• 10 weken wordt fit voor de operatie challenge

    Het is nu ongeveer 10 weken voor mijn operatie, de borst reconstructie.
    Ik vind het van belang om in een zo goed mogelijke conditie te komen voor de operatie.
    Daarom heb ik samen met mijn personal trainer Joost van Joost PT een trainingsschema opgesteld, en een een einddoel wat ik wil gaan halen voordat ik geopereerd ga worden.
    Dit worden de 10 weken wordt fit voor de operatie challenge.
    De komende weken zal ik regelmatig een blog plaatsen over mijn vorderingen.

    Het schema is vrij intensief.
    Het einddoel is 7 kilometer hardlopen, het liefste binnen een uur.
    En dan nu te bedenken dat ik na 2,3 kilometer al helemaal kapot ben. Ik mag dus hard gaan werken de komende weken.
    Klinkt misschien gek, dat ik juist fit wil worden voor de operatie. Maar tijdens mijn ziekte proces heb ik gemerkt dat ik alle behandelingen (de chemo’s en de daarop volgende operaties) beter heb doorstaan omdat mijn beginconditie zo goed was.
    Ik was namelijk niet ziek, voelde mij niet ziek, voedingstoestand was goed. Kortom het ideale uitgangspunt om deze behandelingen goed te kunnen doorstaan.
    Ook toen ik onder behandeling was bleef ik sporten.
    Okay ik geef toe, na een paar chemokuren leek het meer op bejaardengym dan echt sporten. Maar door in beweging te blijven weet ik zeker dat ik alles makkelijker heb doorstaan.
    En nu deze toch wel pittige operatie op de planning staat, wil ik wederom er voor zorgen dat ik in een zo goed mogelijke conditie ben.
    Ik hoop daarmee dat ik makkelijker en sneller herstel na de operatie.

    Gister zijn we begonnen met week 1.
    Ik train 1x per week met Joost, en ga zelf zeker nog 2x hardlopen volgens een schema.
    Ik heb nu nog spierpijn van de training van gisteren. Vooral in mijn armen en schouders.
    Haha bedankt Joost. Die zwaardere kettlebal werpt duidelijk zijn vruchten af.
    En ook mijn boven benen protesteren bij elke stap die ik zet.
    We hebben gister ook een looptraining gedaan. Elke ronde vond ik zwaarder dan de ronde ervoor. Maar ik merk wel dat ik duidelijk sneller herstel dat 4-5 maanden terug.
    Vandaag heb ik een dagje rust.
    Morgen ochtend ga ik weer een rondje hardlopen.

    Ik moet mij echt aan het schema gaan houden, anders zal het behalen van het einddoel erg moeilijk worden.
    Kortom een mooie uitdaging ga ik aan.

  • 2 Jaar

    Het is vandaag precies 2 jaar terug.
    2 jaar geleden werd mijn leven op zijn kop gezet. Een verpletterende diagnose. Maar er was hoop, er was een behandeling.
    6 chemokuren en 2 operaties later was ik vrij.
    Vrij van die foute cellen.
    Ik had op veel fronten ingeleverd. Geen haar, 1 borst en een conditie van 0,0.

    Vandaag…. 2 jaar later…. Voel ik mij rijk, blauw, beurs en heb wat pijn. Het is precies een week na de operatie. Deze operatie is voor mij een afsluiting van een fase in mijn leven. En ga ik alles echt weer opbouwen.
    Mijn haar groeit gestaag, mijn conditie komt zeker weer op orde, en ik heb weer 2 borsten.

    Afgelopen maandag ochtend kwam de chirurg langs. Hij was erg tevreden hoe het met mij ging. De laatste drain mocht er uit. Ik moet zeggen dat was niet een geheel pijnloze gebeurtenis. Maar als het 2 uur later nog goed ging mocht ik naar huis.
    Ondanks dat ik mij behoorlijk gekneusd en blauw voel heeft de chirurg een knap staaltje werk afgeleverd.
    Voor het eerst in 1,5 jaar heb ik weer een warme rechter borst. Het hechtwerk is fijn. Ik denk zelf dat als de zwelling is weggetrokken de vorm en grootte identiek is aan mijn linker borst. En over 2-3 jaar zullen de littekens bijna niet meer terug te vinden zijn.
    Hoe knap is dat?

