• Chemokuur 4

    Nog steeds in de wolken van het goede nieuws dat de tumor kleiner is geworden! Dat is waar je het toch voor doet.
    Afgelopen maandag heb ik kuur 4 gehad.
    1 middel minder, waardoor we relatief snel weer thuis waren.
    Het prikken van het infuus ging niet in 1x goed. Wat een erg pijnlijke ervaring was. Maar toen hij eenmaal zat verliep het toedienen van de 2 giften die ik kreeg goed.
    Doordat ik 1 gift niet gekregen had, verliep mijn eerste week na een kuur echt veel beter dan alle andere keren.
    Ik kon vanaf het begin veel beter eten. Ben niet misselijk geweest. En ook qua energie was het vele malen beter dan bij de voorgaande kuren.
    De tintelingen en het dode gevoel aan tenen en vingers verbeterd nog niet. Ik hoop dat dit de komende 2 weken wel beter gaat worden.

    Afgelopen vrijdag was een hele bijzondere dag...
    Want mijn lieve collega's hadden geregeld dat ik mocht gaan figureren bij GTST! Wow wat een verrassing!! Want the Backstreet Boys kwamen daar voor opnames. Echt geweldig wat gaaaaf!! Wat een ervaring en wat een belevenis! In mooie kleding op zo'n set rondlopen was geweldig. De voetjes deden wel zeer van de hakken. En conditioneel kon ik het af en toe niet helemaal aan, en moest ik even gaan zitten. Maar echt wow! Ben nog in de wolken!! De jongens van heel dichtbij gezien. Echt wat een ervaring!! Kan er nog niet uit dat dit geregeld is voor mij! Zo gaaaf!!
    Ik heb geen foto's kunnen scoren ivm strakke schema van de jongens en het draaischema. Maar de ervaring staat in mijn geheugen!

    Daarna nog doorgegaan naar de TV show opnames van Ivo Niehe met als gast natuurlijk the Backstreet Boys. Geweldig wat gaaf was dat weer. Super leuk interview. En Chan mocht een vraag stellen! En voor haar speciaal zongen ze All I Have To Give acapella! Echt wow!!
    Wat een dag, wat een dag!! Super super gaaf! Heb echt genoten!
    Ik weet niet wanneer het uitgezonden gaat worden, en of ik in beeld ga komen.
    Het maakt mij eigenlijk ook niet uit. Het was een super ervaring.
    Nu ga ik vooral nagenieten! Die lach is voorlopig niet van mijn gezicht af te krijgen!

  • Cruise gewonnen en de eerste bestralingen

    Het was bevrijdingsdag, s'morgens vroeg. Ik was net wakker en las mijn mail op mijn telefoon. Mijn oog viel op een mailtje van de fanclub van de Backstreet Boys. Ik schrijf er niet vaak over, maar ik volg de Backstreet Boys al vanaf 1995. Ik blijf de muziek, de sfeer, de shows en alles er omheen geweldig vinden. Ik heb mensen ontmoet bij concerten die nu zeer dierbare vriendinnen zijn. 

    Terug naar de mail waar mijn oog op viel. Ik had namelijk de Backstreet Boys cruise gewonnen. Ik heb die mail wel 4x opnieuw gelezen en kon het nog niet geloven. Meteen stuurde ik een berichtje naar mijn schoonzusje annex Backstreetmaatje. Het was namelijk een cruise voor 2 personen. En de ongeschreven afspraak is wel een beetje als zij wat wint, mag ik mee. En als ik wat win mag zij mee. Ik stuurde haar een screenshot van de mail, en wachtte op een reactie van haar. Natuurlijk duurde mij dat net even te lang, dus bleef ik berichten sturen totdat zij reageerde.  Mijn vriend dacht dat we in de maling genomen waren door iemand die deze mail verstuurd had met verkeerde bedoelingen. Die geloofde het niet. Maar na wat email contact over en weer met de fanclub, bleek het echt waar te zijn. Wauw!! Wij gaan op cruise. Gelukkig kon de start van mijn bestralingen uitgesteld worden met een week. En kon mijn schoonzusje vrij krijgen van haar werk. We moesten veel regelen. Maar vorige week zijn we echt op cruise geweest.

    Wat hebben wij genoten van alle themafeesten, een concert, een hilarische spelshow, diverse optredens en de gezelligheid met oude en nieuwe vriendinnen. Ook hebben we wat kunnen zien van Barcelona en Pisa. Het was echt super. En het mooiste was ook nog dat ik net de week ervoor wat beter in mijn energie begon te zitten. En ook daar heb ik van genoten. De meeste middagen op de boot hebben we rustig aan gedaan, zodat we s'avonds het hele programma konden  bijwonen. Echt het was een super ervaring. Zo gezellig, het eten was super en we hebben hilarische momenten beleefd. Het enige wat jammer was, was het weer. Terwijl het in Nederland prachtig weer was, hebben wij op de boot veel regen en wind gehad. Maar dat mocht onze pret niet drukken.

    Na deze onverwachts leuke mini vakantie ben ik afgelopen dinsdag begonnen met de bestralingen. Ze begonnen met een scan en röntgenfoto's om de juiste positie te bepalen. Daarna gingen ze bestralen. Dit alles gebeurde met het zelfde apparaat. Ik stond denk ik binnen 10/15 minuten weer buiten. Het bestralen zelf deed geen pijn. Het enige nadeel is, is dat het vrij koud is in de bestralingsruimte. En ik natuurlijk van boven ontkleed moet zijn. Aangezien ze de oksel en net boven het sleutelbeen bestralen. Buiten dat, heb ik niks gemerkt. Vandaag heb ik de tweede bestraling gekregen. Ze maken voor elke bestraling eerst röntgenfoto's om de juiste positie te bepalen. Deze waren net gemaakt, en toen ze wilden beginnen met de bestraling kregen ze een netwerkstoring. Kortom ik moest van het bestralingsbed af en wachten. Gelukkig konden ze binnen 20 minuten weer gaan beginnen. Maar dat betekende wel dat de röntgenfoto's opnieuw gemaakt moesten worden. Uiteindelijk is alles goed gegaan en hoef ik nu nog maar 19x bestraald te worden. Ja het aftellen is begonnen.

    Ik hoop heel erg dat ik zo soepel door de bestralingen heen zal gaan. Mijn energie neemt toe, ik slaap beter. Acupunctuur helpt mij erg goed. Ook het meer bewegen is erg fijn. Misschien dat ik komende week ga beginnen met een klein stukje rustig hardlopen. Langzaam om weer op te bouwen. Ik wil erg graag het overtollige vocht kwijt raken. En dat raak ik het beste kwijt door meer te bewegen. En ik wil komende week tussen de bestralingen door weer wat op mijn werk aanwezig zijn. Kijken hoe dat gaat. Ik ben benieuwd hoelang ik mij kan concentreren, en hoeveel energie mij dat gaat kosten. Het gewone leven, zonder kanker komt langzaam aan binnen handbereik.

     

  • De afgelopen week

    Mijn laatste blogje is inmiddels alweer van een ruime week geleden.

