• Daten

    Ik had deze blog in augustus 2013 geschreven, maar nog nooit gepubliceerd. Ik was toen ongeveer weer een half jaar vrijgezel. En mannen ontmoet je nou eenmaal niet als je op de bank blijft zitten.

    Dus  ik ga er toch maar aan geloven….
    Internet daten.
    Begonnen met een profieltje aan te maken.
    Niet onder mijn eigen naam, maar wel alles ingevuld zoals het is en zoals ik ben.
    Maar het idee dat mijn naam over zo’n site zwerft, dat stond mij niet zo aan.
    Misschien toch een vorm van genre? Geen idee.
    Okay mijn profiel geactiveerd en vervolgens op de site gesnuffeld.
    Natuurlijk gaat het allemaal niet zo makkelijk. Op elke datingsite  moet je namelijk eerst betalen voor je daadwerkelijk op profielen kan reageren.
    Maar gelukkig zijn er ook datingsites waar je eerst 3 dagen gratis rond kan snuffelen.
    Wel spannend, mijn profiel online gooien, en wachten wat er komt, wordt er gereageerd op mij?
    Ik heb aan mijn profiel wel foto’s toegevoegd, want dan zou je meer kans hebben op reacties.

    Binnen een paar minuten had ik al diverse reacties op mijn profiel.
    Eerst van een jonge man van 26 jaar. Ik ben nu zelf ruim 32, dus ik heb via een standaard berichtje naar heb gestuurd dat zijn profiel niet aansluit op mijn wensen.

    Nu zelf online snuffelen. Maar ik werd meteen overspoeld door twijfels.
    Wat een bijzondere figuren schrijven zich in op een datingsite. De meeste mannen vallen echt onder de categorie kansloos.
    Grappig om rond te snuffelen.

    Maar een paar profielen spraken mij wel aan, dus heb ik deze mannen een berichtje gestuurd.
    Ook kreeg ik een berichtje van ik noem hem hier maar even Kees.
    Kees is een jonge man van 35 jaar. Veel gereisd. Foto zag er best goed uit.
    Met hem heb ik mijn eerste date.
    Gespannen rij ik naar het café waar we afgesproken hadden.
    Ik zie hem  zitten als ik aan kom lopen. Meteen heb ik spijt. Ik zie meteen dat dit zo niet mijn type man is.
    En ik weet dat je niet op uiterlijk mag beoordelen. Maar dat is wel het eerste wat je ziet.

    Het hele terras wat in de zon viel zat vol. Maar het deel terras wat in de schaduw viel was helemaal leeg. En daar zat een man helemaal afgezonderd aan een tafeltje. Hij had het type unisex jas aan, waarvan hij precies zon zelfde jas alvast in zijn kast heeft hangen voor zijn droom vrouw.

    Ik laat mij niet kennen en denk: Okay geef die man een kans. Jaix schop onder je kont en gaan. Je heb zelf de afspraak toegezegd. Wie A zegt moet ook B zeggen.
    Dus ik loop op Kees af, stel mijzelf voor, en ga zitten aan het tafeltje.
    Het gesprek komt zeer moeizaam op gang. Kees vervalt regelmatig in herhaling, en hij heeft zeer veel nerveuze tics.
    Hij wil graag reizen, en lacht daarbij zijn gelige onverzorgde tanden bloot.
    Voor mij was dit het seintje om afscheid te nemen en deze eerste date af te sluiten.
    Kees voelde zich helemaal blij en wilde met mij naar de auto lopen. Hij vond het heel erg gezellig en hoopt op een vervolgdate.
    Ik heb Kees eerlijk verteld dat ik de klik mistte, dat het wat mij betreft bij deze ene date blijft. Tevens heb ik hem uitgelegd dat ik prima wist waar ik mijn auto geparkeerd had en zijn begeleiding niet nodig had.

