Persoonlijk

Is er meer? Meer tussen hemel en aarde?
Die vraag houd mij soms bezig.
Omdat ik graag wil geloven dat er meer is.
Dat de dood niet iets heel definitiefs is, maar een einde van een tijdperk.
Dat je ooit je dierbaren weer in de armen kan sluiten.
Het klinkt als een droom, als wat ik denk en hoop echt waar is.

Ik ben er voor mij zelf nog niet uit wat dat dan moet zijn.
Een hemel? Een hier-na-maals? Of gewoon een iets?
Ik weet het niet.

Afgelopen week was het donorweek. Heel lang heb ik als tiener getwijfeld of ik donor zou worden.
Net als dat ik vroeger persé begraven wilde worden en niet gecremeerd.
Ik geloofde en dacht dat ik als ik dood was evengoed pijn zou voelen. De pijn van het verwijderen van de organen tijdens een operatie. De pijn van verbranding bij een crematie.
Ik had daar angst voor. En heb heel lang die angst gehad.
Uiteindelijk heb ik toch voor mijzelf besloten om donor te worden. En heb ik mijn eigen angst aan de kant geschoven. De reden was voornamelijk dat ik niet egoïstisch wilde zijn. En dan bedoel ik echt niet dat ik de mensen die geen donor zijn egoïstisch vind hoor! Ik bedoel het in mijn eigen contex, op mijn eigen leven met mijn eigen gedachten.
Want stel dat een dierbare van mij of ikzelf wacht op een donor orgaan, dan zou ik hopen voor mijn dierbare en ook voor mijzelf dat ik die in ontvangst mag nemen. Stel ik krijg een kind, en die heeft een orgaan nodig, zou ik alles op alles willen zetten om te zorgen dat mijn kind geholpen word.
Daarom mijn beslissing om toch donor te worden.
En zet ik mij over mijn angst heen dat ik na mijn dood nog wat zou voelen.

Natuurlijk weet ik, zie ik, dat mensen na hun dood nergens op reageren.
In mijn werk als verpleegkundige ben ik diverse malen getuige geweest van het stervensproces.
Maar toch blijft dat stemmetje in mijn achterhoofd: Is er meer? Is er meer tussen hemel en aarde?

Voorlopig zal ik geen antwoord krijgen op die vraag, gelukkig.
Maar ik wil graag geloven dat er meer is. Dat ik mijn dierbaren weer zal ontmoeten. Dat hun mooie zielen niet weg zijn, niet verloren zijn gegaan.
Wat dat dan precies is….. Dat weet ik niet.
Maar ik wil graag geloven dat er iets is….
Iets na de dood….


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 57 gasten en geen leden online

logo 50dpi