• 2 Jaar

    Het is vandaag precies 2 jaar terug.
    2 jaar geleden werd mijn leven op zijn kop gezet. Een verpletterende diagnose. Maar er was hoop, er was een behandeling.
    6 chemokuren en 2 operaties later was ik vrij.
    Vrij van die foute cellen.
    Ik had op veel fronten ingeleverd. Geen haar, 1 borst en een conditie van 0,0.

    Vandaag…. 2 jaar later…. Voel ik mij rijk, blauw, beurs en heb wat pijn. Het is precies een week na de operatie. Deze operatie is voor mij een afsluiting van een fase in mijn leven. En ga ik alles echt weer opbouwen.
    Mijn haar groeit gestaag, mijn conditie komt zeker weer op orde, en ik heb weer 2 borsten.

    Afgelopen maandag ochtend kwam de chirurg langs. Hij was erg tevreden hoe het met mij ging. De laatste drain mocht er uit. Ik moet zeggen dat was niet een geheel pijnloze gebeurtenis. Maar als het 2 uur later nog goed ging mocht ik naar huis.
    Ondanks dat ik mij behoorlijk gekneusd en blauw voel heeft de chirurg een knap staaltje werk afgeleverd.
    Voor het eerst in 1,5 jaar heb ik weer een warme rechter borst. Het hechtwerk is fijn. Ik denk zelf dat als de zwelling is weggetrokken de vorm en grootte identiek is aan mijn linker borst. En over 2-3 jaar zullen de littekens bijna niet meer terug te vinden zijn.
    Hoe knap is dat?

    Inmiddels ben ik thuis. Mag ik behalve wat lopen niks doen. Ik moet veel rusten. En draag ik diverse drukbanden, om de wondgenezing te bevorderen.
    Ik kan niet wachten om het eindresultaat te zien. Maar tot die tijd… Rust ik, slik pijnstillers en laat mij verzorgen.

    Maar deze fase kunnen we afsluiten. Met een zeer goed gevolg.
    Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben compleet. Compleet gelukkig! Dankbaar voor het leven wat ik nu heb.

  • Beetje meer ik

    Mijn geluksmomentje van vandaag:
    Een echte staart in!

    Door het kleine staartje, waarbij de plukken haar fanatiek ondersteund worden door verschillende soorten speldjes, zie ik mijzelf.
    De persoon die ik was voor mijn ziekte.
    Ik voel de tranen prikken in mijn ogen.

    Als ik nu in de spiegel kijk, herken ik het beeld.
    Zo zag ik eruit als ik bijvoorbeeld naar mijn werk ging, of als ik ging sporten.

    Dat kleine staartje, bezorgd mij een enorm geluksgevoel.
    Dat kleine staartje wist langzaam aan de sporen uit van de behandelingen.
    Dat kleine staartje zorgt ervoor dat ik mij een beetje meer ik voel.

    Is het heel erg belangrijk?
    Voor een ander misschien niet.
    Maar ik vind het erg fijn als ik weer steeds meer ik voel.

  • De controle

    Ik sta onder strenge controle.
    Elke 3 maanden mag ik of bij de internist komen of bij de chirurg. Deze 2 specialisten wisselen elkaar af.
    Dat is zo sinds ik kanker vrij ben.
    Vrijdag mocht ik weer op controle bij de chirurg.
    Op het moment dat ik de wachtkamer binnenloop van de poli Oncologie zie ik iedereen die zit te wachten opkijken. Er wordt wat zachtjes goede middag gemompeld.
    En vervolgens zie je iedereen denken: Heeft zij het ook?? De grote K?
    Dan moet ik erbij vertellen dat de gemiddelde geschatte leeftijd ver boven de 60 ligt. En ik dus echt als de jongste daar zit te wachten.
    Daarbij lijkt verder iedereen elkaar te kennen. Het lijkt wel een soort reünie voor 60+ ers en hun partners.

    Gelukkig wordt ik al snel binnen geroepen. Heb nooit echt zin in die vragende blikken.

    Ik moet zeggen dat de controles niet zoveel voorstellen.
    De chirurg kijkt naar het platte litteken op de plaats waar ooit mijn borst zat. En voelt beroepsmatig even aan de gezonde borst, op zoek naar eventuele oneffenheden.
    Verder vraagt hij naar mijn reconstructie. Die inmiddels op de planning staat.
    Ik voel mij goed, dus sta binnen 6 minuten weer buiten.
    In oktober mag ik weer naar de internist. In Januari weer naar de chirurg. Dan wordt er ook weer een mammografie van de borst gemaakt.
    Allemaal ter controle.