    Door de omstandigheden was ik niet eerder in staat om een update te plaatsten.

    Het medische leventje hier kwam ineens in een behoorlijke stoomversnelling terecht.

    Nadat ik 21 juli samen met mijn familie het nieuws had gekregen dat de kanker terug was, en er genezing niet meer mogelijk was, kwam er een soort rust over ons heen. We weten wat er speelt, maar wat de toekomst ons brengt gaan we stap voor stap bekijken. Dat weekend was ik toen ook heerlijk thuis geweest, en heb ik maandag 25 juli mijn laatste blogje geschreven.

    Dinsdag 26 juni werd ik opgeroepen voor de intake van de bestralingen. Gezien mijn klachten dus danig ernstig waren wilden ze niet wachten. Ook werd er die dag een masker voor mijn gezicht aangemeten. Daardoor zal mijn hoofd goed stil liggen in de juiste positie van de bestralingen. Omdat de juiste plaatst van de foute cellen niet vinden is op scans, gaan ze mijn hele schedel bestralen. Er is geen andere optie. 

    5 Dagen lang ga ik dagelijks worden bestraald. Alleen in de weekenden niet. Ook gaven ze aan dat ze zo snel mogelijk zouden willen beginnen. Waarschijnlijk einde van de week al. Wel zou ik door de bestralingen meer last van hoofdpijn gaan krijgen de komende week. De bestralingen zorgen toch ook voor wat zwelling/beurs gevoel. Maar dat zal daarna wel genezen.

    Nadat ik na alle informatie weer op mijn ziekenhuiskamer was gearriveerd werd ik gebeld. Woensdag 27 juni gaan de bestralingen beginnen. Meteen de volgende dag. En eigenlijk vonden wij het heel fijn dat er meteen doorgepakt werd.

     

    De bestralingen van woensdag vielen erg mee. Maar de hoofdpijn overviel mij enorm. De woensdag en de donderdag heb ik alleen maar liggen huilen van de hoofdpijn. Ik kon geen kant op. De artsen waren steeds bezig om mijn pijnmedicatie aan te passen. Maar ik kon niet meer. Ik had extreem veel pijn. 

    Op vrijdag ochtend is toen besloten mij een morfine injectie te geven. En die heeft verlichting geleverd. Ondertussen werd er ook met het pijnteam een behandelplan opgesteld. Ik kreeg een pijnpomp. Daarin zat de kortdurende morfine, als ik pijn had, drukte ik op het knopje, en was ik binnen 10 minuten redelijk pijnvrij.

    Daarnaast kreeg ik tabletten morfine die langdurig werken. 

    Dat heeft mij vrijdag echt een enorme verlichting gegeven. De pijn was zeer dragelijk, en ik kon weer mens zijn. Eten, drinken, weer een gesprek voeren. Ik vond het echt fijn om mijn familie om mij heen te hebben.

    Gedurende het weekend had ik steeds minder pijn. Het pijnteam heeft het hele weekend de medicatie beter op mij afgestemd. Wel voelde ik mij erg stoned van alle morfine en andere stevig pijnstillers.

    Zelf even rondlopen is een wankel gebeuren. Laat staan een loopje naar het toilet. 

     

    Gister na het weekend heb ik mijn 4de bestraling gehad. Dus vanmiddag krijg ik de laatste! 

    Dan hopen wij vanaf morgen de infuuspomp kunnen afbouwen/stoppen. En dat ik met pillen naar huis kan aan het einde van de week. Dat is het streven.

    Gedurende de week thuis zal de zwelling in mijn hoofd compleet gaan afnemen. En dan kunnen alle tabletten worden afgebouwd.

     

    Thuis zal ik mijn conditie gaan opbouwen. We gaan vakantie vieren. Maar boven alles gaan we genieten van elkaar. We gaan er het mooiste van maken. 

    Wij gaan onze slingers ophangen. 

    Stap voor stap gaan we vooruit.

     

     

     

     

     

  • De vlucht

    Heerlijk vind ik het….Vliegen.
    Het geeft mij een ultiem vakantiegevoel. Ook al is het voor een korte trip. Ik blijf het heerlijk vinden.
    Deze week voor het eerst sinds jaren weer eens met onze nationale luchtvaartmaatschappij gevlogen.
    Het was een korte vlucht van even ruim een uur.
    Maar toch wordt je lekker verwend onderweg. Een kopje thee, en een lekkere stroopkoek.
    Dat krijg je bij de prijsvechters niet. En dan te bedenken dan deze vlucht 30 euro goedkoper was dan een vlucht naar dezelfde bestemming met een zogenaamde prijsvechter.
    Ik heb echt genoten van deze vlucht, met mijn vakantiegevoel zat het goed.
    Ik denk dat ik de volgende keer weer kies voor deze luchtvaartmaatschappij.
    Maar waar ik nog het meest van genoten heb: Van mijn mede passagiers.

    Op de vlucht naar Amsterdam zat er een stel naast mij.
    Overduidelijk hyper verliefd.
    Continue moest er geknuffeld, gezoend, gefrunnikt worden.
    Om er bijna misselijk van te worden.
    Tussendoor werd er gebladerd in een reisgidsje over Amsterdam, besproken welk museum ze wilde gaan bezoeken.
    Ineens was het redelijk rustig naast mij.
    Het meisje was op een nogal on-charmante manier in slaapgevallen. Inclusief open mond en een beetje kwijlend.
    Haar lieve vriendje greep deze kans om een aantal geweldige selfies van hun samen te maken.
    Het eindresultaat zal haar fotoalbum waarschijnlijk niet halen.
    Want toen ze wakker werd en het resultaat zag van de selfie-fotoshoot was ze absoluut niet in een geweldig humeur.
    Vooral toen haar vriendje deze foto’s niet wilde wissen.
    Zal de liefde op deze vlucht dan toch bekoeld zijn?
    Ik zal het nooit te weten komen.
    Maar hoe dan ook, ik heb genoten van deze vlucht.

  • Dromen

    Klopt het dat gezonde mensen een heleboel dromen hebben en een ziek mens maar 1?
    Natuurlijk wil een zieke graag genezen. Maar alleen genezen is echt niet genoeg hoor! Want ook een zieke heeft dromen die hij/zij na zijn ziekte periode echt nog wil gaan verwezelijken.
    Dus nee! Het is grote onzin dat een zieke alleen maar wil genezen. Eenmaal genezen wil diegene echt geen doelloos leven leiden.
    Want waarvoor ben je anders genezen?
    Wel realiseer ik mij nu meer dat er in het leven obstakels voor kunnen komen, die er voor zorgen dat je meer gaat nadenken over je dromen.
    Wat zijn langer termijn dromen? En hoe kan ik deze verwezelijken?
    Moet ik niet meer in het nu leven, en er nu voor zorgen dat mijn dromen uit gaan komen?
    Wat heb ik er voor nodig om deze dromen uit te laten komen. En misschien nog belangrijker, zijn deze dromen realistisch?
    Toen ik de diagnose borstkanker kreeg, had ik juist de behoefte om al mijn dromen op een rijtje te zetten.
    Een bucket list wordt dit ook wel genoemd.
    Niet dat ik het gevoel had dat ik snel dood zou gaan. Juist helemaal niet.
    Maar wel om te bekijken welke dromen er op welke termijn te realiseren zijn.
    Omdat er ineens de borstkanker was. Dat mijn leven toch een jaar soort van stil gelegd heeft. En wie weet wat voor andere droom-vertragers er nog op mijn pad komen.
    Daarom een lijstje. Een lijstje met dromen, die ik gemaakt had toen ik ziek was. Maar die ik stap voor stap wel hoop te realiseren nu ik genezen ben.
    En ik weet dat er nieuwe dromen bij gaan komen.
    En ook als ze niet uitkomen, maar vervangen worden door andere dromen, mag dat.
    Dat is het mooie van dromen.
    Dus ja, ook een ziek mens heeft meerdere dromen hoor! Tuurlijk is genezen er 1 van. Maar zeker niet de enige…..

