Persoonlijk

Inmiddels zit ik bijna 4 weken thuis.
Hahaha het einde is in zicht. Het herstel zou ongeveer 6 tot 8 weken duren. En vanaf week 4 mocht ik weer meer gaan doen.

Dus begon ik met wat arm oefeningen. Als je je arm al 3 weken niet echt mag optillen, komt dat de bewegelijkheid niet ten goede.
En nu ik hem wel weer mag optillen, merk ik meteen wat de beperkingen zijn.
Daarbij komt ook nog dat ik nog steeds last van spierpijn heb in beide armen. Waarschijnlijk omdat ze op de operatietafel langdurig vastgebonden hebben gelegen.
Dus nu we de beweging weer terug willen krijgen in de armen, voel ik dat wel.

Ook ben ik vrijdag even meegeweest boodschappen doen. Even eruit. Meteen daarna ook heel even naar mijn beste vriendin geweest om haar te feliciteren met haar verjaardag. En hup thuis meteen weer op de bank, relaxen. We moeten ook niet meteen te hard van stapel lopen.

Dat was maar goed ook. Op een paar plekjes was mijn buikwond weer wat gaan bloeden.
Goede reden om het zondag weer heel rustig aan te gaan doen.

Wel heb ik samen met vriendlief geweldige vakantieplannen gemaakt. Ik had vorig jaar een groot feest gegeven ter ere van mijn verjaardag. Ik had toen geld gevraagd voor een mooie vakantie na de reconstructie.
Nou die vakantie gaat er komen! In 2016 gaan wij samen naar Florida!
De voorpret is hier alvast begonnen!

Comments

Ineens was ik het zat. Ik was mijn haar zat.
Ik weet het, ik roep al maanden dat ik zo blij ben dat het allemaal terug groeit. En dat ben ik ook oprecht. Blij dat ik langzaam aan weer mijzelf wordt. Nee een verbeterde geüpgrade versie van mijzelf.
Maar nu was ik het toch even zat. Mijn haar wilde niks meer.
Ik had een soort van ontploft paddenstoelen hoofd. Je zou bijna zeggen: Het ideale herfst kapsel. Maar ik wil er toch graag verzorgd bijlopen.
Daarbij geloof ik ook echt dat de 9 uur narcose van 3 weken terug niet het meest bevorderlijk is voor mijn haardos.
Gister was daarom mijn eerste echte uitje na de operatie, een tripje naar de kapper. En 20 minuten later stapte ik blij mijn huis weer binnen.
Er is niet veel afgehaald, wat dunne puntjes en een beetje model erin. Maar het voelt als een hele transformatie.

Gelukkig gaat het herstel van de operatie nog steeds voorspoedig. Ik gebruik geen pijnstillers meer. Eigenlijk bewust niet, zodat de pijn de grens wordt wat ik kan en mag gaan doen. Ik mag nu meer bewegen, meer lopen, wat oefeningen doen met mijn arm. En tot nu toe gaat dat best aardig. Alleen op de zij slapen lukt echt nog niet. Wat een drama. Dus ik word alle nachten wel een keertje wakker. Ach als dat het enige is.
Hoewel…… Alles geneest mooi, de borst is ook echt super mooi geworden…..maar toch ontdekte ik 2 zwarte haren op mijn nieuwe borst…. 2 haren die ooit schaamharen waren geweest.
Deze heb ik voorzichtig met een pincet verwijderd.
Nu maar hopen dat deze niet meer terug zullen groeien…..

Comments

Hoe ik mij voel, die vraag is mij al diverse gesteld deze week.
Inmiddels zijn we 3 dagen na de operatie.
En ik voel mij beurs, blauw en gehavend.

De operatie heeft 9 uur geduurd. Woensdag werd ik wakker op de intensive care. Ik voelde mij best aardig, misschien wel een beetje eufoor. Had niet veel pijn.
Maar jeetje wat zaten er een draden en een lijnen in mijn lijf.
Ik had in totaal 10 drains, een infuus, een arterielijn ( daar kunnen ze mijn bloeddruk continue registreren en bloed afnemen), een blaaskatheter, monitor plakkers en diverse temperatuursensoren. Ook had ik een massage apparaat om mijn benen om zo trombose te voorkomen. Die masseerde continue mijn benen.
Kortom ik lag aardig ingesnoerd.
Ik had niet veel geslapen die nacht i.v.m. de vele controles.
De volgende dag mocht ik terug naar zaal.
Gelukkig werden er meteen een heel aantal draadjes en lijnen verwijderd.
En op de verpleegafdeling werden er ook nog eens 9 drains verwijderd. Heerlijk, ik voel mij weer iets meer mens.
De eerste keer uit bed was wel een onderneming. Na 5 minuten werd de wereld een beetje zwart en ben ik weer terug naar bed gegaan.
Maar hierna ging dat ook steeds beter.
Nu 3 dagen na de operatie stiefel ik een beetje rond op de kamer en de gang.
Ik voel mij beurs, alsof ik een zwaar auto ongeluk gehad heb. Maar langzaam aan gaat het steeds beter.
Op dit moment heb ik alleen nog een drain, en heb ik weinig hulp nodig van de verpleging.
Kortom…. Ik leef nog….

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 47 gasten en geen leden online

logo 50dpi