• 2 Jaar

    Het is vandaag precies 2 jaar terug.
    2 jaar geleden werd mijn leven op zijn kop gezet. Een verpletterende diagnose. Maar er was hoop, er was een behandeling.
    6 chemokuren en 2 operaties later was ik vrij.
    Vrij van die foute cellen.
    Ik had op veel fronten ingeleverd. Geen haar, 1 borst en een conditie van 0,0.

    Vandaag…. 2 jaar later…. Voel ik mij rijk, blauw, beurs en heb wat pijn. Het is precies een week na de operatie. Deze operatie is voor mij een afsluiting van een fase in mijn leven. En ga ik alles echt weer opbouwen.
    Mijn haar groeit gestaag, mijn conditie komt zeker weer op orde, en ik heb weer 2 borsten.

    Afgelopen maandag ochtend kwam de chirurg langs. Hij was erg tevreden hoe het met mij ging. De laatste drain mocht er uit. Ik moet zeggen dat was niet een geheel pijnloze gebeurtenis. Maar als het 2 uur later nog goed ging mocht ik naar huis.
    Ondanks dat ik mij behoorlijk gekneusd en blauw voel heeft de chirurg een knap staaltje werk afgeleverd.
    Voor het eerst in 1,5 jaar heb ik weer een warme rechter borst. Het hechtwerk is fijn. Ik denk zelf dat als de zwelling is weggetrokken de vorm en grootte identiek is aan mijn linker borst. En over 2-3 jaar zullen de littekens bijna niet meer terug te vinden zijn.
    Hoe knap is dat?

    Inmiddels ben ik thuis. Mag ik behalve wat lopen niks doen. Ik moet veel rusten. En draag ik diverse drukbanden, om de wondgenezing te bevorderen.
    Ik kan niet wachten om het eindresultaat te zien. Maar tot die tijd… Rust ik, slik pijnstillers en laat mij verzorgen.

    Maar deze fase kunnen we afsluiten. Met een zeer goed gevolg.
    Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben compleet. Compleet gelukkig! Dankbaar voor het leven wat ik nu heb.

  • 4 jaar geleden

    4 jaar geleden heb ik voor het eerst in mijn leven een fotoshoot laten doen.
    1 waarvoor ik nog steeds heel dankbaar ben dat ik hem heb laten doen.
    4 jaar terug heb ik die shoot laten doen omdat ik mijn zelfvertrouwen terug wilde. Mijn relatie was net stuk gelopen. Ik was de scherven aan het opruimen en alles opnieuw aan het opbouwen. Ik had behoefte om mijzelf weer mooi te vinden. Daarom de keuze om een fotoshoot te laten doen. Een fotograaf weet je vaak nog mooier in beeld te brengen.
    En dat heeft zeker geholpen. Ik voelde mij na het zien van de foto’s mooi, waardevol. Het gaf mij net de boost die ik nodig had.

    Nu nog steeds kijk ik met een warm gevoel terug naar deze mooie foto’s.
    Foto’s waar ik compleet opsta.
    Zonder dat ik het toen besefte…. zijn het foto’s geworden waar ik mooi opsta voor de borstkanker.
    Ik was namelijk vergeten mooie foto’s te maken voor de amputatie. Op deze mooie foto’s na.
    En daarom zijn ze voor mij bijzonder.
    Nee het zijn geen naakt foto’s.
    Maar voor mij staan ze symbool voor mijn leven voor de kanker.
    Toen ik nog niet wist hoe mijn leven 2 jaar later zo anders zou zijn.

    Dus Anita van AnitaPhotocreative, bedankt voor deze shoot, 4 jaar geleden.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

  • Denken en gedachten omzetten

    Afgelopen week was het stil voor mij in blogland.
    Al een paar weken kamp ik met gedachtes die ik niet zelf kan omzetten.
    Klinkt allemaal erg vaag, en misschien ernstig. Maar dat is het echt niet.
    Nou ja, vaag misschien wel, ernstig niet.