    Inmiddels ben ik thuis. Mag ik behalve wat lopen niks doen. Ik moet veel rusten. En draag ik diverse drukbanden, om de wondgenezing te bevorderen.
    Ik kan niet wachten om het eindresultaat te zien. Maar tot die tijd… Rust ik, slik pijnstillers en laat mij verzorgen.

    Maar deze fase kunnen we afsluiten. Met een zeer goed gevolg.
    Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben compleet. Compleet gelukkig! Dankbaar voor het leven wat ik nu heb.

  • De goedgekeurde buik

    Ik weet het, het is weer een bijzondere titel voor een blog.
    Maar het is echt waar. De buik is goed gekeurd.

    Gister had ik een afspraak bij de plastisch chirurg. En ik heb voldoende buik gekweekt om er een mooie borst van te kunnen maken.
    Ik heb trouwens bewust gekozen voor een reconstructie van lichaamseigen weefsel. Omdat ik hierna echt klaar ben. Dan hoef ik niet over 10 jaar de siliconenprothese te vervangen.
    Het wordt een pittige operatie. Waarvoor ik nog wat voorbereidende onderzoeken mag ondergaan. Onder andere een CT scan met contrast om zo de bloedvaten van mijn buik goed in beeld te krijgen. Deze CT scan gaat de operatie met 1 uur verkorten.
    Nu hoef ik nog maar 8 uur onder narcose in plaats van 9 uur.
    Hahaha voor mij maakt het niet uit hoor, een uurtje meer of minder. Maar ik geloof dat de chirurg 8 uur op de operatiekamer wel genoeg vindt.
    Na de operatie mag ik een nachtje op de intensive care verblijven. Omdat ze de nieuwe borst goed in de gaten willen houden in verband met mogelijke complicaties.
    Ook krijg ik 3 drains in mijn buik en 1 in de nieuwe borst.
    De verwachting is dat ik 7-8 dagen in het ziekenhuis mag blijven. En daarna mag ik mij lekker thuis laten verwennen en vertroetelen.

    Hierna ben ik klaar met het patiënt zijn. Het voelt echt als een afsluiting van dit traject.

    Ondanks dat ik zelf kies voor deze operatie, zie ik er tegenop. Het is wel weer wat…
    En waarom zou ik het doen terwijl ik mij nu steeds gezonder en fitter voel?
    Wat zal het effect zijn van deze operatie op mijn conditie?
    Hoelang zal het herstel zijn? Kortom….wat staat mij te wachten?
    En is het gek….dat ik toch voor deze operatie kies?
    Allemaal gedachten….die door mijn hoofd spoken….en de komende periode nog wel zullen blijven spoken…..

  • De opname

    De spanning liep op. De opname kwam steeds dichterbij. Koffertje gepakt… Het was zover.
    Ik lig op een tweepersoonskamer. Dat kan fijn zijn, maar ook minder fijn.
    Bij binnenkomst zei mijn kamergenoot meteen dat zij straks naar huis mocht.
    Toen ik geïnstalleerd was stak ze van wal. Ik heb haar hele levensverhaal gehoord.
    Ze heeft 30 jaar in Zwitserland gewoond vlak bij een schapenboerderij. De schapen ontsnapte regelmatig waardoor ze soms midden in de nacht mee ging helpen op schapenjacht op een berg. Ze wilde niet oud worden daar omdat ze de sneeuwkettingen niet zelf onder haar auto meer vandaan kreeg.
    Soms had ze een schapen blaat concert onder haar slaapkamerraam.
    En ze eet vandaag wel thuis want straks wordt ze opgehaald en staat er een bord dampende macaroni voor haar neus. Dat kan natuurlijk niet.
    En ik heb al haar blauwe plekken en littekens al gezien. Alle infuus insteek plekken. En ook nog een plek in haar hals waar een diep infuus gezeten had. Ze heeft haar yoghurt nog niet gegeten want die is te koud.
    Ze gaat nu naar de wc en voordat ze de deur opent krabt ze nog even aan de kont…
    Kortom… Ik ben compleet op de hoogte.

