Borstkanker

Ik ben net een duf konijntje. Mijn reactievermogen is lichtelijk aangetast. En ik heb het gevoel dat er een soort van waas over mijn hersenen hangt. Nee dit heb ik nog nooit eerder ervaren. De boosdoener is de morfine. Sinds woensdag gebruik ik dit als pijnstiller voor mijn arm. Nee het is niet voor de arm waar de tumoren onder de oksel zitten, maar de andere arm. De arm waarin het infuus gezeten heeft voor de chemo.

Dinsdag heb ik mijn eerste kuur gekregen. Zoals ik in mijn vorige blogje al had beschreven deed vooral 1 middel veel pijn aan de vaten. Het gevolg was dat ik de nacht erna er niet van kon slapen. Mijn vaten stonden in brand. Paracetamol en ibuprofen hielpen niks. Dus heb ik na die slapeloze nacht de poli gebeld. Mijn bovenarm, daar gaat het om was wat dikker en 2 vaten waren duidelijk zichtbaar door de huid, ze waren dikker en blauwer. Dit liep zo door tot in de oksel. Op de poli waren ze wel onder de indruk van deze reactie op de Gemzar. Dit maakten ze niet vaak mee. En daarbij komt dat ik verder geen last heb van de chemo. Ik ben niet misselijk, kan gewoon eten en drinken. Kortom op de pijn in mijn arm na, lijkt het net of ik geen chemo gehad heb. Dus dan is het wel extra zuur dat juist deze bijwerking zo uitgesproken aanwezig is.

Dus om de pijn tegen te gaan moet ik dagelijks 2-3 keer koelen met een coldpack. En heb ik morfine voorgeschreven gekregen. En gelukkig helpt dit goed. Ik ben absoluut niet pijnvrij. Maar ik kan weer slapen en ik kan weer wat doen. Zoals wandelen, kleine boodschappen en wat lichte huishoudelijke dingen. Het enige waar ik wel echt last van heb is dat duffe.

Maar ik hoop na het weekend deze morfine weer te kunnen stoppen. Want het is fijn dat het er is, maar nog fijner als je er weer mee kan stoppen. Gelukkig ga ik dinsdag voordat ik kuur deel 1B ga krijgen een anders soort infuus krijgen. Dit infuus wordt rechtstreeks in een groot vat gelegd. En deze mag voorlopig blijven zitten tot eind maart. Kijk dat scheelt wel, want dan hoef ik daarna niet meer zoveel geprikt te worden. En worden mijn dunne vaten ontlast. Want deze pijn nog 11 keer, dat zie ik niet zitten. Dus ik ben heel blij dat er zo meegedacht is, en dat ik een mooie andere toegangslijn ga krijgen. 

De donkere dagen voor kerst, ik vind het zo gezellig. Morgen wil ik graag de kerstboom neer gaan zetten. De boom is gekocht, dus het wordt tijd dat hij zijn intrede gaat maken in huis. Een heerlijk ontspannen klusje, wat waarschijnlijk nu nog even trager zal verlopen dan normaal. Ook moeten we nog even op zoek naar een geschikte plek. Maar dat komt vast goed. Dus ondanks alles, gaan we gewoon genieten van de kerstperiode, de gezelligheid, en het samen zijn met familie en vrienden. Want daar draait het toch allemaal om.

Iedereen een heel fijn weekend. Ga ook onwijs genieten.

Comments

Hier zit ik dan, op de dagbehandeling.
Tussen de dopmutsjes, gladde bolletjes en de dooie marmotten.
Het is zo ver. We gaan starten met de chemo.
Ik word vriendelijk ontvangen door het voor mij zo bekende personeel.
Ja lieve verpleegkundigen, ik ben terug. De kanker is terug. Nee inderdaad ik wilde liever hier ook niet meer terug komen. Het klopt, ik ben nog zo jong. Maar we gaan ervoor. Ik wil beter worden. Die kans is er zeer zeker nog. Ja, daarom ben ik hier.

