhuis verlaat. En ook gedurende het behandelingstraject zijn er momenten dat je echt niet blij bent. Dat je je niet goed voelt, dat je verdrietig bent.
Als mensen dan met de goed bedoelde adviezen komen, om wel positief te blijven, heb ik mij echt wel eens afgevraagd: Hoe dan?

Zelf heb ik wel altijd de overtuiging gehad dat het goed zou komen. Dat ik zou genezen. Dat het een moeilijk traject zou zijn, maar zeker niet onmogelijk.
Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik niet extreem ziek geweest ben van bijvoorbeeld de chemokuren. Het was niet lekker, maar ben er niet dood en dood ziek van geweest. Ik mag mij gelukkig prijzen dat de 2 operaties die ik heb mogen ondergaan goed zijn verlopen. Daar ben ik ook niet ziek van geweest.
Ik mag mij extreem gelukkig prijzen met alle lieve mensen die ik om mij heen heb.
Zonder deze ziekte was ik mij daar absoluut niet bewust van geweest. Ik stond er niet heel erg bij stil hoeveel ik voor andere mensen kan betekenen.
Door deze ziekteperiode ben ik mij juist heel bewust geworden hoe rijk ik ben. Niet qua geld. Maar wel qua leven.
Mijn familie, vrienden, collega’s, mensen die veel verder van mij afstaan, hebben allemaal laten weten dat ze met mij meeleven.
Die steun, heeft mij een andere kijk gegeven op het leven.
En kan ik, hoe raar het ook klinkt, kanker dankbaar zijn……
Want zonder deze ervaring, was ik nog steeds veel minder bewust aan het leven.
Komt het doordat ik gevochten heb? Dat geloof ik niet! Mijn traject heeft gelukkig een goede afloop. Ik ben nu gezond. Maar ik kan het niet zien als een gevecht.
Komt het doordat ik positief ben gebleven? Dat geloof ik ook niet. Want ik heb ook momenten gehad dat ik echt niet positief was. Dat ik moest huilen, dat ik pijn had, dat ik niet kom lachen, dat ik mij down voelde.
Het is voor mij dus geen gevecht geweest, en ik ben niet altijd positief.
Het was voor mij vooral een hele emotionele periode van mijn leven. Met mooie en blije emoties, maar ook hele donkere en verdrietige emoties.

Ik wilde dit vooral kwijt, omdat voor vele lotgenoten genezing er niet in zit. En dat ik heel verdrietig wordt van de opmerkingen dat ik goed gevochten heb…want ik ben genezen…..
Maar hoe zit het met al mijn lotgenoten waarvoor dit niet is weggelegd?
Die hebben echt niks verkeerd gedaan!
Het is geen gevecht…. En dat zal het nooit worden…..
Het is een ziekte…… Een ziekte die ons is overkomen…..
Een ziekte die maakt dat doelen, dromen en ideeën moeten worden aangepast…..
Een ziekte die veel verdriet maar ook vreugde en bijzondere momenten met zich mee brengt……
Maar het is geen gevecht, en dat zal het nooit worden.


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 16 gasten en geen leden online

logo 50dpi