    Voor ik ziek werd voelde ik mij zo goed. Ik was blij met mijzelf, van binnen en buiten. Genoot van het leven, van familie en vrienden. Met mijn zelfbeeld was niks mis.
    Tijdens mijn hele ziekteproces was ik goed in staat om mijn gedachtes om te zetten zodat ik er een goed gevoel bij kreeg.
    Toen ik het bericht kreeg dat mijn borst verwijderd moest worden was ik echt verdrietig. Dat verdriet heb ik toegelaten. Maar ik voelde mij er niet beter door.
    Daarom probeerde ik mijn gedachten om te zetten.
    Ik bedacht mij: Stel ik heb een blinde darm ontsteking en ik moet geopereerd worden om die te verwijderen, dat is iedereen blij dat dat gebeurt. En je kan prima zonder blinde darm leven.
    Nu was mijn borst ziek. Dan moet ik blij zijn dat ze die kunnen verwijderen zodat ik weer beter word. En ook zonder borst kan je prima leven.
    Nog een bijkomend geluk is dat ze tegenwoordig de borst heel mooi kunnen reconstrueren. Dat heb ik ze nog niet zien doen bij een blinde darm.

    Deze manier van denken heeft mij enorm geholpen.
    Maar op dit moment het ik moeite om op deze manier te denken. Ik kan even niet de juiste manier vinden om mijn gedachtes om te zetten.

    Mijn conditie is op dit moment mijn grootste frustratie. En daarbij ook het beeld wat ik heb van mijzelf. Ik voel mij nog niet mijzelf.
    En mijn conditie wordt voor mijn gevoel niet echt beter op dit moment. Hoe vaak ik nu sport. Met moeite pers ik 3 km hardlopen uit mijn lijf.
    Terwijl ik in augustus met gemak 5 km kon halen.
    En natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik van ver gekomen ben. Maar in mijn hoofd is dat een beetje een bla bla bla verhaal.
    En daarbij hield ik mij ook vast aan de reconstructie. Want als ik de reconstructie gehad heb, dan zal ik mij pas weer echt “mijzelf” voelen.
    Dus afgelopen woensdag gebeld met het ziekenhuis om te kijken hoe het staat met de wachtlijst.
    En deze was extreem opgelopen. Ik ben niet in Januari/februari 2015 aan de beurt. Maar ik moet rekening houden met juni 2015.
    Wat een tegenvaller!

    En ineens kwam het besef dat het inderdaad niet mijn tijd was voor een reconstructie. Het is natuurlijk bullshit om het “mijzelf voelen” af te laten hangen van een operatie. Juist dan zal het een enorme teleurstelling zijn als ik mij na die operatie niet “mijzelf” voel.
    Ik moet nu eerst mijzelf accepteren zoals ik ben. Ik ben ook zonder die rechterborst en met kort haar een mooi en waardevol persoon.
    Ik ben namelijk geen rechterborst, ik ben geen kort haar. Ik ben een mooi persoon, een lieve dochter voor mijn ouders, een trotse tante, een leuke zus, een geweldige vriendin en een fijne collega. En als rechterborst of kort haar is dat zeer moeilijk te bereiken.
    En ook mijn toekomstige partner is mij alleen waard, als hij mij compleet accepteert zoals ik ben. Met mijn mooie persoonlijkheid en mijn leuke uitstraling.
    Ik moet mijn leven niet in de wacht zetten tot die reconstructie.
    Want dan zal het gevoel dat die reconstructie mij zou geven alleen maar teleurstellend zijn……

    Misschien lukt het omzetten van gedachtes mij nu toch wel.
    En zowaar gaat nu het hardlopen ook langzaam aan wat beter!

    Hahaha op naar plan 2:
    Inschrijven op een datingsite….

  • Evaluatie na een jaar bloggen

    Het is eigenlijk schandalig. De hele maand mei heb ik geen enkele blog geplaatst.
    Toen ik begon met bloggen een jaar geleden was het absoluut niet mijn ambitie om dagelijks een blog te plaatsten.
    Ik zou bloggen wanneer ik er tijd voor had.
    De onderwerpen zouden gevarieerd zijn. Echt dingen die mij bezig hielden.
    Ik wilde niet dat mijn blogs alleen maar over borstkanker zouden gaan. Maar ook over de dingen die ik meemaakte, of actualiteiten in het nieuws.

    Nu een jaar na het plaatsten van mijn eerste blog valt mij op dat de best gelezen blogs juist de blogs zijn over mijn borstkanker.
    Ik zit er nu zelfs over te denken om de email updates die ik gemaakt had in de periode dat alles speelde om mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte te houden toch te gaan publiceren.
    Omdat ik hoop dat ik misschien andere hiermee kan helpen en steunen.
    En ik merk dat hier toch wel behoefte aan is.