    Opgelucht stapte ik in de auto….gauw naar huis, want dit is zeker voor mij niet de droomman.
    De dagen die volgden kreeg ik nog een paar berichtjes van Kees, waar ik op de eerste nog beleefd gereageerd had, maar daarna heb ik de berichtjes genegeerd.

    Nu aan het bijkomen en bedenken of deze vorm van daten wel iets voor mij is.

  • Datingssites: Cupido een handje helpen

    Datingsites.
    Het klinkt allemaal erg leuk op de reclame….
    En geef toe, op de bank hangend kom ik ook niet iemand tegen.
    Daarom had ik in mei/juni 2014 heel kort Tinder gedownload.
    Dat is op recht echt een vleeskeuring. Staat jou foto mij aan of niet.
    Al snel had ik een match, en besloten we via de app te chatten. Want ik durfde niet meteen mijn telefoonnummer te geven of andere persoonlijke gegevens.
    Na een tijdje besloten we af te spreken, en de klink leek echt heel goed.

    Maar langzaam aan gaf hij zo nu en dan lullige opmerking.
    Steken onder water.
    Zoals: “Ik val niet op vrouwen met kort haar. Bij jou heb ik er niet zo’n last van…maar toch val ik er niet op”.
    Gelogen over zijn verleden: betrokken bij vechtpartijtje toen hij 19 was in uitgaansleven… Dat had hij verteld… Daarvoor taakstaf zei hij. Bleek dat toen hij 23 was, hij afgesneden werd door vrachtwagen. Hij heeft die vrachtwagenchauffeur het ziekenhuis in geslagen. Heeft straf gehad poging tot doodslag. Onder andere brommen, agressietraining en geldboete. Daarna zei hij tegen mij dat als we kids zouden krijgen en iemand raakt ze aan dat hij diegene wel t ziekenhuis in zou slaan. En als ik toevallig diegene was die naar zijn idee ons kind wat te hard aanpakte belandde ik daar.
    En hij blowde alle dagen. Ik kreeg ook allemaal verwijten naar mijn hoofd dat ik geen tijd voor hem maakte maar hij kwam geen enkele afspraak na.
    Ik soms hele dagen op m wachten. Kwam hij niet.
    Had nog aantal dingen… Zoals hij ging beslissen wat voor ondergoed ik aan zou doen, waar we zouden gaan wonen in de toekomst.
    Nog meer van dat dwangmatige gedrag.
    En het erge is… In het begin had ik het niet eens zo door.
    Accepteerde dat iemand anders is dan ik, en nam ik bepaalde opmerkingen voor lief. Maar er gebeurde steeds wat… Begon subtiel…. En werd langzaam aan dwingender. Dus heb ik het uitgemaakt.
    Was ik even genezen van het daten.

    Maar ja alleen is ook maar alleen.
    Dus besloot mij in te schrijven op Lexa.
    En dan blijf ik mij verbazen hoe schaamteloos mannen berichtjes kunnen sturen.
    Meteen vragen om een telefoonnummer. Vragen wat mijn cup-maat is. Welke kleur ondergoed ik draag?
    Denken mannen van tegenwoordig echt dat ik daar antwoord op ga geven?

    Op dit moment contact met 1 man die mij wel leuk lijkt.
    Maar ik blijf voorzichtig hoor…..

    Wordt vervolgd…..

  • Denken en gedachten omzetten

    Afgelopen week was het stil voor mij in blogland.
    Al een paar weken kamp ik met gedachtes die ik niet zelf kan omzetten.
    Klinkt allemaal erg vaag, en misschien ernstig. Maar dat is het echt niet.
    Nou ja, vaag misschien wel, ernstig niet.