    Ik vraag mij wel af, of dit een vorm van schijnveiligheid is. Want stel er vormt zich een maand na de mammografie een oneffenheid… Dan wordt deze pas 11 maanden later ontdekt op de mammografie van 2017.
    Misschien wordt hij opgemerkt door de chirurg in juli 2016… Maar aangezien ze zo vluchtig voelen, vraag ik het mij af.
    In de rechterborst kan nooit meer een tumor komen. Ook niet na de reconstructie.
    Links is een mogelijkheid.
    Maar ik ga er vanuit dat dat niet gaat gebeuren.
    Zelf borstonderzoek is niet ‘evident based’ zoals ze dat noemen.
    Er is geen bewijs dat tumoren eerder ontdekt worden als je zelf regelmatig je borsten onderzoekt. Ook vergroot het de overlevingskans niet. Kortom het heeft echt geen meerwaarde.

    Natuurlijk is het goed dat ze mij zo strak onder controle houden.
    Juist gezien mijn leeftijd.
    Maar toch vraag ik mij stiekem wel af of het daadwerkelijk wat oplevert…

  • De goedgekeurde buik

    Ik weet het, het is weer een bijzondere titel voor een blog.
    Maar het is echt waar. De buik is goed gekeurd.

    Gister had ik een afspraak bij de plastisch chirurg. En ik heb voldoende buik gekweekt om er een mooie borst van te kunnen maken.
    Ik heb trouwens bewust gekozen voor een reconstructie van lichaamseigen weefsel. Omdat ik hierna echt klaar ben. Dan hoef ik niet over 10 jaar de siliconenprothese te vervangen.
    Het wordt een pittige operatie. Waarvoor ik nog wat voorbereidende onderzoeken mag ondergaan. Onder andere een CT scan met contrast om zo de bloedvaten van mijn buik goed in beeld te krijgen. Deze CT scan gaat de operatie met 1 uur verkorten.
    Nu hoef ik nog maar 8 uur onder narcose in plaats van 9 uur.
    Hahaha voor mij maakt het niet uit hoor, een uurtje meer of minder. Maar ik geloof dat de chirurg 8 uur op de operatiekamer wel genoeg vindt.
    Na de operatie mag ik een nachtje op de intensive care verblijven. Omdat ze de nieuwe borst goed in de gaten willen houden in verband met mogelijke complicaties.
    Ook krijg ik 3 drains in mijn buik en 1 in de nieuwe borst.
    De verwachting is dat ik 7-8 dagen in het ziekenhuis mag blijven. En daarna mag ik mij lekker thuis laten verwennen en vertroetelen.

    Hierna ben ik klaar met het patiënt zijn. Het voelt echt als een afsluiting van dit traject.

    Ondanks dat ik zelf kies voor deze operatie, zie ik er tegenop. Het is wel weer wat…
    En waarom zou ik het doen terwijl ik mij nu steeds gezonder en fitter voel?
    Wat zal het effect zijn van deze operatie op mijn conditie?
    Hoelang zal het herstel zijn? Kortom….wat staat mij te wachten?
    En is het gek….dat ik toch voor deze operatie kies?
    Allemaal gedachten….die door mijn hoofd spoken….en de komende periode nog wel zullen blijven spoken…..

  • Een Jaar

    Vandaag is het precies een jaar…
    Een jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg van mijn arts.
    Ik kan mij het gesprek nog zo voor mij halen.
    Daarna het verpletterende nieuws moeten vertellen aan mijn familie, vrienden en collega’s……
    De weg die ik zou moeten bewandelen…..
    Chemotherapie, kaal worden, operaties en toen mogelijk ook nog bestralingen……
    Ik zou er voor gaan! Ik wist dat ik een gunstige prognose had!
    Ik zou genezen!

    Nu een jaar later….. Precies een jaar later.
    Ben ik genezen!
    Groeit mijn haar alweer behoorlijk, ben ik weer volledig aan het werk.
    Werk ik hard aan mijn conditie. Deze is nu nog net niet op het niveau wat het zou moeten zijn.

    Maar wat mij verbaast: Ik kan oprecht zeggen dat het afgelopen jaar mijn leven heeft verrijkt.
    Een jaar leven met kanker heeft mijn leven erg verrijkt.
    Ik heb veel gewone dingen moeten missen.
    Zoals het dagelijks naar mijn werk gaan, het deel uitmaken van een arbeidsproces. Het druk maken over mijn haar, en hoe verrot het kan zitten. De alledaagse normale dingen, zijn niet zo normaal en dagelijks meer.
    De verrijking zit hem in de mensen om mij heen.
    Mensen die zo hebben meegeleefd!
    Mensen die op allerlei verschillende manieren lieten blijken dat ik hun dierbaar ben.
    Zonder de kanker had ik mij dat nooit gerealiseerd.
    Dat besef heeft mij enorm rijk, gewaardeerd en gelukkig gemaakt!