    Als ik nu zelf terug kijk op het hele proces ging ik in het begin ook zoeken naar ervaringen, beste behandelingen, naar ervaringen over hoe ziek mensen zich kunnen voelen na een kuur. Hoe het gaat met de re-integratie terug in het werk. Hoe lang duurt het voordat je echt weer een staart in kan? Allemaal vragen waar ik mee zat, maar waarop geen pasklaar antwoord gegeven kon worden door artsen.

    Dat is de reden waarom ik nu aan het overwegen ben om toch het hele proces op mijn blog te posten.
    Omdat ik zelf toen ook vragen had.
    En het kan helpen dat deze beantwoord worden door iemand die het heeft meegemaakt.

    Het gekke aan kanker is, voor mijn gevoel is het zo ver weg… Maar ook nog steeds zo dichtbij.
    De chemokuren zijn voor mijn gevoel enorm lang geleden. Terwijl ik mij nu langzaam aan het voorbereiden ben op de reconstructie. En daardoor nog steeds alle dagen geconfronteerd wordt met de gevolgen van de kanker.
    Ik had echt het gevoel: Als de behandelingen geweest zijn, pak ik mijn leven op, en is het klaar….
    Maar het is gek om te ontdekken dat het net niet helemaal zo werkt…..

    Zoals ik al eerder verteld heb, het was voor mij echt geen verdrietige periode.
    En ik voel mij enorm gezegend dat ik hier nu zo sta.
    Ik ben dankbaar want het had echt anders kunnen aflopen.
    En daarom wil ik nu ook echt genieten van het leven.

    Dus wie weet, ga ik deze intense periode toch nog delen via deze blog.
    Juist omdat ik merk dat dit over het algemeen de meest gelezen blog berichten zijn.

  • Fight Cancer?

    Ik luister in de auto veel radio. Nu is er een radiostation die zich in gaat zetten voor Fight Cancer. Natuurlijk is het prachtig dat er op deze manier geprobeerd wordt om geld in te zamelen om het onderzoek naar deze verwoestende ziekte mogelijk te maken. Aandacht in de media zorgt er namelijk altijd voor dat er meer geld in gezameld gaat worden.

    Maar waarom het het Fight Cancer? 

    Waarom moeten de “overlevenden” van deze ziekte hun inspirerende verhaal kwijt? Hebben die mensen dan harder gevochten? Want ze zijn schoon?

    Ik behoor tot de groep “overlevenden”. Maar ik krijg een vieze bijsmaak in mijn mond van het woord “Fight”. Want ik heb geen gevecht geleverd. En de mensen die het niet gehaald hebben? Hebben die dan minder gevochten? Zo werkt het toch niet? 

    Ik had het geluk dat door de vele onderzoeken er een behandeling is, die mijn type goed kan genezen. Ik heb daar echt niet voor hoeven vechten. Ik heb naar de artsen geluisterd, ik ben de voorgeschreven behandeling ondergaan. Deze sloeg goed aan…. En nu ben ik kankervrij. Ik heb daar niet voor gevochten. Ik heb geen inspirerende praatjes gehouden. Ik heb simpelweg gedaan wat de artsen mij voorschreven. Omdat dat volgens onderzoek de beste mogelijkheid gaf op genezing. 

    Daarom hoop ik echt oprecht dat er weer veel geld ingezameld gaat worden, zodat het onderzoek naar deze ziekte kan worden gefinancierd. 

    Maar ik blijft moeite hebben met de woorden:  Fight Cancer.

  • Gave van genieten

    Ondanks dat het leven nu wederom behoorlijk op zijn kop staat, blijven we genieten. Genieten van alles wat we mee mogen maken. Deze tijd van het jaar vind ik geweldig. Sinterklaas is weer in het land en de kindjes in mijn omgeving worden dan extra verwend. Het zoontje van mijn vriend mocht het hele weekend schoentje zetten van Sinterklaas. Ja echt waar, het hele weekend. Sinterklaas had hem een kaart gestuurd waarin dat stond. Geweldig dat gezichtje toen de kaart aan hem werd voorgelezen. 

    En dat Rommelpiet ook nog langs geweest op de nacht van zondag op maandag maakte het feest echt compleet. Wat was het een rommeltje in huis. De kleurpotloden en de kleurboeken lagen door de hele huiskamer. Het schoentje was verplaatst en ook lagen er overal pepernoten. Geweldig om dat verrukte koppie te zien. 