    Voor ik ziek werd voelde ik mij zo goed. Ik was blij met mijzelf, van binnen en buiten. Genoot van het leven, van familie en vrienden. Met mijn zelfbeeld was niks mis.
    Tijdens mijn hele ziekteproces was ik goed in staat om mijn gedachtes om te zetten zodat ik er een goed gevoel bij kreeg.
    Toen ik het bericht kreeg dat mijn borst verwijderd moest worden was ik echt verdrietig. Dat verdriet heb ik toegelaten. Maar ik voelde mij er niet beter door.
    Daarom probeerde ik mijn gedachten om te zetten.
    Ik bedacht mij: Stel ik heb een blinde darm ontsteking en ik moet geopereerd worden om die te verwijderen, dat is iedereen blij dat dat gebeurt. En je kan prima zonder blinde darm leven.
    Nu was mijn borst ziek. Dan moet ik blij zijn dat ze die kunnen verwijderen zodat ik weer beter word. En ook zonder borst kan je prima leven.
    Nog een bijkomend geluk is dat ze tegenwoordig de borst heel mooi kunnen reconstrueren. Dat heb ik ze nog niet zien doen bij een blinde darm.

    Deze manier van denken heeft mij enorm geholpen.
    Maar op dit moment het ik moeite om op deze manier te denken. Ik kan even niet de juiste manier vinden om mijn gedachtes om te zetten.

    Mijn conditie is op dit moment mijn grootste frustratie. En daarbij ook het beeld wat ik heb van mijzelf. Ik voel mij nog niet mijzelf.
    En mijn conditie wordt voor mijn gevoel niet echt beter op dit moment. Hoe vaak ik nu sport. Met moeite pers ik 3 km hardlopen uit mijn lijf.
    Terwijl ik in augustus met gemak 5 km kon halen.
    En natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik van ver gekomen ben. Maar in mijn hoofd is dat een beetje een bla bla bla verhaal.
    En daarbij hield ik mij ook vast aan de reconstructie. Want als ik de reconstructie gehad heb, dan zal ik mij pas weer echt “mijzelf” voelen.
    Dus afgelopen woensdag gebeld met het ziekenhuis om te kijken hoe het staat met de wachtlijst.
    En deze was extreem opgelopen. Ik ben niet in Januari/februari 2015 aan de beurt. Maar ik moet rekening houden met juni 2015.
    Wat een tegenvaller!

    En ineens kwam het besef dat het inderdaad niet mijn tijd was voor een reconstructie. Het is natuurlijk bullshit om het “mijzelf voelen” af te laten hangen van een operatie. Juist dan zal het een enorme teleurstelling zijn als ik mij na die operatie niet “mijzelf” voel.
    Ik moet nu eerst mijzelf accepteren zoals ik ben. Ik ben ook zonder die rechterborst en met kort haar een mooi en waardevol persoon.
    Ik ben namelijk geen rechterborst, ik ben geen kort haar. Ik ben een mooi persoon, een lieve dochter voor mijn ouders, een trotse tante, een leuke zus, een geweldige vriendin en een fijne collega. En als rechterborst of kort haar is dat zeer moeilijk te bereiken.
    En ook mijn toekomstige partner is mij alleen waard, als hij mij compleet accepteert zoals ik ben. Met mijn mooie persoonlijkheid en mijn leuke uitstraling.
    Ik moet mijn leven niet in de wacht zetten tot die reconstructie.
    Want dan zal het gevoel dat die reconstructie mij zou geven alleen maar teleurstellend zijn……

    Misschien lukt het omzetten van gedachtes mij nu toch wel.
    En zowaar gaat nu het hardlopen ook langzaam aan wat beter!

    Hahaha op naar plan 2:
    Inschrijven op een datingsite….

  • Single

    Jep, ik ben single.
    Heb ik er last van?
    Nee eigenlijk niet.

    Ik heb de droom nog steeds dat ik de juiste man tegen ga komen, ooit.
    Op dit moment ben ik ook niet bezig met daten of mannen ontmoeten.
    Ik voel mij er nog niet klaar voor.
    Mijn lichaam is zo veranderd door het afgelopen jaar.
    De borstkanker heeft mijn uiterlijk en zelfbeeld wel een beetje aangetast.
    En eerst moet ik daar weer mijzelf goed bij voelen.
    Dus ben ik bezig mijn conditie weer aan het opbouwen door te sporten.
    Ga ik begin 2015 een mooie borstreconstructie ondergaan. Laat ik mijn haar weer groeien.
    En dan zal ik in 2015 mij weer rustig aan op de datings-markt gaan begeven.

