Persoonlijk

De spanning liep op. De opname kwam steeds dichterbij. Koffertje gepakt… Het was zover.
Ik lig op een tweepersoonskamer. Dat kan fijn zijn, maar ook minder fijn.
Bij binnenkomst zei mijn kamergenoot meteen dat zij straks naar huis mocht.
Toen ik geïnstalleerd was stak ze van wal. Ik heb haar hele levensverhaal gehoord.
Ze heeft 30 jaar in Zwitserland gewoond vlak bij een schapenboerderij. De schapen ontsnapte regelmatig waardoor ze soms midden in de nacht mee ging helpen op schapenjacht op een berg. Ze wilde niet oud worden daar omdat ze de sneeuwkettingen niet zelf onder haar auto meer vandaan kreeg.
Soms had ze een schapen blaat concert onder haar slaapkamerraam.
En ze eet vandaag wel thuis want straks wordt ze opgehaald en staat er een bord dampende macaroni voor haar neus. Dat kan natuurlijk niet.
En ik heb al haar blauwe plekken en littekens al gezien. Alle infuus insteek plekken. En ook nog een plek in haar hals waar een diep infuus gezeten had. Ze heeft haar yoghurt nog niet gegeten want die is te koud.
Ze gaat nu naar de wc en voordat ze de deur opent krabt ze nog even aan de kont…
Kortom… Ik ben compleet op de hoogte.

Lol voedingsassistent vroeg ook al… Is ze nu nog niet weg

Comments

10 weken terug ben ik begonnen aan een hardloopschema om fit te worden voor mijn operatie.
Samen met mijn trainer Joost had ik een einddoel voor ogen.
Het oorspronkelijke doel was 7 km hardlopen.
Meer dan dat had ik nog nooit gelopen.
Dus als ik mij aan het trainingsschema zou houden, moest dat haalbaar zijn.
Uiteindelijk mocht ik niet klagen, want 3 weken geleden heb in de opbouwfase heb ik mijn 7 km al behaald.
Dus werd het doel bijgesteld. Ik zou gaan werken naar de 10 km. Of het een realistisch doel was wist ik niet. Maar het was het proberen waard.
Na de eerste 7 km loop had ik nog 2x 7 km gelopen.
Daarna had ik een week niet gelopen in verband met mijn vakantie in Roemenie. De temperaturen waren daar te hoog om mij aan dat schema te houden.
Toen ik thuis kwam had ik moeite om weer in het ritme te komen.
Het lukte mij niet om weer tot die 7 km te komen. Met nog een week te gaan wilde ik toch voor die 10 km gaan. Ik weet niet of het verstandig was, maar ik ging er voor.

Vanmorgen om 11 uur begon ik aan mijn ronde. De eerste 2-3 km liep ik iets te snel. Tussen de 3 en 5 km had ik het heel zwaar. Het was warm en de benen werden zwaar. Na de 5,5 km kwam ik weer in een ritme. Maar dat duurde maar vrij kort. Ik had echt veel last van de warmte. Tot 7,5 km heb ik kunnen joggen. Maar toen was het echt even klaar. En heb ik 500 meter gewandeld. Ik moest even afkoelen omdat de inspanning en de warmte mij wat opbraken.
Op 8 km heb ik het joggen weer opgepakt en heb ik die laatste 2 km gelopen.
Dus ja! Ik heb mijn 10 KM gehaald!!!
Nog nooit heb ik deze afstand gelopen!
Het was even jammer dat in 500 meter heb gewandeld.
Hihi volgende keer loop ik echt de 10 km helemaal. Zonder te wandelen.
Maar voor nu, vandaag, was het goed.
Nee was het super!!
Joost bedankt voor het schema, en het vertrouwen!
Na de operatie pakken we de draad weer op!!

Comments

4 jaar geleden heb ik voor het eerst in mijn leven een fotoshoot laten doen.
1 waarvoor ik nog steeds heel dankbaar ben dat ik hem heb laten doen.
4 jaar terug heb ik die shoot laten doen omdat ik mijn zelfvertrouwen terug wilde. Mijn relatie was net stuk gelopen. Ik was de scherven aan het opruimen en alles opnieuw aan het opbouwen. Ik had behoefte om mijzelf weer mooi te vinden. Daarom de keuze om een fotoshoot te laten doen. Een fotograaf weet je vaak nog mooier in beeld te brengen.
En dat heeft zeker geholpen. Ik voelde mij na het zien van de foto’s mooi, waardevol. Het gaf mij net de boost die ik nodig had.

Nu nog steeds kijk ik met een warm gevoel terug naar deze mooie foto’s.
Foto’s waar ik compleet opsta.
Zonder dat ik het toen besefte…. zijn het foto’s geworden waar ik mooi opsta voor de borstkanker.
Ik was namelijk vergeten mooie foto’s te maken voor de amputatie. Op deze mooie foto’s na.
En daarom zijn ze voor mij bijzonder.
Nee het zijn geen naakt foto’s.
Maar voor mij staan ze symbool voor mijn leven voor de kanker.
Toen ik nog niet wist hoe mijn leven 2 jaar later zo anders zou zijn.

Dus Anita van AnitaPhotocreative, bedankt voor deze shoot, 4 jaar geleden.

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 107 gasten en geen leden online

logo 50dpi