    Lol voedingsassistent vroeg ook al… Is ze nu nog niet weg

  • Dwarse plooi

    Nu de zwellingen langzaam afnemen, wordt het duidelijk wat het resultaat is van de reconstructie.
    De littekens genezen mooi. Inmiddels ben ik begonnen deze in te smeren met bio-oil. En per dag zie je ze verbeteren. Er zijn nog een paar plekjes waar het korstje nog vanaf moet vallen. Maar het ziet er echt netjes uit. Over een tijdje zullen die littekens nauwelijks zichtbaar zijn.
    Mijn buik ziet er nog niet helemaal strak uit. Maar ook dit verbetert nog steeds. Kortom ik mag niet klagen over hoe het nu eruit ziet.
    Mijn nieuwe borst is qua grootte bijna gelijk aan de andere borst. En het is heel fijn om geen siliconen inlegger in een bh te hoeven proppen.

    Toch was ik wat teleurgesteld toen ik afgelopen zaterdag wat shirtjes ging passen.
    Geen enkel shirtje zat mooi. Alles trok scheef.
    Boven mijn nieuwe borst zit een plooi. Hij loopt van mijn oksel naar het midden boven mijn borst. En als ik maar even met mijn arm beweeg, wordt het kledingstuk die plooi in getrokken. Daar verzamelt zich een mooi stukje stof. Het gevolg is dat de hele halslijn scheefgetrokken wordt.
    Ik vond dat echt een teleurstelling. En natuurlijk weet ik dat de plastisch chirurg hier vast nog wat aan kan doen. En ik weet echt dat ik geduld moet hebben.
    Maar soms wil ik even ongeduldig zijn… En teleurgesteld… Heel even maar…..
    Teleurgesteld om een plooi…
    Over ruim een week heb ik weer een afspraak bij de chirurg. Dan is het pas 6 weken na de operatie. En zal ik mijn plooi uitgebreid met hem bespreken.

    Het is ook niet zo dat ik streef naar perfectie.
    Ik was namelijk erg tevreden met mijn lichaam. Zonder borstkanker had ik nooit plastische chirurgie overwogen. Juist omdat ik de perfectie in mijzelf gevonden had.
    Nu na de kanker, na deze operatie ben ik nog steeds super tevreden met de persoon die ik ben.
    Maar zit die plooi mij wel dwars…..

  • Het jaar 2015

    Het jaar 2015 staat op het punt om afgesloten te worden. Vandaag is de laatste dag van het jaar. Dit is het moment dat iedereen terug en vooruit gaat kijken. Ook ik neem de tijd om terug te kijken op 2015 en alvast een beetje vooruit te kijken naar 2016.
    2015 was voor mij op alle vlakken een heel bijzonder jaar.
    Ik ben begin dit jaar gaan samen wonen met mijn lief. We hebben met behulp van mijn vader een prachtige verbouwing gedaan. Een mooie dakkapel op het huis gezet en een geweldige badkamer gerealiseerd. We hebben een prachtige zomer beleefd met veel liefde en leuke uitjes.
    Genoten van familie, het zoontje van mijn broertje en schoonzusje die een jaar geworden is. Wat een heerlijk ventje is dat toch. Mooie momenten beleefd met mijn vrienden.
    De familie van mijn vriend ontmoet in Roemenie! Een prachtig land met een super lieve familie.
    Heerlijk gewoon weer aan het werk geweest. Want zonder dollen heb ik het mooiste beroep van de wereld! En ik heb de liefste collega’s van de wereld.
    Ook wilde ik in 2015 een hoofdstuk afsluiten. Daarom heb ik in augustus een borstreconstructie ondergaan. Het resultaat is prachtig geworden. Wat is het fijn om weer een beetje normaal door het leven te kunnen lopen.
    Dit had voor mij echt het de afsluiting moeten worden van het hoofdstuk borstkanker.
    Maar niets is minder waar. Juist op het moment dat ik volledig herstelt ben van de reconstructie. Op het moment dat ik weer volledig aan het werk kon, sloeg het noodlot wederom toe.
    Begin november vond ik een bult onder mijn rechter oksel. Aan de kant waar de kanker ooit gezeten had. Nadat ik de volgende dag de medische molen weer ingestapt was, kreeg ik 2 dagen later de verpletterende uitslag: de kanker was terug. En is misschien wel nooit helemaal weggeweest.
    Er werd veel overlegd en in korte tijd onderging in diverse onderzoeken en bezocht ik diverse artsen en ziekenhuizen.
    Uit de totalbody scan bleek dat mijn oksel behoorlijk vol zat met tumoren, en dat in de hals ook nog 3 mini tumoren zitten.
    Voor de prognose is dit allemaal niet heel gunstig. Ook dat het zo snel terug is, maakt het voor de prognose niet gunstig.
    Bepaalde cijfers werden genoemd… Maar later ook weer bijgesteld…
    Een onzekere tijd staat ons te wachten.
    Inmiddels heb ik mijn eerste chemokuur gehad. En ik heb daarvan de nodige bijwerkingen mogen ervaren.
    Ik ben bij de radiotherapeut geweest want ik moet na de chemo’s ook nabestraald gaan worden. Het einddoel is nog steeds genezing.