    Het was een intens jaar, meest intense jaar van mijn leven tot nu toe!
    Maar ik had het niet willen missen….
    Nu een jaar later, precies een jaar later krijgen familie, vrienden en collega’s opnieuw post.
    Dit keer om ze te bedanken voor alle steun. Om het jaar echt af te sluiten.
    Een jaar later, precies een jaar later verstuur ik leuke, gezellige post.

  • Evaluatie na een jaar bloggen

    Het is eigenlijk schandalig. De hele maand mei heb ik geen enkele blog geplaatst.
    Toen ik begon met bloggen een jaar geleden was het absoluut niet mijn ambitie om dagelijks een blog te plaatsten.
    Ik zou bloggen wanneer ik er tijd voor had.
    De onderwerpen zouden gevarieerd zijn. Echt dingen die mij bezig hielden.
    Ik wilde niet dat mijn blogs alleen maar over borstkanker zouden gaan. Maar ook over de dingen die ik meemaakte, of actualiteiten in het nieuws.

    Nu een jaar na het plaatsten van mijn eerste blog valt mij op dat de best gelezen blogs juist de blogs zijn over mijn borstkanker.
    Ik zit er nu zelfs over te denken om de email updates die ik gemaakt had in de periode dat alles speelde om mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte te houden toch te gaan publiceren.
    Omdat ik hoop dat ik misschien andere hiermee kan helpen en steunen.
    En ik merk dat hier toch wel behoefte aan is.

    Als ik nu zelf terug kijk op het hele proces ging ik in het begin ook zoeken naar ervaringen, beste behandelingen, naar ervaringen over hoe ziek mensen zich kunnen voelen na een kuur. Hoe het gaat met de re-integratie terug in het werk. Hoe lang duurt het voordat je echt weer een staart in kan? Allemaal vragen waar ik mee zat, maar waarop geen pasklaar antwoord gegeven kon worden door artsen.

    Dat is de reden waarom ik nu aan het overwegen ben om toch het hele proces op mijn blog te posten.
    Omdat ik zelf toen ook vragen had.
    En het kan helpen dat deze beantwoord worden door iemand die het heeft meegemaakt.

    Het gekke aan kanker is, voor mijn gevoel is het zo ver weg… Maar ook nog steeds zo dichtbij.
    De chemokuren zijn voor mijn gevoel enorm lang geleden. Terwijl ik mij nu langzaam aan het voorbereiden ben op de reconstructie. En daardoor nog steeds alle dagen geconfronteerd wordt met de gevolgen van de kanker.
    Ik had echt het gevoel: Als de behandelingen geweest zijn, pak ik mijn leven op, en is het klaar….
    Maar het is gek om te ontdekken dat het net niet helemaal zo werkt…..

    Zoals ik al eerder verteld heb, het was voor mij echt geen verdrietige periode.
    En ik voel mij enorm gezegend dat ik hier nu zo sta.
    Ik ben dankbaar want het had echt anders kunnen aflopen.
    En daarom wil ik nu ook echt genieten van het leven.

    Dus wie weet, ga ik deze intense periode toch nog delen via deze blog.
    Juist omdat ik merk dat dit over het algemeen de meest gelezen blog berichten zijn.

  • Fight Cancer?

    Ik luister in de auto veel radio. Nu is er een radiostation die zich in gaat zetten voor Fight Cancer. Natuurlijk is het prachtig dat er op deze manier geprobeerd wordt om geld in te zamelen om het onderzoek naar deze verwoestende ziekte mogelijk te maken. Aandacht in de media zorgt er namelijk altijd voor dat er meer geld in gezameld gaat worden.

    Maar waarom het het Fight Cancer? 

    Waarom moeten de “overlevenden” van deze ziekte hun inspirerende verhaal kwijt? Hebben die mensen dan harder gevochten? Want ze zijn schoon?

    Ik behoor tot de groep “overlevenden”. Maar ik krijg een vieze bijsmaak in mijn mond van het woord “Fight”. Want ik heb geen gevecht geleverd. En de mensen die het niet gehaald hebben? Hebben die dan minder gevochten? Zo werkt het toch niet? 

    Ik had het geluk dat door de vele onderzoeken er een behandeling is, die mijn type goed kan genezen. Ik heb daar echt niet voor hoeven vechten. Ik heb naar de artsen geluisterd, ik ben de voorgeschreven behandeling ondergaan. Deze sloeg goed aan…. En nu ben ik kankervrij. Ik heb daar niet voor gevochten. Ik heb geen inspirerende praatjes gehouden. Ik heb simpelweg gedaan wat de artsen mij voorschreven. Omdat dat volgens onderzoek de beste mogelijkheid gaf op genezing. 

