Borstkanker

Nadat ik dinsdag ontslagen was uit het ziekenhuis, heb ik de rest van de week op bed doorgebracht. Ik was echt nog lamlendig, moe, hoestte veel en snotterde aan één stuk door. Maar dat was niet het vervelendste. Ik had het meeste last van een dicht oor. Ik hoorde niets door dat ene oor, en daarbij had ik echt het idee dat er iets inzat.
Ik had een neusspray voorgeschreven gekregen die ik een week mocht gebruiken. Maar die heeft niet erg geholpen.

Zondag begon ik echt op te knappen. De stem kwam terug en ook het hoesten en snotteren werd minder. Maar dat oor bleef potdicht. Maandag avond leek er even wat verbetering in te zitten. Gelukkig want ik begon mij wel zorgen te maken. De verkoudheid werd echt minder, maar dat het oor doof bleef vond ik toch wel verontrustend.
Maar gelukkig merkte ik maandag avond verbetering. En sinds gister is het echt een stuk beter. Het is nog niet normaal. Maar ik kan er weer mee horen. Ik hoor mijzelf niet steeds in mijn hoofd schreeuwen. Ik heb er nu wel vertrouwen in dat dat goed gaat komen.

Gister hebben de internist en ik besloten dat we toch verder gaan met de kuur. Omdat mijn verkoudheid niet over was, konden we hem ook uitstellen. Dit omdat ik vorige week toch behoorlijk ziek geweest was.
Maar omdat ik opknap en mijn witte bloedcellen goed waren, besloten we om toch de kuur voort te zetten en niet uit te stellen.
Wel zijn mijn bloedplaatjes wat aan de lage kant en ook mijn rode bloedcellen zijn erg laag. Mijn beenmerg heeft het zwaar. Die staat erg onderdruk. Omdat het echt een aanmaak probleem is van het beenmerg dat deze bloedwaarden laag zijn, kan ik niks doen om dit te herstellen en ondersteunen. Omdat het voornaamste probleem geen ijzer tekort is, zal bepaalde ijzerrijke voeding het probleem niet oplossen. Met de injecties worden alleen de witte bloedcellen aanmaak ondersteunt. En die werken gelukkig erg goed. Want anders was ik hoogst waarschijnlijk afgelopen weekend wel op de intensive care belandt.

Maar de kuur gister is goed gegaan. Ik ben moe, maar dat is op dit moment het enige waar ik last van heb. Ik ben niet misselijk. Mijn verkoudheid neemt steeds meer af. Dus ik ben heel blij dat de kuur is doorgegaan.

Ik blijf goed opletten dat ik geen infectie op ga lopen. Ben voorzichtig met het zoenen/feliciteren van familie en vrienden. En dan hoop ik dat ik dinsdag weer een kuur kan krijgen. Want als die kuur doorgaat ben ik op de helft van de kuren.
En dan willen ze 5 februari weer een PET/CT scan doen. Ik vind dat heel spannend. Omdat dan echt zichtbaar wordt of de kuren aanslaan. Ik denk en hoop het heel erg. Maar zeker weten doen we het na de PET/CT scan.
Maar naar alle waarschijnlijkheid ga ik niet eerder dan 16 februari daar de uitslag van krijgen.
Kortom het blijft spannend…..mijn leven met kanker.

Comments

Vorige week dinsdag had ik ondanks dat ik verkouden was toch mijn chemokuur gekregen. Gedurende de week leek ik ook echt op te knappen. Donderdag was ik heel even naar mijn werk geweest, en vrijdag had ik een paar kleine klusjes gedaan zoals boodschappen. Wel bleef ik hoesten.
Zaterdag werd ik wakker zonder stem. Ondertussen nam het hoesten en snotteren toe. Ik was een beetje kortademig, maar kon prima functioneren.
Mijn lieve schoonzus vierde haar verjaardag dus natuurlijk zijn we daar naartoe gegaan. Ook ben ik s’avonds nog even een uurtje naar de housewarming van goede vrienden gegaan.
Eigenlijk was dat een onverstandige beslissing. Lichamelijk was ik al een stuk minder fit dan het begin van de dag.
Zondag nacht niet veel geslapen door het vele hoesten en snotteren. Ook had ik een beetje verhoging dus heb ik zondagochtend de huisartsenpost gebeld. Nadat ze mij gezien hadden werd ik doorgestuurd naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Ze vertrouwden het niet omdat ik ook dinsdag nog een chemokuur had gehad.
De koorts was gelukkig gezakt. Wel zijn er veel onderzoeken gedaan. Ze konden een bacteriele infectie niet uitsluiten. Maar ik mocht naar huis met een neusspray en antibiotica tabletten.

We hebben gezellig geluncht samen. Maar daarna ging het steeds slechter met mij.
De koorts bleef doorstijgen ondanks dat ik paracetamol slikte. Dus besloten we toch weer contact op te nemen met het ziekenhuis. En verrassend genoeg mocht ik meteen komen. Deze keer lieten ze mij niet meer gaan. Mijn temperatuur was inmiddels doorgestegen tot 40,2 graden. Ik kreeg antibiotica via het infuus, en werd in de gaten gehouden. Gelukkig was ik maandagochtend koortsvrij. Wel nog erg moe en hoestte ik veel. Mijn longen zaten erg vol met slijm. Mijn oren zaten dicht, en het snotteren was ook nog sterk aanwezig.
Maar er zat vooruitgang in.
Dinsdag aan het einde van de dag mocht ik weer naar huis. De antibiotica is nu weer in tabletvorm. En ik moet dit heel goed uitzieken.
De koorts is weggebleven gelukkig. Mijn stemgeluid komt langzaam aan terug. Het hoesten gebeurt in aanvallen, dus ik heb wat meer rust tussendoor. Mijn oor zit nog dicht, en ik snotter rustig door.
Veel energie heb ik niet. Ik rust veel. Lig in bed. Eten en drinken gaat goed. Ik probeer nu zo fit mogelijk te worden. Zodat komende dinsdag mijn kuur wel door kan gaan. Want ik merk wel dat de bult onder mijn oksel kleiner wordt. Dus ondanks dat ik deze kuren vrij pittig vind, doen ze wel hun werk.