    Afgelopen week is mijn chemokuur niet doorgegaan. Mijn bloedwaarden waren niet goed. Dus is deze kuur een week uitgesteld. Volgende week wordt dit opnieuw beoordeeld en bekeken of ik dan wel een nieuwe kuur kan krijgen.
    Ik heb een goed gesprek gehad met de arts. In 2013 kreeg ik veel medicatie om toen de bijwerkingen van de kuren te onderdrukken en tegen te gaan.
    Nu ga ik weer veel medicatie krijgen om alle bijwerkingen goed te onderdrukken.
    Inmiddels heb ik een mooie centrale lijn gekregen om vaatontstekingen te voorkomen. Ook ga ik na elke kuur medicatie krijgen om allegische reacties te voorkomen. Omdat mijn beenmerg het heel zwaar heeft ga ik na elke kuur 4 dagen lang mijzelf injecties geven om mijn beenmerg te ondersteunen.
    Kortom ik hoop dat ik de komende kuren beter zal verdragen dan deze eerste volledige kuur. Mijn haar valt ook behoorlijk uit. Dus ik weet wel zeker dat ik weer kaal ga worden.

    Dit alles zet mijn leven op zijn kop, maar ook die van mijn vriend, mijn ouders, broertje, schoonzusje, schoonouders, mijn vrienden, familie en collega’s.
    Maar er is een kans op volledige genezing. En daar gaan we voor!! Dat ik in 2016 weer volledig schoon mag zijn van kanker!

    Naast dat mijn leven op zijn kop staat, staat de wereld ook op zijn kop.
    Er is veel geweld, aanslagen, terreurdreiging. Er is veel haat, en minder tollerantie naar iedereen die net even anders is of in andere dingen geloofd. Er zijn vele duizenden mensen op de vlucht, die ook in een veilig land te maken krijgen met geweld.
    Daarom hoop ik dat 2016 meer rust brengt in de wereld. Want met haat en geweld lossen we niks op toch?

    Hoe 2016 er voor mij uit zal zien weet ik niet. Wel geniet ik van alle mooie dingen in het leven. Maak prachtige plannen met mijn vriend voor mooie reizen en geweldige verbouwingen. Wij gaan er vanuit dat ik in 2016 vrij zal zijn van kanker.
    Ook zal ik in 2016 doorgaan met mijn blog. Mijn vriend is bezig een mooie website te maken voor mijn blog. Want in 2015 is mijn blog erg gegroeid.

    Ik wens jullie alleen maar moois en veel goed toe voor 2016. Heel veel gezondheid en dat al jullie dromen uit mogen komen!
    Geniet van het vuurwerk en de champagne.

  • Kleine stapjes

    Hoe ik mij voel, die vraag is mij al diverse gesteld deze week.
    Inmiddels zijn we 3 dagen na de operatie.
    En ik voel mij beurs, blauw en gehavend.