Inmiddels zoek ik een rustig plekje uit in een hoek bij het raam. Ik heb niet veel behoefte aan de medelijdende blikken van mijn oudere “lotgenoten”.
Het prikken van het infuus ging niet heel soepeltjes. Maar hij zit. Meteen wordt er gestart met diverse anti misselijkheidsmiddelen. Het eerste zakje chemo veroorzaakt geen misselijkheid. Maar de tweede wel. Vandaag krijg ik 2 zakjes. Precies over een week 1 zakje. Dan een weekje rust. En dan weer opnieuw: een week 2 zakjes, week erna 1 zakje en dan een weekje rust. De dinsdag wordt mijn vaste kuurdag.

Het eerste zakje zit er inmiddels in. Je wordt er dan wel niet misselijk van, maar mijn vaten branden mijn lijf uit. Dit doet behoorlijk zeer. De verpleegkundige geeft mij een warmte zak, om op mijn arm te leggen, zodat mijn vaten meer open gaan staan. Daarnaast loopt het nu in bijna 3 uur in, in plaats van de voorgeschreven 30 minuten.
Zo was het goed te doen. Gelukkig hoef ik dit nog maar 11x te ondergaan.
Dit prikkelende brandende vatenmiddel is juist het middel wat ik 2 weken krijg dan een week niet en dan weer 2 weken wel.
Of dat vol te houden is, geen idee.
De verpleging is wel aan het brainstormen over een oplossing voor dit probleem. Kortom het wordt vervolgd.
Zakje 2 hangt aan en daar heb ik geen last van tot op heden. Ik moet nog ongeveer een uur zitten. Ik voel mij prima. Ik kan nu zo naar buiten en rustig een rondje joggen.
In 2013 was dat echt niet mogelijk. Ik hoop dat dit de hele kuur periode zo blijft.
Dan ben ik een gezegend mens.

Je bent wel je dag kwijt met een dagje kuren op de dagbehandeling. Maar ik hoop gewoon dat ik mij zo blijf voelen zoals ik mij nu voel.
Dan hou ik dit wel vol tot eind maart.

Comments

Je kan er niet omheen. Op het moment dat je de poli oncologie binnen stapt wemelt het ervan.
Maar op het moment dat je het Nederlandse Kanker Instituut binnen stapt is er geen ontkennen meer aan.
Vorige week had ik een afspraak op de poli van het Nederlandse Kanker Instituut.
Want mijn casus is zo spannend. Daar hebben inmiddels meerdere artsen zich over gebogen. Daarom werd ik doorgestuurd naar het expertise centrum.
We waren op tijd. Dus we besloten nog even een kop thee te gaan drinken voordat ik mij ging melden bij de inschrijfbalie.
We zaten aan een tafeltje dichbij de poli waar ik moest zijn. Het was een komen en gaan van mensen.
Het viel ons op dat de dopmutsen meer in zijn dit seizoen dan de dooie marmot.
Sinds ik in 2013 geconfronteerd werd met kanker, en daarvoor op de diverse poli’s aanwezig mocht zijn letten wij hierop.
Wij zijn mijn mams en ik.
Ik wist toen al, dat ik geen pruik wilde als ik kaal zou worden. In de wachtkamer prikten we de pruikjes er zo tussen uit. De meesten hadden niet echt een mooi exemplaar op hun hoofd. Het leek meer op een soort dooie marmot. Dat wilde ik echt niet.
En natuurlijk weet ik dat er prachtige exemplaren zijn. Maar die kosten ook wat. En de meeste zorgverzekeraars vergoeden alleen een kwart van een mooie pruik.
De keus lag dus bij een muts, pet of hoedje dragen, of zo’n opgetiste dooie marmot laten aanmeten.
Ik koos voor het eerste toen.
Nu wij in 2015 wederom zeer regelmatig op de poli oncologie rond lopen zien we een verandering van trend.
Het dooie marmot gehalte is sterk gedaald. Natuurlijk zien wij ze er echt nog wel tussen lopen. Maar de trend van nu is echt een wollen dopmuts.
Ik moet er denk ik nog even aan wennen.
Maar ik geloof dat ik deze trend laat voor wat hij is…..

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 76 gasten en geen leden online

logo 50dpi