    Zaterdag heb ik samen met Danique van Sweetest Design leuke kerstballen beplakt voor op de afdeling waar ik werk. Zo krijgen ouders met kerst een super leuke attentie en kerstgroet namens hun kleintje. Altijd super leuk om te doen. Trouwens Danique heeft een super leuke webshop, echt de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. (http://www.sweetestdesign.nl ) . En zaterdag avond ben ik gezellig met vriendinnen naar een optreden van Waylon geweest. Een klein feestje gebouwd. En enorm genoten.

    Zondag stond weer helemaal in het teken van Sinterklaas. We gingen namelijk naar Pietendorp in Enkhuizen. Wat onwijs leuk is dat voor de kinderen. Ze worden welkom geheten door Welkomspiet. Ze kregen zeer regelmatig pepernoten en snoepjes. De kluis van Sinterklaas was er. En die konden de kinderen open krijgen door een code te kraken. Ook mochten ze meedoen met Pietengym. Hebben ze cadeautjes door een schoorsteen gedaan, rijmen gemaakt met Rijmpiet, en zijn ze op de foto geweest in bed met Slaappiet. Kortom een onwijs leuke dag, waar onze kleine pietjes echt van genoten hebben. Want de kids hadden natuurlijk ook een pietenpakje aan. Als afsluiter van deze dag hebben we nog heerlijk patatjes gegeten. Echt een super leuke dag in het teken van de kinderen.

    Komend weekend ga ik samen met mijn vriend een paar dagen naar Münster. Onder andere ook naar een kerstmarkt. Het was al gepland voor we wisten dat de kanker weer terug was. Maar nu is het nog meer welkom. Voordat we het medische traject ingaan, kunnen we nog even genieten van elkaar. Nu ik mij nog echt goed voel. We hebben er heel veel zin in. 

    Ondanks dat wij nu in onzekerheid leven, proberen we echt zoveel mogelijk te genieten. Het leven gaat wel gewoon door. En we houden echt te veel van het leven om het zomaar voorbij te laten gaan.

  • Gelukkig nieuwjaar

    Jaja, is 2015 alweer een week oud.
    Maar ik vind het nog niet te laat om iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen.
    Ik hoop echt dat al jullie dromen en wensen uit gaan komen.

    Ik doe niet aan goede voornemens. Maar ik heb wel allemaal leuke plannen voor het komende jaar.
    Ten eerste hoop ik echt dat ik minder moe zal zijn, en een betere conditie ga opbouwen.
    Ook hoop ik dat ik dit jaar een reconstructie kan krijgen. De wachtlijsten lopen op, dus ik ben benieuwd.
    Maar mijn grootste plannen liggen op een heel ander vlak.
    Ik wil dit jaar een dakkapel laten plaatsen en de badkamer aanpakken.
    Echt eindelijk een mooie badkamer creëren, dat is echt wel nodig.

    En ga ik vooral heel erg genieten van mijn lieve vriend!
    Dat liefde zo mooi kan zijn!
    Wat ben ik gelukkig!

  • Geluksvogel

    Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
    Even terug in de tijd.
    Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
    Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
    Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

    Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
    Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
    Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
    Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

    Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
    Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

    Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
    Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

    Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
    De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
    Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
    Lieve meid, het gaat je goed!

    Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
    Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
    Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
    Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
    Ja, het leven is een echt cadeautje.
    Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
    Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
    Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
    Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Mijn feestjaar

    Vorig jaar op deze dag begon mijn feestjaar! Het was de dag dat ik te horen kreeg dat ik kankervrij was.
    De emoties die ik toen voelde bij dat nieuws kan ik zo weer oproepen.
    Ik kreeg mijn leven weer terug. Het leven zou niet meer in het teken staan van
    behandelingen, onzekerheden en alles wat erbij komt kijken wanneer je de diagnose kanker krijgt.

    Grote opluchting.

    Maar ook het jaar waarin ik weer echt wilde leven.
    Ik wilde er echt iets van maken. Want dat verdiende ik.
    En het werd een feestjaar!

    En ook heb ik de grote liefde gevonden.
    Kortom allemaal geluksmomentjes die mijn feestjaar overheersten en domineerden.
    Met de geboorte van mijn neefje! Wat een genot in dat kleine ventje!
    Natuurlijk werd er in België een Backstreet Boys open-lucht concert bijgewoond met lieve vriendinnen.
    Heerlijk heb ik langzaam aan mijn plekje op de werkvloer weer ingenomen.
    Genoten heb ik van mijn feest wat ik gegeven heb met mijn verjaardag. Dat was echt super gaaf!