    Maar nu nog even niet.
    Geniet ik van de rust, en geniet ik van mijn nieuwe ik.
    Want die moet ik toch ook een beetje leren kennen.

    Dus ja, ik ben 34 en single.
    En nee, ik ben niet het geloof in de liefde verloren.

    Hihi misschien romantiseer ik de liefde wel te veel.

  • Ze bestaan

    Echt waar! Ze bestaan!
    Ik had het niet verwacht, wel gehoopt, maar echt niet verwacht.
    Maar ze bestaan echt!
    Beschaafde mannen.
    In een vorig blog had ik verteld dat ik mij had ingeschreven op een datingssite. En dat ik tussen alle bijzondere en ongepaste berichtjes ook een normaal berichtje had gekregen van een man.
    Die man had meteen mijn aandacht. Ook zijn foto’s spraken mij aan. Niet van die “geposeerde te mooi om waar te zijn” foto’s. Maar foto’s uit het dagelijks leven. Foto’s waarvan je kon zien dat hij gewoon is wie hij is. We stuurden een paar dagen berichtjes over en weer. Ik leerde steeds meer van zijn leven kennen. En ik stuurde ook verhalen uit mijn leven.
    Ook vertelde ik redelijk meteen van mijn bewogen afgelopen jaar. Ik hou er niet van om de dingen mooier voor te schotelen dan ze zijn. Eerlijk zijn duurt altijd nog het langste. En ik begrijp het ook echt wel als een man niet op een date zit te wachten die aan het herstellen is van kanker.
    Maar hij leek er oprecht geen probleem mee te hebben.
    Na een paar dagen besloten we de sprong te wagen om elkaar te ontmoeten.
    Spannend zeg! Ik blijf het altijd een beetje eng vinden om af te spreken met een onbekende man. Daarom hebben we er bewust voor gekozen om wat te gaan drinken in een café. Als het niet klikte dan konden we na een drankje beleefd afscheid van elkaar nemen, en ieder weer ons eigen weg gaan.

    Dus tijd voor de eerste date. Ik had besloten om iets later binnen te komen dan afgesproken. Gewoon 5 minuten.
    Toen ik heb café binnenkwam zag ik hem al zitten aan de bar.
    Hij leek echt op de foto’s. Wat een opluchting. Al snel zaten we aan de bar gezellig te kletsen. Er vielen geen ongemakkelijke stiltes, en ik heb zelfs een klein beetje mijn specialiteit kunnen tonen. Ja want ik ben een ware keizerin in het ” uit de maat” dansen. Kortom we hadden echt een leuke avond.
    Zoals een echte heer betaamt, werd ik door hem naar mijn auto gebracht. En spraken we af dat we elkaar nogmaals wel wilden ontmoeten. Een geslaagde date die werd afgesloten met een kus op de wang.
    Wauw, dit is echt een beschaafde man, met respect voor vrouwen.

    Een week later volgde de tweede date. Dit keer gingen we ergens wat eten. En natuurlijk hadden we in de week dat we elkaar niet zagen dagelijks contact via de whatsapp.
    En ook dat etentje was erg gezellig.
    Het is zo fijn om samen te praten en interesses te delen. En op een ontspannen manier iemand te leren kennen.

    Er volgden nog een aantal dates, die steeds gezelliger en fijner werden.

    Afgelopen weekend zijn we naar Amsterdam geweest, hebben gezellig geshopt en gewandeld. Enorm genoten.
    Daar vroeg hij of ik zijn vriendinnetje wilde zijn.
    En natuurlijk heb ik daarop ja gezegd.

    Wauw wat een lieverd!
    Mijn prins lijkt toch te bestaan.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 46 gasten en geen leden online

logo 50dpi