    Mijn dromenlijst:

    – Gezond worden en fit
    – Gelukkig blijven in mijn werk
    – In een 3 sterren restaurant eten
    – Verliefd worden
    – Trouwen
    – Zwanger worden
    – Dakkapel plaatsen en badkamer verbouwen
    – Serre aanbouwen
    – Backstreet boys tour
    – Backstreet boys cruise
    – Westkust van USA verkennen
    – Rondreis Australie
    – Een boek schrijven of songtekst
    – Noorder licht bekijken met kerst
    – Blijven dromen

  • Een half jaar bloggen

    Een half jaar geleden besloot ik te gaan bloggen.
    Geen idee wat ik kon verwachten.
    Geen idee hoe het zou uitpakken.
    Wel wist ik dat ik geen dagelijkse blogger zou zijn.
    Dat er soms wel eens een week voorbij zou gaan dat ik geen blog zou plaatsen.
    Het moest geen bloggen om het bloggen gaan worden.

    Ook wilde ik niet dat de borstkanker het hoofdonderwerp zou zijn.
    Dat was namelijk de reden waarom ik niet met een blog ben begonnen toen ik de diagnose had gekregen.
    Nu een half jaar later, weet ik dat de borstkanker een groot onderwerp van mijn leven is. Ook nu ik inmiddels genezen ben, en geen behandelingen meer hoef te ondergaan. Leef ik wel nog dagelijks met alle gevolgen van deze ziekte.

    Maar gelukkig maak ik ook nog genoeg andere andere dingen mee om over te schrijven. Leuke spontane gedachtes die ik met jullie deel.
    De blunders die ik maak, en de vrolijke gekke acties die ik meemaak, vormen de inspiratie voor My Reality Dreamworld.

    De naam van mijn blog pagina kreeg ik trouwens ineens binnen.
    Omdat ik mijn eigen droomleven leef en beleef is dat realiteit geworden.
    Ik heb mijn droombaan, ik heb een droomhuis, ik heb een geweldige familie, super vrienden en droomcollega’s.
    Van alle aspecten in het leven geniet ik. Zelfs de vervelende dingen in mijn leven hebben iets moois. Dus vandaar: My Reality Dreamworld.

    Wat ik een half jaar terug niet had kunnen voorspellen:
    – Dat jullie mijn blogs lezen, er op reageren en deze volgen.
    – Dat ik een blog over de MH17 zou schrijven wat wel meer dan 800 keer gelezen is.
    – Dat er steeds meer mensen mijn blog pagina volgen

    Bedankt daarvoor!
    Ik had nooit kunnen voorspellen dat ik dat zo leuk zou vinden.
    Daarom een dikke blog knuffel voor jullie!

  • Evaluatie na een jaar bloggen

    Het is eigenlijk schandalig. De hele maand mei heb ik geen enkele blog geplaatst.
    Toen ik begon met bloggen een jaar geleden was het absoluut niet mijn ambitie om dagelijks een blog te plaatsten.
    Ik zou bloggen wanneer ik er tijd voor had.
    De onderwerpen zouden gevarieerd zijn. Echt dingen die mij bezig hielden.
    Ik wilde niet dat mijn blogs alleen maar over borstkanker zouden gaan. Maar ook over de dingen die ik meemaakte, of actualiteiten in het nieuws.

    Nu een jaar na het plaatsten van mijn eerste blog valt mij op dat de best gelezen blogs juist de blogs zijn over mijn borstkanker.
    Ik zit er nu zelfs over te denken om de email updates die ik gemaakt had in de periode dat alles speelde om mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte te houden toch te gaan publiceren.
    Omdat ik hoop dat ik misschien andere hiermee kan helpen en steunen.
    En ik merk dat hier toch wel behoefte aan is.

    Als ik nu zelf terug kijk op het hele proces ging ik in het begin ook zoeken naar ervaringen, beste behandelingen, naar ervaringen over hoe ziek mensen zich kunnen voelen na een kuur. Hoe het gaat met de re-integratie terug in het werk. Hoe lang duurt het voordat je echt weer een staart in kan? Allemaal vragen waar ik mee zat, maar waarop geen pasklaar antwoord gegeven kon worden door artsen.

    Dat is de reden waarom ik nu aan het overwegen ben om toch het hele proces op mijn blog te posten.
    Omdat ik zelf toen ook vragen had.
    En het kan helpen dat deze beantwoord worden door iemand die het heeft meegemaakt.

    Het gekke aan kanker is, voor mijn gevoel is het zo ver weg… Maar ook nog steeds zo dichtbij.
    De chemokuren zijn voor mijn gevoel enorm lang geleden. Terwijl ik mij nu langzaam aan het voorbereiden ben op de reconstructie. En daardoor nog steeds alle dagen geconfronteerd wordt met de gevolgen van de kanker.
    Ik had echt het gevoel: Als de behandelingen geweest zijn, pak ik mijn leven op, en is het klaar….
    Maar het is gek om te ontdekken dat het net niet helemaal zo werkt…..

    Zoals ik al eerder verteld heb, het was voor mij echt geen verdrietige periode.
    En ik voel mij enorm gezegend dat ik hier nu zo sta.
    Ik ben dankbaar want het had echt anders kunnen aflopen.
    En daarom wil ik nu ook echt genieten van het leven.

    Dus wie weet, ga ik deze intense periode toch nog delen via deze blog.
    Juist omdat ik merk dat dit over het algemeen de meest gelezen blog berichten zijn.

  • Gave van genieten

    Ondanks dat het leven nu wederom behoorlijk op zijn kop staat, blijven we genieten. Genieten van alles wat we mee mogen maken. Deze tijd van het jaar vind ik geweldig. Sinterklaas is weer in het land en de kindjes in mijn omgeving worden dan extra verwend. Het zoontje van mijn vriend mocht het hele weekend schoentje zetten van Sinterklaas. Ja echt waar, het hele weekend. Sinterklaas had hem een kaart gestuurd waarin dat stond. Geweldig dat gezichtje toen de kaart aan hem werd voorgelezen. 