    Natuurlijk had ik ook te maken met de gevolgen van de behandelingen. Ik heb een stapje teruggedaan op mijn werk omdat ik veel last had van vermoeidheid en concentratieproblemen. Hebbende uiteinden van mijn vingertoppen en tenen blijvende zenuwschade. Daar zit een gevoelsstoornis in ten gevolge van de chemotherapie. Maar als dat alles is?
    Ik kan hier prima mee leven. En de vermoeidheid wordt langzaam aan minder. Ook kan ik mij steeds beter en langer concentreren.
    En ook de laatste stap in de behandeling staat op de agenda: De reconstructie.
    Eind augustus ben ik aan de beurt. Een grote operatie waar ik eigenlijk ook wel erg tegenop zie.

    Maar eerst gaan we het volgende feestjaar in. Met lekkere vakanties in de planning, de verbouwing die afgerond gaat worden, het samenwonen komt steeds dichterbij. De tuin is voor de zomer helemaal op orde. En zet ik steeds meer stapjes in de richting van full-time werken.

    Ik denk dat ik van elk jaar een feestjaar ga maken!
    Want het is echt zo belangrijk om te genieten van alles wat je meemaakt in het leven.

  • Pijn is fijn

    Afgelopen november werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Uit labonderzoek bleek dat ik in de overgang was. Dat is het resultaat van chemotherapie. De therapie heeft absoluut gedaan wat het moest doen. Namelijk mijn leven redden……. Dat dit een gevolg zou zijn nam ik toen voor lief. Ik ging voor het leven. Dat was het belangrijkste. En daarna kijken we wel weer.

    Nu ben ik net 34. Nog veel te jong voor de overgang. De arts zei nog geruststellend dat deze waardes nog wel zouden kunnen herstellen. Dus het hoeft geen definitieve overgang te zijn.

    Het werd een periode van afwachten…… 

    In februari was ik ineens best wel moe. Later die week had ik last van een minimaal bloedverlies……. Zou het dan toch? Begin maart lag ik krom van de buikpijn…. Ja hoor mijn cyclus is op gang aan het komen.

    Nooit verwacht, maar echt waar: Pijn is fijn! 

  • Speech

    Als ik ergens niet van hou, is het spreken in het openbaar.
    Ik word al zenuwachtig bij het idee. Waar het vandaan komt, geen idee.
    Ergens ben ik jaloers op mensen die zo rustig en natuurlijk overkomen als ze in het openbaar spreken.
    Hoe goed ik mij ook voorbereid, ik heb altijd een trillende stem en trillende handen.
    Toch had ik het idee om op mijn feestje een dankwoord uit te spreken.
    Ik dacht: Als ik een chemokuur aan kan, moet het ook lukken om op mijn eigen feestje een kleine speech te houden.

    Dus heb ik met trillende stem en trillende hand de microfoon gepakt en 84 mensen toegesproken.
    Ik probeerde te letten op mijn ademhaling. En mijn trillende arm te laten steunen tegen mijn lichaam.

    Speech

    Lieve allemaal,

    Super bedankt dat jullie vandaag gekomen zijn om samen met mij het leven te vieren.
    Ik heb eigenlijk nooit wat gehad met het vieren van mijn verjaardag.
    Van mij hoefde dat niet zo nodig. Ik hoef namelijk niet zo heel nodig in het middelpunt van de belangstelling te staan.
    Ik ga liever op in de menigte, en vermaak mij samen met de mensen om mij heen.