    De operatie heeft 9 uur geduurd. Woensdag werd ik wakker op de intensive care. Ik voelde mij best aardig, misschien wel een beetje eufoor. Had niet veel pijn.
    Maar jeetje wat zaten er een draden en een lijnen in mijn lijf.
    Ik had in totaal 10 drains, een infuus, een arterielijn ( daar kunnen ze mijn bloeddruk continue registreren en bloed afnemen), een blaaskatheter, monitor plakkers en diverse temperatuursensoren. Ook had ik een massage apparaat om mijn benen om zo trombose te voorkomen. Die masseerde continue mijn benen.
    Kortom ik lag aardig ingesnoerd.
    Ik had niet veel geslapen die nacht i.v.m. de vele controles.
    De volgende dag mocht ik terug naar zaal.
    Gelukkig werden er meteen een heel aantal draadjes en lijnen verwijderd.
    En op de verpleegafdeling werden er ook nog eens 9 drains verwijderd. Heerlijk, ik voel mij weer iets meer mens.
    De eerste keer uit bed was wel een onderneming. Na 5 minuten werd de wereld een beetje zwart en ben ik weer terug naar bed gegaan.
    Maar hierna ging dat ook steeds beter.
    Nu 3 dagen na de operatie stiefel ik een beetje rond op de kamer en de gang.
    Ik voel mij beurs, alsof ik een zwaar auto ongeluk gehad heb. Maar langzaam aan gaat het steeds beter.
    Op dit moment heb ik alleen nog een drain, en heb ik weinig hulp nodig van de verpleging.
    Kortom…. Ik leef nog….

  • Niet te snel fit worden

    Inmiddels zit ik bijna 4 weken thuis.
    Hahaha het einde is in zicht. Het herstel zou ongeveer 6 tot 8 weken duren. En vanaf week 4 mocht ik weer meer gaan doen.

    Dus begon ik met wat arm oefeningen. Als je je arm al 3 weken niet echt mag optillen, komt dat de bewegelijkheid niet ten goede.
    En nu ik hem wel weer mag optillen, merk ik meteen wat de beperkingen zijn.
    Daarbij komt ook nog dat ik nog steeds last van spierpijn heb in beide armen. Waarschijnlijk omdat ze op de operatietafel langdurig vastgebonden hebben gelegen.
    Dus nu we de beweging weer terug willen krijgen in de armen, voel ik dat wel.

    Ook ben ik vrijdag even meegeweest boodschappen doen. Even eruit. Meteen daarna ook heel even naar mijn beste vriendin geweest om haar te feliciteren met haar verjaardag. En hup thuis meteen weer op de bank, relaxen. We moeten ook niet meteen te hard van stapel lopen.

    Dat was maar goed ook. Op een paar plekjes was mijn buikwond weer wat gaan bloeden.
    Goede reden om het zondag weer heel rustig aan te gaan doen.

    Wel heb ik samen met vriendlief geweldige vakantieplannen gemaakt. Ik had vorig jaar een groot feest gegeven ter ere van mijn verjaardag. Ik had toen geld gevraagd voor een mooie vakantie na de reconstructie.
    Nou die vakantie gaat er komen! In 2016 gaan wij samen naar Florida!
    De voorpret is hier alvast begonnen!

  • Oktober

    En dan is het ineens oktober.
    Het zonnetje schijnt. Ik heb nog heerlijk even in de tuin gezeten. Ik zou bijna vergeten dat het oktober is. Achter het huis is het in de tuin nog 26 graden. Heerlijk.
    Toch sta ik op. Er staat een afspraak in het ziekenhuis op het programma.
    Oktober is sinds een aantal jaren de maand van Pink Ribbon om borstkanker onder de aandacht te brengen. Dit jaar is het thema: de jonge vrouw en borstkanker. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat de enorme hype rondom deze borstkankermaand wat weggezakt is. Nu gaat het weer waar het om moet gaan: het onder de aandacht brengen dat er nog steeds enorm veel mensen getroffen worden door deze ziekte. En dat er geld nodig is voor onderzoek, om deze ziekte te kunnen genezen in de toekomst.