    En dat Rommelpiet ook nog langs geweest op de nacht van zondag op maandag maakte het feest echt compleet. Wat was het een rommeltje in huis. De kleurpotloden en de kleurboeken lagen door de hele huiskamer. Het schoentje was verplaatst en ook lagen er overal pepernoten. Geweldig om dat verrukte koppie te zien. 

    Zaterdag heb ik samen met Danique van Sweetest Design leuke kerstballen beplakt voor op de afdeling waar ik werk. Zo krijgen ouders met kerst een super leuke attentie en kerstgroet namens hun kleintje. Altijd super leuk om te doen. Trouwens Danique heeft een super leuke webshop, echt de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. (http://www.sweetestdesign.nl ) . En zaterdag avond ben ik gezellig met vriendinnen naar een optreden van Waylon geweest. Een klein feestje gebouwd. En enorm genoten.

    Zondag stond weer helemaal in het teken van Sinterklaas. We gingen namelijk naar Pietendorp in Enkhuizen. Wat onwijs leuk is dat voor de kinderen. Ze worden welkom geheten door Welkomspiet. Ze kregen zeer regelmatig pepernoten en snoepjes. De kluis van Sinterklaas was er. En die konden de kinderen open krijgen door een code te kraken. Ook mochten ze meedoen met Pietengym. Hebben ze cadeautjes door een schoorsteen gedaan, rijmen gemaakt met Rijmpiet, en zijn ze op de foto geweest in bed met Slaappiet. Kortom een onwijs leuke dag, waar onze kleine pietjes echt van genoten hebben. Want de kids hadden natuurlijk ook een pietenpakje aan. Als afsluiter van deze dag hebben we nog heerlijk patatjes gegeten. Echt een super leuke dag in het teken van de kinderen.

    Komend weekend ga ik samen met mijn vriend een paar dagen naar Münster. Onder andere ook naar een kerstmarkt. Het was al gepland voor we wisten dat de kanker weer terug was. Maar nu is het nog meer welkom. Voordat we het medische traject ingaan, kunnen we nog even genieten van elkaar. Nu ik mij nog echt goed voel. We hebben er heel veel zin in. 

    Ondanks dat wij nu in onzekerheid leven, proberen we echt zoveel mogelijk te genieten. Het leven gaat wel gewoon door. En we houden echt te veel van het leven om het zomaar voorbij te laten gaan.

  • Geluksvogel

    Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
    Even terug in de tijd.
    Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
    Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
    Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

    Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
    Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
    Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
    Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

    Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
    Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

    Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
    Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

    Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
    De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
    Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
    Lieve meid, het gaat je goed!

    Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
    Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
    Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
    Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
    Ja, het leven is een echt cadeautje.
    Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
    Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
    Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
    Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

  • Gezelligheid met familie

    Afgelopen donderdag heerlijk Sinterklaas gevierd met ons gezin. We zijn allemaal onwijs verwend! Maar vooral hebben wij een super gezellige avond gehad.

    De hele afgelopen week heb ik op en af verhoging gehad. Zelfs vandaag heb ik steeds wel wat verhoging. Waarschijnlijk toch nog een sliertje van de verkoudheid die ik vorige week had  opgelopen. Gelukkig ben ik er nog steeds niet ziek van, alleen een beetje moe. Maar niks verontrustends.
    Vanmorgen weer op controle geweest in het ziekenhuis.
    Al mijn bloed was goed. Ook geen aanwijzingen voor een infectie. Dus maandag krijg ik mijn 5de kuur! 
    De tintelingen en dove gevoel aan tenen en vingers trekken langzaam aan wel wat weg.
    Het is nog steeds niet normaal. Maar gelukkig gaat het wel een stukje beter.
    Daarom krijg ik maandag wel alle 3 de middelen. Alleen van dat ene middel ga ik een halve dosering krijgen.
    Mocht ik dan weer meer tintelingen en een doof gevoel krijgen, dan krijg ik de laatste kuur maar weer 2 middelen. Dus dat is afwachten.
    Tevens heb ik 16 december ook alweer een afspraak bij de chirurg.
    Hij gaat in ieder geval een mri plannen voor januari 2014, na alle chemokuren.
    En verder zal ik denk ik wel iets meer gaan horen over hoe en wat en mogelijk zelfs wanneer er een operatie gaat plaatsvinden. Ik ben benieuwd.
    Maar eerst komende maandag de 5de kuur.

    Dit weekend ga ik mijn huis omtoveren in kerststijl. De kerstboom neerzetten. Echt mijn huis gezellig maken voor de feestdagen.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Het herstel gaat langzaam, maar goed

    Nog steeds zijn wij in de wolken van het goede nieuws! Yes!! Dit is het gewenste resultaat.

    Afgelopen woensdag zijn een deel van de hechtingen eruit gehaald.
    De wond is door de spanning van een hematoom niet overal dicht.
    Daarom is besloten om de laatste 12 hechtingen nog een week te laten zitten.
    Ik heb nu een open wondje wat ik alle dagen moet uitdouchen. Er mag na het douchen een hechtpleister op en een absorberend verband. De wond lekt nog best wel.
    Erg jammer dat het niet zo geneest als ik had gehoopt.
    Verder krijg ik fysio. Ten eerste om de bewegelijkheid van de arm te verbeteren. En vervolgens ook om de huid van de spier los te maken.
    Pijnlijk gebeuren lijkt mij. Maar dat komt vast goed.
    Nu moet eerst de wond genezen voordat ik echte stappen kan zetten bij de fysio.
    Vandaag wel de eerste fysio behandeling gehad. En het is meteen duidelijk hoe beperkt ik ben. Ook heb ik tape gekregen op mijn huid, om zo te helpen het hematoom op te ruimen. Dit kan nu alleen nog boven het litteken. Onder het litteken zit nog teveel zwelling.
    Al met al valt mij dit herstel wel wat tegen. Ik kan maar korte stukjes wandelen. Elke stap/beweging voel ik. Dat had ik niet verwacht. Aangezien ik bij de vorige operatie relatief weer snel op de been was.
    Gelukkig heb ik veel hulp van mijn ouders en vrienden.
    Ik kan jullie niet genoeg bedanken!

    Woensdag ga ik met taxi mams even naar mijn werk om een kop thee te drinken en even mijn gezicht te laten zien.
    Het echt werken zit er echt nog even niet in jammer genoeg.
    Maar echt dat gaat weer komen! De kanker is weg. De wond moet genezen, daarvoor hoef ik geen behandelingen meer te ondergaan.
    En dat is echt het fijnste.


  • Het jaar 2013

    Laatste dag van 2013! Wat een jaar was dat!

    Een jaar met veel hoogtepunten, maar eigenlijk net zoveel emotionele momenten.

    Het jaar dat begon met zeer veel lol in Berlijn.

    Daarna de geboorte van Lina, de tweede  gezonde dochter van mijn lieve beste vrienden. Zo'n kleine erbij is echt bijzonder.

    Enorm veel lol gehad tijdens een dagje Oberhausen met BSB friends. En natuurlijk een foto gemaakt bij de ster.

    Ik geniet enorm van mijn werk. De overstap naar de NICU 5 jaar terug is het beste wat ik heb kunnen doen. Ik heb super gezellige collega's en zeer uitdagend en dankbaar werk. Ik heb het idee dat ik nog lang niet uitgeleerd ben!