Daarom heb ik met mijzelf een aantal afspraken gemaakt. Mijn herstel gaat voor alles. Omdat ik van alles lijk op te pikken wat er rondzwerft laat ik de verjaardagen aan mij voorbij gaan. Als ik mij goed voel maak ik een individuele afspraak om langs te komen. Maar groepen mensen in warme huiskamers ga ik nu even niet opzoeken. Echt juist om mijn herstel te bevorderen tussen de kuren door.
Het is niet dat ik niet wil. Ik wil juist alles meemaken en ik wil graag mijn belangstelling tonen. Maar op dit moment wil ik het allerliefste dat de kuren doorgaan, omdat ik merk dat de tumoren kleiner worden. Zodat ik helemaal zal genezen.

Comments

Het is alweer een week terug dat ik mijn laatste blogje plaatste. Een bewogen weekje waarin ik mij niet heel goed gevoeld heb.
Ik heb uiteindelijk nog even gewacht met het kaalscheren van mijn hoofd. Mijn haar valt nog steeds best uit, maar niet zo onwijs snel als hiervoor. Omdat het laagje haar op mijn hoofd welliswaar dun maar dekkend is, is het toch wel zonde om het er nu af te halen. Het kan altijd nog. Dus toch de kapper maar afgezegd.
Van vrijdag tot dinsdag heb ik mij echt niet goed gevoeld. Ik was wat misselijk. Geen trek in eten en drinken. Alles smaakte vies. Zelfs thee en water waren vies. Gevolg was dat ik niks tot mij nam. Ook was is erg moe. Had last van kortademigheid, voelde mijn hart harder kloppen. Bij een kleine rit naar de supermarkt brak het zweet mij uit en voelde ik mij bijna flauwvallen. Op de koop toe werd ik ook nog eens enorm verkouden. Hoesten en daarbij waren de papieren zakdoekjes mijn beste vrienden.
Ik was vooral verdrietig dat deze kuur mij zoveel zwaarder valt dan de kuur uir 2013. Terwijl van de kuur uit 2013 wordt gezegd dat dat de zwaarste is die ze geven bij borstkanker. Nou geef mij die kuur uit 2013 maar. Op de één of andere manier reageer ik op de kuur die ik nu krijg vele malen heftiger.

Maar aan de andere kant heeft die kuur uit 2013 uiteindelijk niet het gewenste resultaat gehad. Dus misschien moet ik het positief bekijken. Op deze kuur reageert mijn lichaam erg heftig. Dat betekent dat er wat gebeurt. Misschien was mijn lichaam wat meer immuun voor de kuur in 2013. En heeft het daarom niet het gewenste resultaat gehad.
Op deze kuur reageer ik dan behoorlijk, maar als dat betekent dat het eindresultaat vele malen beter is, is het niet zo erg.

Ik moet leren los te laten hoe ik mij voelde in 2013 bij kuren. De controle over mijn leven ben ik kwijt. Hoe ik mij toen voelde doet er niet toe. Ik moet loslaten, want het belemmert mij om in het nu te leven. Ik moet mijn zorgen loslaten. Ik wil genieten van het hier en nu. Doordat ik steeds wil bewijzen dat ik alles kan en aankan, leg ik mijzelf een druk op. Ik moet nu echt leren loslaten.
Het maken van plannen is natuurlijk prima. Maar dat dingen anders kunnen lopen in het leven wil niet zeggen dat het daardoor slechter is. Het geeft misschien juist wel mooiere inzichten.
Nu ik merk dat ik meer loslaat voel ik mij beter. Veel beter. Met het proces van loslaten, komt ook alle verkoudheid los. Wat een enorm gevoel van opluchting geeft. Ik heb het gevoel dat ik lichter ben.
Ik ben er nog niet. Ik zal gegarandeerd nogmaals in deze valkuil stappen.

Life is what happens to you, while you are busy making other plans.
Dat is het leven… En ik had echt af en toe een beetje medelijden met mijzelf. Dat ik hier wederom doorheen moest. Terwijl ik zo graag andere dingen wilde doen. Dat ik het allemaal zo anders had gezien. Dit gevoel legt een druk op mijn stemming. En daarmee in niemand geholpen.

Echt mediteren kan ik niet. Maar ik probeer meer op mijn ademhaling te letten. Ik probeer bewust gevoelens los te laten in de ruimte. De gevoelens van zorgen, van medelijden, wat ik een ander nu aandoe. Dat laat ik los met elke uitademing.
En bij elke inademing zeg ik tegen mijzelf dat ik het aankan. Dat ik die kracht heb. Dat het hoe dan ook goed komt. Dat ik geniet.

En zo word ik mij bewust dat elke ervaring mijn leven verrijkt. En dat het aan mij is hoe ik met deze verrijking omga.

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 72 gasten en geen leden online

logo 50dpi