    Inmiddels heb ik mijn sleutels gepakt, stap in de auto en rij naar het ziekenhuis. Want zeg nou zelf, is er geen betere manier om de borstkankermaand te openen met een controle afspraak bij de oncoloog?
    Het was een fijn gesprek. En het besef komt er steeds meer dat ik echt geluk gehad heb.
    Natuurlijk loop ik tegen kleine ongemakken aan die het gevolg zijn van de chemo’s. En ja ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe ik. Zowel qua uiterlijk als het innerlijk.
    Maar ik ben er genadig goed vanaf gekomen.
    Geen van de kleine ongemakken belemmeren mij in mijn dagelijks leven.
    Daarom besef ik des te meer dat ik wil genieten van mijn leven. Dat elke dag een mooi cadeautje is. En dat het aan mij is hoe ik met dat cadeautje omga.

    Nu speel ik wel met de gedachten om mijn verhaal op te gaan schrijven. En dit misschien ooit in boekvorm uit te brengen.
    Juist omdat ik een succes verhaal ben. Ik ben kankervrij. En er zijn veel boeken verschenen waarin de hoofdpersoon uiteindelijk de hartverscheurende woorden te horen heeft gekregen dat artsen niks meer kunnen betekenen.
    Maar hoe is het om na alle behandelingen je leven weer op te pakken? Wat ging heel gemakkelijk, en wat kostte wat meer moeite?
    Misschien ga ik hier wat mee doen. Ik speel met die gedachte…. Wie weet ooit….

  • Paddenstoelenhoofd

    Ineens was ik het zat. Ik was mijn haar zat.
    Ik weet het, ik roep al maanden dat ik zo blij ben dat het allemaal terug groeit. En dat ben ik ook oprecht. Blij dat ik langzaam aan weer mijzelf wordt. Nee een verbeterde geüpgrade versie van mijzelf.
    Maar nu was ik het toch even zat. Mijn haar wilde niks meer.
    Ik had een soort van ontploft paddenstoelen hoofd. Je zou bijna zeggen: Het ideale herfst kapsel. Maar ik wil er toch graag verzorgd bijlopen.
    Daarbij geloof ik ook echt dat de 9 uur narcose van 3 weken terug niet het meest bevorderlijk is voor mijn haardos.
    Gister was daarom mijn eerste echte uitje na de operatie, een tripje naar de kapper. En 20 minuten later stapte ik blij mijn huis weer binnen.
    Er is niet veel afgehaald, wat dunne puntjes en een beetje model erin. Maar het voelt als een hele transformatie.

    Gelukkig gaat het herstel van de operatie nog steeds voorspoedig. Ik gebruik geen pijnstillers meer. Eigenlijk bewust niet, zodat de pijn de grens wordt wat ik kan en mag gaan doen. Ik mag nu meer bewegen, meer lopen, wat oefeningen doen met mijn arm. En tot nu toe gaat dat best aardig. Alleen op de zij slapen lukt echt nog niet. Wat een drama. Dus ik word alle nachten wel een keertje wakker. Ach als dat het enige is.
    Hoewel…… Alles geneest mooi, de borst is ook echt super mooi geworden…..maar toch ontdekte ik 2 zwarte haren op mijn nieuwe borst…. 2 haren die ooit schaamharen waren geweest.
    Deze heb ik voorzichtig met een pincet verwijderd.
    Nu maar hopen dat deze niet meer terug zullen groeien…..

  • Plastisch fantastisch

    Persoonlijk heb ik helemaal niks met plastische chirurgie.
    Ik ben heel erg tevreden met mijn lichaam. Ik zou tot voor kort niet weten wat ik zou willen veranderen.
    Natuurlijk heb ik ook hier en daar wat vetophopingen, die ik liever niet had gehad.
    Maar om daarvoor naar de plastisch chirurg te rennen, om het weg te laten zuigen….nee hoor. Ik sport dan liever, en hoop dat het daardoor verdwijnt.

    Maar wat ben ik nu blij dat er plastisch chirurgen zijn!
    Wat ben ik blij dat dankzij alle celebrity’s dit specialisme zich zo heeft weten te ontwikkelen.
    Nieuwe tieten zijn daar aan de orde van de dag.
    Doordat Pamela Anderson ze bleef vergroten, haar miljoenen bleef investeren samen met de rest van Hollywood, hebben de technieken tot het creëren van de mooiste boezem zich super ontwikkelt.
    En ik ga daar van profiteren.