    Maar het afgelopen jaar heeft mij geleerd dat het wel belangrijk is.
    Gek eigenlijk dat ik de borstkanker daarvoor nodig had.
    Het ziek zijn heeft mijn leven totaal op zijn kop gezet. Alles wat vanzelfsprekend en normaal was, was ineens niet meer normaal.
    Tussen de diagnose en de eerste chemokuur zat 2 weken. En die 2 weken waren volgepland met onderzoeken. Van een normale gezonde jonge vrouw, was ik ineens ziek. En het meest bijzondere was dat ik mij totaal niet ziek voelde voordat ik ook maar 1 behandeling had ondergaan.
    Het was bizar dat ik bijna een jaar niet echt meer aan het werk geweest ben. Natuurlijk hield ik contact, maar echt aan het werk…..
    Het was bizar dat ik niet naar bepaalde verjaardagen kon, of soms maar een uurtje kon blijven. Omdat ik dan geen energie meer had.
    Het was bizar in wat voor gekke achtbaan ik terecht gekomen was.
    Vanaf het hele begin was duidelijk dat ik zeer goede kans had op een volledige genezing.
    Daar ben ik dan ook vol voor gegaan!
    Maar alleen had ik het niet gekund.
    Bedankt paps, mams voor alle steun, ritjes naar het ziekenhuis, de schouder om op te huilen, de lach en dosis zelfspot.
    Bedankt Don voor alle droge grappen, die wisten altijd een enorme lach op mijn gezicht te toveren.
    Bedankt lieve Chan, eigenlijk voor alles! Dat ik betrokken mocht zijn bij de zwangerschap. Voor de onvergetelijke Backstreet Boys promo en tour! Wat hebben we genoten. Bedankt voor je vriendschap.
    Bedankt alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes voor jullie bezoekjes, bemoedigende woorden en adviezen. En ook bedankt voor jullie steun aan mijn ouders.
    Bedankt Judit en Ralph dat ik altijd bij jullie terecht kon, als ik heel even mijn lieve familie wilde ontlasten. Ik denk Juut, dat het afgelopen jaar op alle vlakken het meest intense jaar was in onze 21 jaar van vriendschap.
    Bedankt lieve vrienden voor alle steun, mailtjes, fruitmandjes en opstekers die jullie mij bleven sturen.
    Bedankt Backstreet meiden! Zo zie je maar dat het samen bezoeken van concerten en delen van liefde voor de muziek uit kan monden in dierbare vriendschappen.

    Bedankt collega’s! Wauw wat ben ik door jullie gesteund gedurende dit hele proces. De enorme hoeveelheid kaartjes, mailtjes en whatsappjes die ik heb mogen ontvangen, echt gedurende het hele proces. Ik ben er nog stil van. Haha sorry voor de gaten die achterliet in het rooster. Maar ik ben gelukkig gezond en wel terug om ook die nachtjes weer te draaien! Zonder gekheid, echt bedankt!

    De reden voor dit feestje: Ten eerste om jullie allemaal te bedanken! Voor alles!
    En om het leven te vieren!
    Te vieren dat ik het afgelopen jaar heb mogen beleven, en dat er weer een prachtig jaar voor mij klaar staat.
    Want ondanks alles, was het afgelopen jaar de meest bijzondere uit mijn leven.
    Jullie allemaal hebben mij doen beseffen wat voor rijk persoon ik ben!
    Dank jullie wel.

    Dus: Geniet van alle momenten in je leven. Geniet ervan dat je ouder wordt, want niemand wil jong doodgaan.
    Haal een drankje bij de bar, praat en lach met elkaar, en bovenal dans!
    Tijd om te feesten!

    En we hebben goed gefeest!

  • The 5 reasons why I smile Tag

    Door Heleen van “Gelukkig mezelf zijn” werd ik getagd voor de “5 reasons why I smile”-tag.
    Normaal gesproken ben ik zo’n flauwerd die niet mee doet aan dit soort “tag opdrachten”.
    Maar ik heb heel veel om te lachen in dit leven. En dat deel ik graag met jullie.
    Heleen, bedankt voor je tag!

    Spelregels voor deze tag-opdracht:

    – Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
    – Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
    – Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
    – Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
    – Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou

    Ik tag niemand. Dat is misschien niet volgens de regels.

    5 reasons why I smile

    1. Mijn broertje
    Hij is een bijzonder persoon. Met een geweldig gevoel voor humor. Hij heeft een hart van goud. Ik weet dat hij mijn broertje is. Maar hij is in juli voor het eerst vader geworden. Ineens is hij niet meer mijn kleine broertje, hij is gegroeit! Wat is hij een geweldig lieve vader!
    Ik ben ongelofelijk trots op wat hij in zijn leven bereikt heeft.
    Een goede baan, waarvan ze op school altijd tegen hem zeiden dat dat hem niet zou lukken. Hij heeft het hem wel geflikt!
    Als ik er even doorheen zit geeft hij een opmerking waar ik dan zo onwijs moet lachen. Hij is werkelijk waar een zonnestraal in mijn leven.

    2. Mijn vrienden en vriendinnen
    Ik heb serieus een geweldige groep vrienden om mij heen.
    Stuk voor stuk lieve mensen waar ik totaal mijzelf bij kan en mag zijn. Die met mij door het leven dansen. Haha ja uit ben een absoluut ” uit-de-maat-dans-talent” . Wat voor diverse hilarische momenten in het uitgaansleven heeft gezorgd. Heerlijk.

