Nieuws

De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Comments

Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

Daar ging je.

Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
“Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

Daar ging je.
Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

Daar ging je.
Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

Daar ging je.
Het leek een normale werkdag te worden.
Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

Dat was het dan.
Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

Dat was het dan.
Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

Dat was het dan.
Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
Dat was het dan.
Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
Dat was het dan.
Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
Dat was het dan.
Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
Dat was het dan.
Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
Ongeloof bij alle landgenoten.
Ongeloof bij alle regeringsleiders.
Ongeloof bij het koninklijk huis.

Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
Hulpverleners die worden tegengewerkt.
Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

Ongeloof, het is echt waar!
De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
Ongeloof, het is echt waar!
De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
Ongeloof, het is echt waar!
De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
Ongeloof, het is echt waar!
Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

Lieve nabestaanden,
Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Comments

Vandaag staan wij stil……
Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
Hoe verdrietig is dat…..
Hoe schokkend is dat…..
Hoe walgelijk is dat…..

Vandaag staan wij stil….
Een dag van nationale rouw….

Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

Maar vandaag staan wij stil…..
Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

Vandaag staan wij stil….
Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
Waar dat huis ook mag staan……
Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
Daar staan wij vandaag bij stil……

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 8 gasten en geen leden online

logo 50dpi