    Vandaag was het namelijk de dag.
    De dag waarvan ik niet had gedacht dat hij zou komen.
    Ik had een afspraak bij de plastisch chirurg.
    Niet om mijn boezem te vergroten, maar om hem weer compleet te maken.
    Want na mijn laatste operatie wil ik niets liever dan enigszins weer een normaal lichaam krijgen.
    En hij heeft aangegeven dat hij dat kan! Zo fijn.
    Vervelend vind ik dan ook de opmerkingen van derden, die zeggen dat ik als ik dan toch naar de plastisch chirurg ga, ik er meteen wel eens cupje of 2 groter van kan laten maken.
    Ow wil je het van buikvet laten reconstrueren? Dan mag je mijn buik wel gebruiken hoor!
    Lieve mensen, ik was voor de borstkanker zeer tevreden met mijn lichaam.
    Ik zou anders nooit naar een plastisch chirurg zijn gegaan. Het feit ligt er nu, dat om te genezen van de kanker, ik mijn rechter borst moest verliezen.
    Dol graag wil ik nu weer een beetje mijn lichaam terug. Mij weer een beetje mijzelf gaan voelen.
    En ja daarvoor heb ik de hulp van de plastisch chirurg nodig. Want hij kan mij weer een complete boezem geven.
    Niet groter, maar hij kan de cupmaat evenaren van wat ik had.

    Daarom dank ik nu Hollywood! En alle celebrity’s die hun miljoenen hebben geïnvesteerd in mijn boezem!
    Dankzij hun, krijg ik begin 2015 weer iets heel moois terug.

  • Run Run Run

    Ondanks de hitte, wil ik mij toch aan mijn schema houden.
    Dus moet ik er gewoon aan geloven en gaan hardlopen.
    Gister na mijn dagdienst toch mijn hardloopschoenen aangetrokken. Het kostte erg veel moeite. Zuchtend en puffend kwam ik thuis.
    Ik hoopte ongeveer 25 minuten te kunnen lopen. Het is uiteindelijk 20 minuten geworden.
    En serieus, ik was er misselijk van en had het kippevel op mijn armen.
    3,2 km lopen, ruim 9 km per uur….
    Maar ik heb het wel gedaan. En zit nog steeds goed in het schema.
    Haha morgen ochtend wederom een rondje. Misschien bevalt dat beter dan savonds lopen.

  • Snap het even niet

    Beste zorgverzekeraars,

    Twee jaar geleden werd ik geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven, mijn leven. Doordat ik diverse behandelingen heb ondergaan ben ik blij dat er geen foute cellen meer in mijn lijf zitten. Natuurlijk ben ik enorm blij en dankbaar! Ik heb alle kansen in dit leven om er alles uit te halen wat erin zit.
    Maar de behandeling heeft zijn sporen nagelaten. Ik mag wel gezond zijn, maar de restanten van de ravage die de behandeling op deze foute cellen hebben achtergelaten is groot.
    Maar gelukkig, tegenwoordig is er van alles mogelijk om iets van deze ravage op te ruimen. Natuurlijk weet ik ook dat het opruimen tijd en geld kost.
    Ik heb nu de eerste ronde gehad. En echt waar ik sta versteld van hoe het er nu uitziet.

    Voor u is het nu klaar zorgverzekeraar. U vindt dat het nu mooi genoeg is, en dat ik voldoende gekost heb. Natuurlijk snap ik dat mijn behandelingen enorm veel geld gekost hebben. En natuurlijk vindt u nu dat ik tevreden moet zijn met wat ik nu heb.

    Maar toch vind ik het schandalig dat u wel wilt betalen om de ergste ravage op te ruimen. Maar op het moment dat het afgewerkt moet worden, laat u het afweten.
    Als ik eventueel de diepe plooien en deuken weg wil hebben, dan hoort dat volgens u niet meer bij de reconstructie. Bizar is dat toch? Dit kunt u zelf dan toch geen reconstructie meer noemen?? Dat is zoals ik het hier al eerder genoemd heb: ” Het opruimen van de ergste ravage”.