    Kermis Hoogwoud was weer een hoogte punt met gezellige borrels, een geslaagde barbeque met mooi weer.

    Het last minute tripje naar Berlijn voor een optreden en fanevent van BSB. Meiden wat hebben wij het gezellig gehad. I really love roadtrips!

    Ook heb ik mijn beste vrienden geholpen in 2013 toen ze in een onbewoonbaar en ongezond huis met hun jonge gezin in de penarie zaten.

    Zij hebben 3,5 maanden in mijn huis gewoond, terwijl ik die periode even terug ben gegaan naar mijn ouders.

    Ik kan jullie zeggen: waterschade met schimmels wat door bouwfouten is veroorzaakt is verschrikkelijk. Wat een armoede en wat een rompslomp en stress.

    Maar doordat wij voor deze oplossing hadden gekozen zijn we nog dichter naar elkaar toegegroeid. 20 jaar vriendschap. Een vriendschap echt voor het leven. Steun aan elkaar in goede en ook de slechtere tijden. Dankbaar en hart gevuld met liefde dat ik deze lieve mensen in mijn leven mag hebben. Dank je wel Judit , voor alles wat jij en je gezin doen!

    En jeetje wat hebben we van een geweldige zomer genoten! Prachtig weer! Echt super!

    De zomer dat ik ook besloot dat ik gezonder wilde gaan leven. Ik sportte niet meer, at ongezonde dingen vooral in mijn nachtdiensten. Ik was het zat. Er moest iets gaan gebeuren. Door mijn onregelmatige diensten wilde ik mijn sporten hierop aanpassen. Dus ging ik op zoek naar een personal trainer. En die heb ik dan ook gevonden. Grote shock dat mijn conditie zo slecht was gingen we samen aan de slag. En ook het gedeelte voeding werd aangepakt! Na 10x was de fittest aanzienlijk verbeterd. Goede resultaten motiveren om door te gaan. Alleen kwam er een kleine kink in de kabel.

    Ik werd getroffen door een ziekte, die toch een lang behandelingstraject vraagt.

    Een behandeling waarbij ik het fitter worden en conditioneel in betere vorm te komen even op de lange baan moest gaan schuiven.Wat niet betekende dat ik dan maar ben gaan stoppen met sporten en bewegen. Nee, ik ben juist doorgegaan. Samen met mijn personal trainer passen we het schema aan om zo min mogelijk spiermassa te verliezen, en de conditie zo goed mogelijk te houden. En tot op heden zijn we daar echt goed in geslaagd!

    Maar toch heeft deze ziekte een behoorlijke impact op mijn leven, en het leven van al mijn dierbaren. Het feit dat ik niet meer kan werken. Ik mis dat enorm. Van altijd iets meer dan fulltime werken naar ineens bijna fulltime thuiszitten is een grote stap. Gelukkig heb ik echt heel veel steun van mijn geweldige collega's! Echt wat ben ik dankbaar voor alle steun, kaartjes, berichtjes en mailtjes. Overweldigend. Ik kijk ook altijd enorm uit naar de spaarzame uurtjes die ik op de afdeling aanwezig mag zijn.

    Maar het aller heftigste vind ik de impact die dit heeft op mijn familie en dierbare vrienden.

    Mijn ouders, Don en Chan... Die machteloos aan de zijlijn staan, zien waar ik tegen vecht.

    En ze staan mij super bij! Ik kan zoals ik al eerder vertelde deze week geen betere ouders, broertje en schoonzusje wensen. God wat hou ik van jullie.

    Maar ondanks de ziekte heb ik ook echt super gave dingen meegemaakt!

    Super super optimaal genoten van de promo tour die mijn favoriete band in Nederland deed in November.

    Foto's gescoord met alle 5 de boys!! Een optreden in the Qube gewonnen op Q-music! Wat een toffe ervaring! Chan en Niki, Laura, Eveline en Sylvie wat hebben we genoten! Thanks meiden.

    En vervolgens hadden collega's geregeld dat ik mocht gaan figureren bij GTST. Samen met Kim! Ow wat een dag was dat! Natuurlijk ging het hier ook om een optreden van BSB! Maar wow! Dat dit geregeld was voor mij! Nog steeds ongelofelijk. Chantal, Floris en Kim thanks! Dit was onvergetelijk! Of ik nu wel of niet in beeld kom, dat maakt mij niet eens uit! Dit was een geweldige ervaring!

    Meteen na de opnames bij GTST gingen Kim en ik door naar de tv studio van Ivo Niehe. Want ook daar waren BSB voor een interview. En ook daar had ik gewonnen om bij aanwezig te mogen zijn. Geweldig was dit! De uitzending is inmiddels geweest en verdorie Kim wat waren we veel in beeld!

    Geweldig hoe gaaf is dat! Kim bedankt dat jij mij die hele dag rond heb gereden! Super lief! Ben je heel dankbaar! Wat een dag wat dat!

    Maar even blij was ik dat Chan, Natas, Niki en Marijn en vele anderen van mijn BackstreetFriends ook aanwezig waren bij de opnames van Ivo! En ook echt veel in beeld waren! Super super!En voor 2014 staan tussen de behandelingen door 5 concerten geplant van deze geweldige band. Samen met Chan en mijn vele andere BackstreetFriends gaan wij een super tour beleven!

    Ik kijk hier enorm naar uit!

    Maar serieus het beste nieuws wat ik in 2013 kreeg kwam van Don en Chan! Ik wordt nu nog emotioneel van blijdschap! Zij worden in 2014 ouders! En ik dus tante! Ik vind dit zo bijzonder! Echt geweldig!

    2014 wordt een geweldig jaar voor ons! Ik ben ervan overtuigd dat ik gezond ga worden. Gister heb ik 1/3 van de behandeling afgesloten. Nu mag ik gaan herstellen. En in de eerste helft van 2014 volgen deel 2 en 3 van de behandeling. En dan ben ik gezond! Ik heb ook geen moment getwijfeld of ik beter ga worden. Ik ga dit zeker overwinnen. Ik voel mij door de behandelingen echt niet altijd fit. Maar over het algemeen mag ik niet klagen. Ik ben namelijk niet super ziek ervan! Echt het kan erger! Daarbij besef ik mij des te meer wat voor rijk leven ik heb! Ik heb zoveel steun, liefde, vriendschap, kaartjes, bloemen, mailtjes, berichtjes mogen ontvangen! Echt ongelofelijk dat er zoveel mensen meeleven!

    Daarom vooral mijn dankbaarheid voor jullie: mijn ouders, broertje en schoonzusje, oma, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, al mijn vrienden, mijn super geweldige collega's, mijn Backstreet vrienden, mijn FD vrienden! En iedereen die ik nu zo even snel vergeten ben.... Echt super super bedankt! Zonder jullie allemaal was het ondergaan en dragen van dit lang niet zo'n positieve en krachtige ervaring geworden voor mij!

    Allemaal bedankt voor de rijkdom die ik van jullie mag ontvangen!

