Borstkanker

Het is vandaag wereld kankerdag.
Een dag dat de wereld stil staat wat kanker doet met iemand.
Iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die of genezen is van deze ziekte, of nog in behandeling is, of door deze verwoestende ziekte is overleden.
Toch kan ik kanker dankbaar zijn. Ik wist niet dat ik zoveel kracht in mij had. Dat ik zo flexibel kon zijn, en dat ik zo onwijs veel positiviteit kon ervaren.
Het is echt niet alleen maar vreselijk. Gek he?

En juist vandaag, op wereld kankerdag, kwamen er cijfers over kanker naar buiten. Cijfers waar wij niet heel blij van worden.
Van heel Europa, is het aantal mensen wat aan kanker overlijdt, in Nederland het hoogst. Okay er staat nog 1 land in de lijst waar meer mensen overlijden aan kanker.
Hoe kan dat toch? Dat in dit welvarende land er zoveel mensen sterven aan kanker. Terwijl er zoveel behandelingen zijn, onderzoek wordt gedaan en informatie wordt verstrekt.
Ik schrok, en was toch wel even van slag door dit nieuws.
Maar ik realiseer mij dat het wel in perspectief gezet moet worden.
Nederland is een land waar alle cijfers geregistreerd worden. Dit is hier wettelijk verplicht. In andere landen registreren ze niet zo strikt. Daarom zullen hun cijfers altijd lager uitvallen. Gewoonweg omdat ze niet alle sterfgevallen registreren en dat ze dan ook niet alle cijfers naar buiten kunnen brengen.
Dus hoe objectief is dit onderzoek? Geen idee.
Maar ik hecht niet veel waarde aan dit onderzoek. Vooral omdat het schort aan de uniformiteit van registreren van overlijdens binnen Europa.

Dan lees ik vandaag ook in de media dat veel mensen vinden dat ze niet goed worden voorbereid op hun chemotherapie. 50% weet niet wat alternatieven zijn, wanneer ze aan de bel moeten trekken, wat de gevolgen kunnen zijn op de korte- en langere termijn.
Ik spreek alleen uit eigen ervaring, en ik deel deze ervaring niet.
Ik zit nu voor de tweede keer in een chemo behandelingstraject. Ik ben beide keren uitstekend voorbereid. Ze vertelden mij duidelijk in een persoonlijk gesprek wat mij te wachten stond en nog steeds staat. Ik kreeg een mapje mee met alle informatie over mijn kuren, telefoonnummers en instructies wie ik bij welke klachten kon bellen, welke medicatie ik op welk moment mocht gebruiken. Kortom een compleet mapje speciaal voor mij samengesteld. Ik heb diverse gesprekken gehad met mijn artsen. Ik heb compleet inspraak in mijn behandeling. Als ik ergens tegen aan loop kan ik dat altijd bespreken. Ik ben op de hoogte van de korte- en langer termijn gevolgen van de middelen die ik krijg toegediend.
Voor mijn gevoel ben ik goed voorgelicht en weet ik waar ik aan toe ben. Ja natuurlijk vind ik het lastig dat ik alle bijzondere bijwerkingen deze kuurperiode mag ervaren. Maar ze zijn mij wel verteld. Ik wist dat ik ze kon krijgen.
Het was ook zeker mijn eigen keuze om wel eerst chemo te ondergaan. Artsen gaven aan dat dit de beste optie was.
Daar ga ik dan graag voor. En zij weten het toch het beste.
Dus in beide negatievere berichten rondom kanker in de media kan ik mij niet vinden.

Maar hoe is het op dit moment met mij?
De kuur is dinsdag doorgegaan. Ik ben nu op de helft van mijn kuren. Mijlpaal!!
Mijn labwaarden waren niet verslechterd dus dan vonden we dat we rustig door konden gaan. Van de verkoudheid knap ik steeds meer op. Dus echt geen reden om deze kuur over te slaan.
Maar de PET scan is wel uitgesteld.
Omdat ze het liefste willen dat er zo veel mogelijk tijd zit tussen de laatst gegeven kuur en de scan.
Dat betekent dat ik 15 februari door de scan ga. En 16 februari krijg ik de uitslag al. Kijk dat is dan weer fijn.
Ik blijf het spannend vinden. Maar ik blijf goede hoop houden dat alles kleiner wordt.
Over die in mijn hals kan ik niks zeggen. Ik heb namelijk in mijn hals opgezette klieren door die hardnekkige verkoudheid. En die in de hals vind ik zelf toch het spannendste. Juist omdat daar de behandelings opties beperkt zijn. Maar wordt vervolgd. We gaan het zien.
Ik ben op dit moment vooral blij over hoe ik mij voel. Het gaat echt goed. Energie is beperkt, maar het verbeterd allemaal nog steeds. Het is gewoon fijn dat ik mij weer een beetje mijzelf voel.
Hopelijk gaan de rest van de kuren ook zo. Dan is het echt goed te doen.

Nu ga ik vooral genieten van een ziekenhuisvrije 10 dagen.
Dinsdag ga ik lekker even naar mijn werk. Ben er al een tijd niet geweest. Ook mag ik mij melden bij de bedrijfsarts. Aangezien ik op dit moment weer een hoog verzuim heb.
Ik ben benieuwd wat hij mij aan gaat bieden.
Jullie gaan het vast horen.


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 8 gasten en geen leden online

logo 50dpi