Persoonlijk

Beste zorgverzekeraars,

Twee jaar geleden werd ik geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven, mijn leven. Doordat ik diverse behandelingen heb ondergaan ben ik blij dat er geen foute cellen meer in mijn lijf zitten. Natuurlijk ben ik enorm blij en dankbaar! Ik heb alle kansen in dit leven om er alles uit te halen wat erin zit.
Maar de behandeling heeft zijn sporen nagelaten. Ik mag wel gezond zijn, maar de restanten van de ravage die de behandeling op deze foute cellen hebben achtergelaten is groot.
Maar gelukkig, tegenwoordig is er van alles mogelijk om iets van deze ravage op te ruimen. Natuurlijk weet ik ook dat het opruimen tijd en geld kost.
Ik heb nu de eerste ronde gehad. En echt waar ik sta versteld van hoe het er nu uitziet.

Voor u is het nu klaar zorgverzekeraar. U vindt dat het nu mooi genoeg is, en dat ik voldoende gekost heb. Natuurlijk snap ik dat mijn behandelingen enorm veel geld gekost hebben. En natuurlijk vindt u nu dat ik tevreden moet zijn met wat ik nu heb.

Maar toch vind ik het schandalig dat u wel wilt betalen om de ergste ravage op te ruimen. Maar op het moment dat het afgewerkt moet worden, laat u het afweten.
Als ik eventueel de diepe plooien en deuken weg wil hebben, dan hoort dat volgens u niet meer bij de reconstructie. Bizar is dat toch? Dit kunt u zelf dan toch geen reconstructie meer noemen?? Dat is zoals ik het hier al eerder genoemd heb: ” Het opruimen van de ergste ravage”.

Ik wil u nog even attenderen beste zorgverzekeraars op het feit dat het borstkankermaand is. Dit jaar staat het in het teken van de jonge vrouw en borstkanker. Ik ben zo’n jonge vrouw. Die nog zeker 60 jaar voor de boeg heeft. Een jonge vrouw die al veel heeft moeten doorstaan om die komende 60 jaar de premie van de zorgverzekering te mogen betalen.
En ook dat u nu niet over de boeg komt, mij en ook duizenden andere vrouwen verder laat leven met een restant van de ravage…. Kom ik wel weer overheen.
Ik ben namelijk veel meer dan alleen de rest ravage!
Toch blijf ik hopen dat u mooie en goede voornemens gaat maken, en deze in 2016 in de praktijk gaat brengen.
Zodat ik, en duizenden andere jonge vrouwen ook de restanten van de ravage kunnen laten opruimen.

Comments

Nu de zwellingen langzaam afnemen, wordt het duidelijk wat het resultaat is van de reconstructie.
De littekens genezen mooi. Inmiddels ben ik begonnen deze in te smeren met bio-oil. En per dag zie je ze verbeteren. Er zijn nog een paar plekjes waar het korstje nog vanaf moet vallen. Maar het ziet er echt netjes uit. Over een tijdje zullen die littekens nauwelijks zichtbaar zijn.
Mijn buik ziet er nog niet helemaal strak uit. Maar ook dit verbetert nog steeds. Kortom ik mag niet klagen over hoe het nu eruit ziet.
Mijn nieuwe borst is qua grootte bijna gelijk aan de andere borst. En het is heel fijn om geen siliconen inlegger in een bh te hoeven proppen.

Toch was ik wat teleurgesteld toen ik afgelopen zaterdag wat shirtjes ging passen.
Geen enkel shirtje zat mooi. Alles trok scheef.
Boven mijn nieuwe borst zit een plooi. Hij loopt van mijn oksel naar het midden boven mijn borst. En als ik maar even met mijn arm beweeg, wordt het kledingstuk die plooi in getrokken. Daar verzamelt zich een mooi stukje stof. Het gevolg is dat de hele halslijn scheefgetrokken wordt.
Ik vond dat echt een teleurstelling. En natuurlijk weet ik dat de plastisch chirurg hier vast nog wat aan kan doen. En ik weet echt dat ik geduld moet hebben.
Maar soms wil ik even ongeduldig zijn… En teleurgesteld… Heel even maar…..
Teleurgesteld om een plooi…
Over ruim een week heb ik weer een afspraak bij de chirurg. Dan is het pas 6 weken na de operatie. En zal ik mijn plooi uitgebreid met hem bespreken.

Het is ook niet zo dat ik streef naar perfectie.
Ik was namelijk erg tevreden met mijn lichaam. Zonder borstkanker had ik nooit plastische chirurgie overwogen. Juist omdat ik de perfectie in mijzelf gevonden had.
Nu na de kanker, na deze operatie ben ik nog steeds super tevreden met de persoon die ik ben.
Maar zit die plooi mij wel dwars…..

Comments

Al een paar dagen had ik last van de boven huidse knoopjes van mijn oplosbare hechtingen. Deze worden gedurende de tijd stugger. Dus als je er even met een handdoek overheen gaat, gaan die plekjes heel snel bloeden.
Vanmorgen heb ik toch maar even de poli gebeld om te vragen wat hier aan kon doen.
Daar vertelde de verpleegkundige dat ik de boven huidse knoopjes los mocht knippen. Deze zullen namelijk niet zelf oplossen.
Natuurlijk mocht ik ook langs komen op de poli, dan knipten hun deze knoopjes wel los.
De verpleegkundige in mij vond dat niet nodig. Ik ga zelf wel even dokteren en deze knoopjes losknippen.
Met behulp van mijn beste vriendin ben ik nu verlost van al mijn hechtingknoopjes. Zij moest knippen op de plekjes waar ik niet goed bij kon.

Dat is trouwens niet de eerste keer dat ik “zelf dokter”. Ik heb ooit bij de huisarts een bultje op mijn voet weg laten halen. Wat daarna keurig gehecht werd. Deze hechtingen heb ik zelf verwijderd na 7 dagen.
Ook prikte ik 24 uur na mijn chemogiften zelf mijn Neulasta injecties. Ook in het ziekenhuis een paar weken terug injecteerde in zelf mijn Fraxiparine. Kortom, als ik denk dat ik het zelf wel red, dan doe ik het zelf.
Dan is het wel bizar om te realiseren dat ik een trauma heb voor infusen en infuusnaalden. Ik prik rustig diverse medicatie bij mijzelf. Maar die infusen blijf ik vreselijk vinden.

Nu hoop ik voorlopig weer uitgedokterd te zijn hoor!

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 102 gasten en geen leden online

logo 50dpi