    Een heel goed, gezond en bijzonder gelukkig 2014 toegewenst!

  • Het vinden van een ritme

    Ik ben een beetje op zoek naar het vinden van een nieuw ritme. Ik ben begonnen met werken. Langzaam worden de uren weer opgebouwd totdat ik straks weer fulltime werk. En ik vind het heerlijk. Het is heerlijk om weer aan het werk te zijn. Het is heerlijk om mij weer nuttig te voelen. Het is heerlijk om weer in een andere omgeving te zijn. En gelukkig gaat het erg goed. De afgelopen 2 weken heb ik 2x 6 uur gewerkt. En komende week ga ik 2x 8 uur werken. Gelukkig zijn mijn collega's erg geduldig met mij. Want in de 7 maanden dat ik thuis zat is er best veel veranderd. Voornamelijk in het registeren van gegevens. Ook zijn er diverse protocollen aangepast. Maar ik leer snel en makkelijk. En dat maakt mij al heel gelukkig. De vorige keer dat ik begon met werken na mijn ziekte periode had ik veel last van concentratieproblemen. Ik kon mij bepaalde procedures niet goed herinneren. Dit maakte mij eigenlijk nog vermoeider dan ik toen al was. Dat is nu echt heel anders. Ik merk dat ik aardig goed kan meekomen. Gemakkelijk kan meedenken, en het werk zelf ook zie. Dat maakt, dat ik mij ook echt van waarde voel op de afdeling. En natuurlijk geniet ik enorm van mijn vak. Ik vind het nog steeds het mooiste beroep dat er is. En ik ben nog steeds erg blij dat ik bijna 8 jaar geleden deze keuze gemaakt heb.

    Ook qua energie gaat het veel beter. Ik ben lang niet zo vermoeid als dat ik twee maanden terug was. Ik blijf het bijzonder vinden wat een lichaam aankan, en hoe snel deze ook weer kan herstellen. Daarbij helpt het mij enorm dat ik naar een acupuncturist ga. Deze heeft mij hele fijne voedingsadviezen gegeven. Daarbij heb ik speciale kruiden gekregen die de hitte van de chemotherapie en de radiotherapie uit mijn systeem filteren. Het gevolg is nu dat ik geen enkele opvlieger meer heb gehad. En daardoor slaap ik weer hele nachten. Dat geeft zoveel rust. Daarnaast worden er door de acupuncturist ook via acupunctuurpunten diverse organen gevoed met energie. En dat helpt echt heel goed. Ik merk dat ik beter in mijn vel zit. Ik kan meer aan, ik kan wat langer opblijven. Ik ben gezelliger voor mijn vriend, maar ook voor familie en vrienden. Ik voel mij steeds meer ik.

    Natuurlijk ben ik ook weer begonnen met sporten. Ik had al een paar weken de drang om te gaan hardlopen. Dit werd mij in eerste instantie afgeraden. Maar ik ben toch een tikkeltje eigenwijs, en heb toch uiteindelijk mijn hardloopschoenen aangetrokken. En het was heerlijk. Nee ik heb geen wereldtijd gelopen. En nee ik heb zeer zeker geen wereld afstand gelopen. Maar het feit dat ik kon lopen was al geweldig. Een rondje van 2 kilometer aan 1 stuk in 14 minuten. Ik had een enorm voldaan gevoel hierna. De volgende dag had ik wel last van spierpijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het buiten zijn, het hardlopen, en het aankunnen, dat alleen al maakt mij blij.

    Omdat het hardlopen best leuk ging, heb ik meteen contact gezocht met mijn trainer. Want als ik zelf aan de slag ga, dan ga ik misschien wel over grenzen. Daarom wil ik een beetje begeleiding hebben om mijn conditie op een verantwoorde manier op te bouwen. Mijn lichaam heeft veel te verduren gehad. En nu moet deze weer in balans komen, en energie krijgen. De afgelopen weken heb ik goede stappen gezet. Maar ik wil de stijgende lijn wel heel graag vasthouden. Nu ga ik 1x per week trainen met mijn trainer. Ga ik 2x per week lekker wat hardlopen. En ben ik bezig mijn uren op mijn werk aan het uitbouwen. Ook ga ik eens per 2 weken naar de acupunctuur. En heb ik op vrije dagen afspraken gemaakt met vriendinnen die iets verder weg wonen. Daar ben ik al even niet langs geweest omdat ik daar de energie niet voor had. En nu ben ik dat lekker aan het inhalen.

    Kortom ik ben zoekende naar een nieuw ritme. Waarin ik mijn activiteiten weer aan het verdelen ben. En soms vergeet ik daardoor om een blogje te plaatsen. En dat terwijl het zo goed met mij gaat. 

  • Hoe is het nu?

    Het is alweer even geleden dat ik een blogje geplaatst heb. En dat komt eigenlijk door de vermoeidheid. Ik voel mij namelijk echt enorm moe. Heb nauwelijks energie en voel mij erg afgevlakt qua emoties. Ik kan smorgens een boodschap doen. Maar dan moet ik smiddags echt gaan rusten. En ik moet eerlijk zeggen dat dat mij tegenvalt. Ik wil juist gaan genieten, er alles uithalen wat er in het leven zit. Mooie plannen maken. 

    Maar op dit moment lijkt het mij vooral te belemmeren. 

    Ik ben wel goed bezig met het afbouwen van de morfine. Hopelijk gaat dat een beetje snel, zodat ik de demping van stemming voel verdwijnen. 

    Wel is mij nadrukkelijk verteld dat het 6 weken kan duren voordat de bestralingen compleet zijn werk gedaan hebben. Nu nog 5 weken dus. Aangezien het nu ruim een week terug was dat ik mijn laatste bestralingen heb ondergaan. 

    Dus we mogen misschien ook niet de wonderen verwachten. En moet ik nu gewoon accepteren dat ik op dit moment niet zo heel fit ben. En dat dat echt wel weer goed gaat komen. Het zou super fijn zijn. 

     

    Wij blijven positief. Ik moet de tijd nemen voor mijn herstel. En daarnaast plannen wij allerlei leuke uitjes met elkaar. Zoals een fijne vakantie binnenkort. All inclusive naar Turkije. Heel erg fijn. Niks moeten, relaxen. Veel zwembaden. Maar ik denk dat dat juist wel goed is voor mij. Beweging zonder veel weerstand. Dus op een passieve manier toch bewegen. Ik denk dat ik daar erg van op zal knappen. 

    En ik ga ook nog met mijn beste vriendin een weekendje weg. Er staat een echte Roemeense bruiloft in de planning. Mijn schoonzusje gaat trouwen in Roemenië. En gelukkig ben ik goed geslaagd voor een jurk. 

    En eind oktober ga ik met mijn schat een weekendje naar Den Haag. Sinterklaas inkopen doen en natuurlijk extra tijd met elkaar. We hebben er echt zin in.

    En dan gaan we in september ergens ook nog verhuizen. Alsof het niet gekker kan.