    Ik wil u nog even attenderen beste zorgverzekeraars op het feit dat het borstkankermaand is. Dit jaar staat het in het teken van de jonge vrouw en borstkanker. Ik ben zo’n jonge vrouw. Die nog zeker 60 jaar voor de boeg heeft. Een jonge vrouw die al veel heeft moeten doorstaan om die komende 60 jaar de premie van de zorgverzekering te mogen betalen.
    En ook dat u nu niet over de boeg komt, mij en ook duizenden andere vrouwen verder laat leven met een restant van de ravage…. Kom ik wel weer overheen.
    Ik ben namelijk veel meer dan alleen de rest ravage!
    Toch blijf ik hopen dat u mooie en goede voornemens gaat maken, en deze in 2016 in de praktijk gaat brengen.
    Zodat ik, en duizenden andere jonge vrouwen ook de restanten van de ravage kunnen laten opruimen.

  • Week 3 van mijn 10 weken challenge

    En zo sta ik ineens aan het begin van week 3.
    Ik voel mij nu nog niet veel fitter dan toen ik begon aan deze challenge. Maar waarschijnlijk heeft dat ook met de hogere temperaturen te maken.
    Wel lukt het mij om het schema te volgen.

    De eerste 100 meter protesteren mijn benen wel. Ze voelen zwaar en ze willen eigenlijk niet lopen.
    Daarna kom ik in een ritme wat ik lekker vol kan houden en heb ik totaal geen last meer van mijn benen.
    Wel mag ik erg op mijn ademhaling letten. Als ik echt te snel ga ademhalen lukt het mij bijna niet om dit weer onder controle te krijgen.
    Ook vind ik het erg lastig om de tempo versnellingen die in mijn schema staan uit te voeren. Ik kan redelijk een tempo lopen… Maar om ineens wat te versnellen, dat lukt 1x. Daarna krijg ik het niet voor elkaar om na een paar minuten oude tempo gelopen te hebben weer te versnellen.
    Maar wie weet, lukt dat over 7 weken wel. Ik blijf oefenen.
    Vanmorgen 3,5 km gelopen in 23 minuten. Eind van deze week hoop ik 4 km te kunnen lopen….
    Ik zag trouwens in de geschiedenis van RunKeeper dat ik in juni 2013 voor het eerst 3,3 km had gelopen in 26 minuten.
    Dan kan ik toch niet ontevreden zijn met het resultaat van vandaag?

  • Zelf dokteren

    Al een paar dagen had ik last van de boven huidse knoopjes van mijn oplosbare hechtingen. Deze worden gedurende de tijd stugger. Dus als je er even met een handdoek overheen gaat, gaan die plekjes heel snel bloeden.
    Vanmorgen heb ik toch maar even de poli gebeld om te vragen wat hier aan kon doen.
    Daar vertelde de verpleegkundige dat ik de boven huidse knoopjes los mocht knippen. Deze zullen namelijk niet zelf oplossen.
    Natuurlijk mocht ik ook langs komen op de poli, dan knipten hun deze knoopjes wel los.
    De verpleegkundige in mij vond dat niet nodig. Ik ga zelf wel even dokteren en deze knoopjes losknippen.
    Met behulp van mijn beste vriendin ben ik nu verlost van al mijn hechtingknoopjes. Zij moest knippen op de plekjes waar ik niet goed bij kon.

    Dat is trouwens niet de eerste keer dat ik “zelf dokter”. Ik heb ooit bij de huisarts een bultje op mijn voet weg laten halen. Wat daarna keurig gehecht werd. Deze hechtingen heb ik zelf verwijderd na 7 dagen.
    Ook prikte ik 24 uur na mijn chemogiften zelf mijn Neulasta injecties. Ook in het ziekenhuis een paar weken terug injecteerde in zelf mijn Fraxiparine. Kortom, als ik denk dat ik het zelf wel red, dan doe ik het zelf.
    Dan is het wel bizar om te realiseren dat ik een trauma heb voor infusen en infuusnaalden. Ik prik rustig diverse medicatie bij mijzelf. Maar die infusen blijf ik vreselijk vinden.

    Nu hoop ik voorlopig weer uitgedokterd te zijn hoor!

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 18 gasten en geen leden online

logo 50dpi