    3. Mijn werk
    Ik word zo ongelofelijk blij van mijn werk. Laatst heb ik al een blogje gewijd aan mijn droombaan. Elke dag ga ik met een lach op mijn gezicht naar mijn werk. Voor mijn gevoel hoor ik echt thuis op die werkvloer. En hoor ik thuis in dat team.

    4. Mijn neefje
    Zo mooi, zo klein, zo puur. Wat een ongelofelijk geluk is hij. Als ik hem zie moet ik lachen, dat kan gewoon niet anders. En het allerleukste is dat hij ook naar mij lacht. Dat is pure rijkdom en pure liefde.

    5. Backstreet Boys
    Sinds 1995 volg ik deze boyband. En nog steeds bezoek ik samen met vriendinnen concerten van deze band. Heerlijk meezingen, en de grootste lol hebben met elkaar. Gave roadtrips, super gave steden bezoeken. Ja als Backstreet Boys fan zie je nog eens wat van de wereld.
    Hun muziek bezorgd altijd een lach op mijn gezicht.

  • Vriendschap

    Ik heb vele vriendschappen ervaren.
    Sommige voor een kortere intense tijd, andere zijn altijd wat oppervlakkig gebleven.
    Sommige vriendschappen verwateren na een verloop van tijd. Omdat beide levens doorgaan, en de prioriteiten van beide kanten veranderen.
    Ik ben maar weinig vriendschappen verloren door ruzie.
    Maar wel kwijt geraakt door de tijd, de afstand, de snelheid waarin je leven loopt. Vriendschappen komen dan op een splitsing te staan. Mijn leven neemt op dat moment een andere afslag. Daardoor verliezen we elkaar uit het oog.
    Ik ben er van overtuigd dat je bepaalde mensen tegenkomt op een moment dat je hun ook echt nodig hebt. En dat zij mij op dat moment nodig hadden. Nadat we elkaar hebben geholpen met structuur, steun, een lach, een traan nemen we geruisloos maar zeer geleidelijk allebei andere stappen in het leven.
    En dat geeft niet. Het geeft niet dat niet alle vriendschappen blijvend zijn.
    Ik ben dankbaar voor alle vriendschappen die ik heb mogen ontvangen. Ze kwamen op het juiste moment, en hebben mij gemaakt tot de persoon die ik ben.

    Ik heb vriendschappen die ontstaan zijn door de liefde voor dezelfde muziek. Dankbaar ben ik dat inmiddels goede vriendschappen heb mogen opbouwen die niet alleen maar leunen op de liefde van muziek. Maar dat er een verdieping is in elkaars leven. Dat ik met die vrienden meer kan en mag delen. Mijn onzekerheden, mijn domme acties, mijn vreugde, mijn verdriet.
    Vriendschap die uitgroeit tot een belangrijk familielid…..
    Ja wat begint met liefde voor de BSB, wordt uiteindelijk veel meer.
    Bijzonder is dat.

    Ik heb vriendschappen die zijn ontstaan door mijn werk.
    Lang ben ik zoekende geweest. Lang wist ik wel wat ik wilde worden, alleen wist ik niet hoe. Of durfde ik die stap niet te zetten.
    Uiteindelijk de sprong gewaagd. En dat was de beste stap die ik had kunnen zetten. Ik heb veel lol met collega’s. Ik ben enorm blij met de vriendschappen die ontstaan zijn op de werkvloer.