     

    Komende week ga ik gezellig even op mijn werk langs. Het is toch ineens best gek verlopen. Van wat lichte hoofdpijn, naar ondraaglijke hoofdpijn, naar kankercellen op het hersenvlies. Zo niet verwacht. Zo bizar, maar ook echt rust. Maar ik weet dat het impact heeft ook op mijn collega's. En daarom vind ik het fijn om van de week toch mijn gezicht te laten zien. Dus de koekjes gekocht, even iedereen verwennen. 

     

    De hoofdpijn is gelukkig nagenoeg weg. Dat scheelt enorm. Soms heb ik nog wat last van buikpijnklachten. Maar gelukkig gaat dat ook weer beter. Kortom, misschien word ik toch langzaam aan weer meer mens. Wel is mijn huid vreselijk. Hij is heel bont, pukkelig. En is inmiddels mijn haar er ook af. Stoppeltjes. Want ook daar hebben de bestralingen zijn tol geëist. En de plukken haar lagen overal.

    Dus heeft mijn moeder zaterdag ochtend de tondeuse er over heen gehaald. En het is meteen een stuk verzorgder. Binnen een paar maanden zal het weer aangroeien. En ik moet eerlijk zeggen, het is nu de derde keer dat ik kaal ben....het begint te wennen.

    Er zijn echt ergere dingen. 

     

    De komende weken zal in het teken staan van herstellen, aansterken en hopelijk langzaam aan weer meer mens te voelen. Zonder de demping.  Maar met onwijs veel genieten. Want dat blijft mijn drijfveer! Het genieten van elkaar. En het oppakken van het normale leven.

  • Ja! Kaartjes gewonnen!!

    Gelukkig gaat het sinds afgelopen zondag een stuk beter.
    Eten gaat weer goed en ook mijn energielevel stijgt weer.
    Meteen gaat dan het bewegen en sporten een stuk beter. Heerlijk.
    Ook veel geluk met het weer, want ben nog niet natgeregend.

    En natuurlijk kon mijn geluk niet op afgelopen zondag, toen ik de kaartjes voor het concert van The Backstreet Boys won bij Q-Music. Sinds die woensdag belde ik bij elk Backstreet Boys nummer op om deze kaartjes te winnen. En het is gewoon gelukt! Zo blij.
    Dus samen met Chantal hebben wij genoten van een intiem akoestisch concert.
    Echt zo geweldig. Wat hebben wij genoten!
    En daarbij ook nog foto's kunnen scoren met alle boys, want ze waren in Nederland voor de promotie van hun nieuwe album. Wij hebben echt een geweldige dagen gehad. Enorm genoten met mijn lieve Backstreet Boys vriendinnetjes.

    Tuurlijk ben ik nu wel moe. Maar ben zo blij en gelukkig dat ik dit heb mee mogen maken.
    Komende week ga ik weer 2x 2 uurtjes werken. Ik kijk er nu alweer heel erg naar uit.
    En ik ga genieten van een weekje mij weer echt goed voelen.
    Voordat we volgende week maandag chemo 4 mogen ontvangen.

  • Leven na kanker

    Ik krijg heel regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Daarom stuur ik toch even een kleine update.
    Het gaat eigenlijk heel goed. De wond is al een paar weken dicht.
    Daardoor ben ik inmiddels begonnen aan mijn re-intergratie traject op mijn werk.
    Woensdag heb ik voor de laatste keer fysiotherapie. De functie van mijn arm is weer helemaal normaal. Bijna alle zwelling is weg, alleen bij de oksel is nog wat zwelling te vinden. Het litteken is los van de spier. Er is nog een hele lichte verkleuring van een blauwe plek te zien. Maar waarschijnlijk zal dit steeds meer wegtrekken. Dus na woensdag kan ik het volgende stapje: fysiotherapie ook afsluiten.
    Het tintelende dove gevoel in de vingertoppen en de tenen blijft het zelfde. Daarin zit geen verbetering meer. Er staat een jaar voor na de laatste chemo. Maar ik ondervind hier helemaal geen hinder door. Dus als dat zo blijft, prima. Ook heb ik nog weinig gevoel bij aanraking van de huid op mijn rechter schouderblad, rechter oksel en de huid rondom het litteken. Ik moet afwachten wat daarvan herstelt.
    Mijn haar wordt steeds voller. In de lengte groeit het niet echt. Maar het is vooral weer heel veel haar. Gewoon in mijn eigen kleur, het voelt het zelfde. Dus nee ik heb er geen ander haar voor terug gekregen.
    Het enige waar ik erg tegenaan loop is de vermoeidheid. Ik moet heel zuinig en zorgvuldig met mijn energie omgaan. En tussendoor voldoende rust nemen.
    Ik kan niet te veel activiteiten op 1 dag plannen. Want dat moet ik de rest van de week bekopen.
    Dat is erg lastig want ik wil nu juist mijn leven weer oppakken. Weer gewoon werken en gewoon leuke dingen doen. Iedereen zegt dat het normaal is dat ik nu zo moe ben, en dat ik het nog even rustig aan moet doen. Hahaha maar eigenlijk vind ik het nu wel mooi geweest.
    Om meer energie op te bouwen sport ik zeker 2x per week, en ga ik ook naar accupunctuur. Ik hoop dat dit mij verder op weg gaat helpen.

    Mijn werkuren worden langzaam aan opgebouwd. Ik hoop per september weer volledig mijn 36 uur te werken. Ik ga eerst de uren uitbouwen, en daarna ga ik pas de verantwoording uitbreiden.
    Dus komende maanden staan in het teken van conditie opbouwen en zorgen dat ik weer fulltime kan gaan werken en tante worden en enorm genieten! 

  • Make Over

    Ik had voor mijn verjaardag een make-over cadeau gekregen.
    Dit omdat ik nog steeds moet wennen aan mijn uiterlijk, wat zo onwijs veel verandert per maand.
    Super lief, en ik had er erg veel zin in.
    Afgelopen vrijdag was het zover. Leuk zo vlak voor de feestdagen.
    Samen met mijn moeder en schoonzusje ging ik naar de beautysalon in Krommenie.

    Ik moet zeggen het was een uiterst bijzondere zaak.
    De deur zit daar standaard op slot. Dus je moet kloppen, en dan doen ze open.
    De eigenaresse is een behoorlijk druk en aanwezig persoon. Zeer chaotisch.
    Daarbij had ze deze week 4 nieuwe kapsters aangenomen. Wat voor nog meer chaos zorgde.
    We werden wel heel vriendelijk ontvangen. Maar we moesten nog een half uur wachten tot ik aan de buurt was.
    In dat half uur hadden we mooi de tijd om deze beautysalon te observeren.

    De eigenaresse stuurde haar personeel van hot naar her. Eerst moest er 1 pauze gaan houden. Vervolgens toch niet. Bijna elke klant werd door 4 verschillende mensen geholpen. Kortom echte stress chaos.
    De meeste klanten leken ook niet heel erg tevreden met het resultaat. Diverse mensen wilden opnieuw geföhnd worden, of was de kleur net niet goed, of moest er toch nog wat bijgeknipt worden.
    En ik moet heel eerlijk zeggen dat het publiek wat deze salon bezocht niet de meest modieuze mensen waren.
    Ondertussen ratelde de eigenaresse haar complete ziektegeschiedenis op aan iedereen die het maar even wilde horen.

    Ik mocht naar de wastafel komen. Mijn haren werden gewassen. Daarna werd ik geknipt. Ik wil mijn haar graag lang laten groeien, dus alleen de uiterste puntjes zijn eraf, wat nog steeds een beetje pluizig was.
    Daarna koos ik voor een warme kleurspoeling.
    Dit moest even intrekken, dus ondertussen kreeg ik mijn telefoon zodat ik kon whatsappen.
    Wat er om mij heen gebeurde, was zo bizar, dat ik toch even uitleg wilde van mijn moeder.
    Naast mij zat een vrouw die high-lights wilde.
    Normaal wordt dit met folie gedaan. Maar in deze salon gebruikte ze een tijdschrift. Heel eerlijk gezegd dacht ik dat dit niet echt was. Dat deze mensen ingehuurd waren, soort Bananasplit, om mij in de maling te nemen.
    Ik kon echt niet geloven dat dit echt was.
    Nu zat ik serieus naast een vrouw die een heel tijdschrift op haar hoofd had.

    Ik was al blij dat ik niet voor high-lights had gekozen.
    Alles kwam erg onprofessioneel over.
    Nadat de verf voldoende was ingetrokken, werd de verf uitgespoeld. Dit gebeurde in een heel laag tempo, ik had er kramp van in mijn nek.

    De vrouw van de high-lights was niet tevreden over de kleur. Dus moest ze nogmaals in de verf. Ook haar zijkant moest nog wat bijgeknipt worden.

    Vervolgens werd mijn haar geföhnd. De eerste poging had ze de achterkant erg bol pofferig gedaan, en mijn voorkant stijl met een middenscheiding.
    Ik voelde mij net tante Sidonia.
    Dus op naar poging nummer 2. Ze probeerde weer wat krul in mijn voorkant te knijpen. Maar dit werd coupe vogelnest.
    Ik had er weinig vertrouwen in dat het nog goed zou komen.
    Ondertussen vloog de eigenaresse met een ADHD tempo en een afgekloven broodje in haar hand door de salon.
    Kortom dit was echt een slapstick.
    Met mijn haar is het goed gekomen. En daarna kreeg ik nog een mooi naturel make-upje opgesmeerd.

    Als afsluiting van deze bijzondere make-over nam een fotograaf een aantal foto’s in zijn koude garage.
    Deze foto heeft mijn mams gemaakt.
    Het eindresultaat was super mooi.
    De weg naar dit eindresultaat was hilarisch.
    Maar ik heb niet de behoefte om ooit nog eens een bezoekje te brengen aan deze beautysalon.

  • Mijn feestjaar

    Vorig jaar op deze dag begon mijn feestjaar! Het was de dag dat ik te horen kreeg dat ik kankervrij was.
    De emoties die ik toen voelde bij dat nieuws kan ik zo weer oproepen.
    Ik kreeg mijn leven weer terug. Het leven zou niet meer in het teken staan van
    behandelingen, onzekerheden en alles wat erbij komt kijken wanneer je de diagnose kanker krijgt.

    Grote opluchting.

    Maar ook het jaar waarin ik weer echt wilde leven.
    Ik wilde er echt iets van maken. Want dat verdiende ik.
    En het werd een feestjaar!

    En ook heb ik de grote liefde gevonden.
    Kortom allemaal geluksmomentjes die mijn feestjaar overheersten en domineerden.
    Met de geboorte van mijn neefje! Wat een genot in dat kleine ventje!
    Natuurlijk werd er in België een Backstreet Boys open-lucht concert bijgewoond met lieve vriendinnen.
    Heerlijk heb ik langzaam aan mijn plekje op de werkvloer weer ingenomen.
    Genoten heb ik van mijn feest wat ik gegeven heb met mijn verjaardag. Dat was echt super gaaf!

    Natuurlijk had ik ook te maken met de gevolgen van de behandelingen. Ik heb een stapje teruggedaan op mijn werk omdat ik veel last had van vermoeidheid en concentratieproblemen. Hebbende uiteinden van mijn vingertoppen en tenen blijvende zenuwschade. Daar zit een gevoelsstoornis in ten gevolge van de chemotherapie. Maar als dat alles is?
    Ik kan hier prima mee leven. En de vermoeidheid wordt langzaam aan minder. Ook kan ik mij steeds beter en langer concentreren.
    En ook de laatste stap in de behandeling staat op de agenda: De reconstructie.
    Eind augustus ben ik aan de beurt. Een grote operatie waar ik eigenlijk ook wel erg tegenop zie.

    Maar eerst gaan we het volgende feestjaar in. Met lekkere vakanties in de planning, de verbouwing die afgerond gaat worden, het samenwonen komt steeds dichterbij. De tuin is voor de zomer helemaal op orde. En zet ik steeds meer stapjes in de richting van full-time werken.

    Ik denk dat ik van elk jaar een feestjaar ga maken!
    Want het is echt zo belangrijk om te genieten van alles wat je meemaakt in het leven.

  • Moeite met eten, maar het gaat

    Gelukkig kan ik zeggen dat het echt goed gaat met mij.
    De eerste week na de chemo is altijd het zwaarste. Maar gelukkig gaat het langzaam vanaf zaterdag beter.
    Langzaam aan steeds meer energie, en ook het eten en drinken gaat een stuk beter.
    Ik was wederom weer genoeg afgevallen. Dus ga ik nu weer proberen dit eraan te eten.

    Afgelopen dinsdag naar Bruno Mars geweest in de ZiggoDome. We waren wel laat gegaan, en ik heb het hele voorprogramma op de grond gezeten tegen het rolstoeldek aan. Maar het hele concert zelf heb ik helemaal vol kunnen houden.
    Was echt super. We hebben genoten. Omdat we helemaal achteraan stonden hadden we alle ruimte om ons heen. Heerlijk.
    Natuurlijk was ik de dag erna wel moe. Maar het was echt super leuk om er even uit te zijn.
    Vandaag heb ben ik naar de bedrijfsarts geweest in het AMC. Deze was heel begripvol. En ik ben op dit moment volledig arbeidsongeschikt.
    Dit heeft verder geen gevolgen. Nadat ik het hele behandelingstraject heb afgerond wordt er weer gekeken hoe ik weer kan integreren in mijn werk.
    Maar dat ik volledig arbeidsongeschikt ben wil natuurlijk niet zeggen dat ik niks kan.
    Dus volgende week ga ik dinsdag en donderdag van 11-14 uur weer heerlijk even naar mijn werk.
    En daar kijk ik natuurlijk weer heel erg naar uit.

    Mijn verjaardag ga ik dit jaar niet echt vieren.
    Volgend jaar als alles achter de rug is, ga ik het groots vieren.
    Maar nu eerst alle energie steken in gezond worden.

    Dus komende week ga ik vooral genieten dat ik mij goed voel en lekker werken.


Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 110 gasten en geen leden online

logo 50dpi