    Maar mijn meest bijzondere vriendschap is ontstaan op de middelbare school. We hebben nog steeds een enorme band.
    Ondanks dat wij onze levens totaal verschillend invullen.
    Ondanks dat wij beide regelmatig op splitsingen staan, en dan toch allebei voor de andere weg kiezen.
    Is er een verbondenheid, een belangstelling en een respect voor elkaar die alleen maar groeit.
    Weinig keren zijn wij de afgelopen 21 jaar elkaar echt uit het oog verloren. Op momenten dat dat bijna leek te gebeuren, kruisden onze wegen en levens elkaar weer. De laatste keer dat dat bijna gebeurde waren we trouwens nog pubers.
    Nog steeds zijn onze levens zo anders.
    Zij getrouwd, 2 geweldige kinderen, een hond, een prachtige nieuwbouwwoning en super mooi parttime werk.
    Ik single, geen kinderen, geen huisdieren, een tussenwoning, en na diverse opleidingen geweldig fulltime werk gevonden.
    Zij zal hoe mijn leven ook loopt, altijd voor mij klaar staan.
    Afgelopen jaar kwam ze regelmatig even een boodschapje langsbrengen, een bezoekje brengen, wat huishoudelijke klusjes doen. Omdat ik door alle behandelingen niet altijd dat soort simpele klusjes zelf kon doen.
    Juist op de momenten dat ik er even doorheen zat, stuurde zij een berichtje waardoor ik moest lachen.
    Andersom is het ook zo. Ik ga voor haar en haar gezin door het vuur.
    Vorig jaar heeft ze met haar gezin een tijd gebruik maakt van mijn woning, omdat haar eigen woning door lekkage en schimmels geen gezonde omgeving was om in te leven.
    Gelukkig is dat allemaal goed gekomen, en wonen ze weer heerlijk in hun prachtige nieuwbouwwoning.
    Dit is een vriendschap voor het leven. Hoe onze levens ook zullen verlopen.
    We delen lief en leed, we lachen om de domste grappen.
    Ik denk toch dat het heel bijzonder is….een vriendschap die blijvend is….
    Dank je wel……..
    Jij ben de persoon die mij eerlijk en onbevooroordeeld je mening vertelt. Jij bent degene die mij een hele andere kant van het leven laat zien.
    Jij bent de persoon aan wie ik mijn diepste geheimen en angsten kan vertellen. Jij bent degene die nooit opkijkt van mijn rare acties.
    Jij kan met 1 opmerking een enorme glimlach op mijn gezicht toveren. Zorgen dat ik in een onbedaarlijke aanval van slappe lach kan schieten.
    Dankbaar ben ik, dat ik jou als vriendin mag hebben.
    Ja………..
    Sommige vriendschappen zijn echt blijvend.
    En het is een enorm rijkdom dat ik zo’n vriendschap mag ervaren.

  • Wauw!!!

    Vandaag is het precies een week na mijn operatie.
    Omdat ik toch wel veel last van vocht had, vandaag toch maar het ziekenhuis gebeld.
    Ik mocht om 15 uur komen. Dan gingen ze beoordelen of er een punctie nodig was.
    De punctie was niet nodig. Er zit nog veel vocht maar niet genoeg om te puncteren. En er zijn veel hematomen wat ook voor zwelling zorgt. Dit moet straks vanzelf wegtrekken.
    Verder ziet de wond er heel mooi en rustig uit.
    De chirurg kwam ook nog even meekijken en was het er mee eens dat er nog niet gepuncteerd hoefde te worden.
    Hij had wel al de uitslag van het weefsel. Dit is goed! Alle cellen zijn weg. Ik hoef niet nabestraald te worden. IK BEN KANKERVRIJ!!

    Wat een super super goed nieuws! De tranen rolden over mijn wangen... Het is voorbij!!! Yes!!!

    Volgende week worden de hechtingen verwijderd. Ik mag mijn arm en schouder meer gaan gebruiken. Dus dat is super fijn.

    Wij zijn hier super super super blij!


  • Weekendje Munster

    Wat hebben wij genoten van een weekendje weg. Even de boel de boel gelaten. Even afstand van alles wat in ons leven speelt. Maar ook juist veel praten over alles wat in ons leven speelt.
    We hebben genoten van het heerlijke eten. En heerlijk geslapen in een rustig hotelletje buiten de stad Munster.
    Het weer zaterdag was prachtig. Wel echt heel koud. Maar het zonnetje scheen.

    Ik hou van deze tijd. Sinterklaas en kerst, de gezelligheid, de lichtjes, kaarsjes, het samen zijn. Helemaal gezellig en leuk. Lekker eten samen, bijzondere hapjes bij een lekker glaasje sap.
    Daarom wilde ik heel graag naar een kerstmarkt. Ik was er nog nooit geweest. Maar het leek mij super leuk om ideeën op te doen voor de kerst.
    Echt wat is dat leuk. Leuke houten kraampjes, huisjes waar van alles te koop is. Leuk speelgoed en bijzondere kersthangers. En natuurlijk genoeg te eten.
    Munster is een mooi oud stadje. Leuke oude straatjes en bouwwerken. Erg sfeervol allemaal.
    Kortom wij hebben genoten, van elkaar, van het weer en ik heb vooral genoten van de kerstmarkt.
    Komende week wordt weer een spannende week. Waarin weer veel duidelijk gaat worden.
    Nu, genieten we vooral na van dit mooie weekendje.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 98 gasten en geen leden online

logo 50dpi