    Daarom hoop ik echt oprecht dat er weer veel geld ingezameld gaat worden, zodat het onderzoek naar deze ziekte kan worden gefinancierd. 

    Maar ik blijft moeite hebben met de woorden:  Fight Cancer.

  • Geluksvogel

    Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
    Even terug in de tijd.
    Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
    Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
    Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

    Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
    Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
    Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
    Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

    Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
    Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

    Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
    Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

    Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
    De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
    Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
    Lieve meid, het gaat je goed!

    Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
    Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
    Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
    Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
    Ja, het leven is een echt cadeautje.
    Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
    Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
    Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
    Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

  • Gewoon, iets bijzonders, maar heerlijk gewoon

    Geniet, ook als het even niet meezit, geniet.

    Het leven is kostbaar. En echt iedereen maakt dingen in zijn leven mee die moeilijk, pijnlijk of zwaar zijn. Dat is nou eenmaal onderdeel van het leven. Zonder deze moeilijke tijden, herkennen we de mooie tijden niet. Dan wordt het leven vlak, eenzijdig, emotieloos.

    Afgelopen september had ik al overwogen om een blog te starten. De diagnose borstkanker gooide in 1 keer mijn hele leven overhoop. Toch besloot ik bewust toen geen blog te starten. De reden was dat de kanker centraal zou staan in mijn blogs. En het laatste wat ik wilde is een blog wat alleen maar over kanker zou gaan. Familie, vrienden en collega’s kregen regelmatig een update via de mail. En daar wilde ik het in eerste instantie bij houden.

    Waarom ik er nu toch in de blog over begin is omdat ik in situaties terecht ben gekomen waar ik echt wel wat over wil bloggen. Zonder deze ervaring met kanker was ik nooit in die situaties terecht gekomen. Ook wil ik graag wat vertellen over het feit dat ik inderdaad kanker bij mij draag, maar dat ik geen “kanker” BEN. Eigenlijk mag ik nu zeggen bij mij DROEG, en WAS. Want alle behandelingen zijn erg succesvol geweest, waardoor ik mijzelf nu kankervrij mag noemen.

    Ja natuurlijk waren wij geschrokken van de diagnose. Ik was 32 jaar. Erg jong voor deze ziekte. Maar ik had geen moment het idee dat ik hieraan dood zou gaan. Ik heb geen moment het vertrouwen verloren in mijn lichaam. Waarom niet? Omdat mijn lichaam zelf aangaf dat er een zwelling in mijn borst zat. Mijn hand ging steeds naar de plek van de zwelling. Daardoor waren de artsen er heel snel bij, en was de prognose goed. Ik wist vanaf het begin dat ik zou genezen.

    Er volgde een traject van onderzoeken, chemotherapie en 2 operaties. Van de laatste operatie ben ik op dit moment herstellende. Ik ben van de chemotherapie mooi kaal geweest. En ik zag natuurlijk op  tegen alle keren een infuus prikken, weer geopereerd te worden, weer herstellen en weer een stapje terug doen in mijn conditie. Geen makkelijke tijd. Maar ook zeer zeker een hele mooie en dankbare tijd.

    Mooi, omdat ik heel duidelijk besef wat voor rijk persoon ik ben. Zo onwijs veel mensen die meeleefden, mailtjes, kaartjes, bloemen en berichtjes via Facebook en Whatsapp stuurden. Hoe onpersoonlijk Facebook en Whatsapp en andere social-media wordt afgeschilderd in de media…. Ik was blij met iedereen die op wat voor manier ook liet blijken dat ze even aan mij en mijn familie dachten. Uit de voor mij meest onverwachte hoeken, waren er mensen die de moeite namen om mij even te steunen. Dan ben je toch heel rijk? Daar kan geen miljoen tegenop.

    Ik heb juist hele bijzondere momenten beleefd, en beleef mijn leven nu wel veel bewuster. Ik maak plannen en schuif mijn dromen niet te ver naar voren. Er kunnen immers altijd dingen gebeuren in je leven die je niet had voorzien, maar wel voor een vertraging zorgen in het verwezenlijken van je dromen. Door de kanker heb ik juist veel meer lol gehad het afgelopen jaar. Heb heel veel gelachen. Weet ik hoe fijn het is om “gewoon” te zijn. Gewoon naar je werk toe kunnen, gewoon even langs bij vrienden, gewoon een vakantie boeken, gewoon trek hebben in eten, gewoon een terrasje te kunnen pakken, gewoon een keertje naar de kapper, gewoon klagen over de gewone dingen. Heerlijk dat is echt genieten! Als ik op mijn werk was, kon ik enorm genieten van geklaag. De lakens waren, omdat de instelling over was gegaan naar een andere linnenvoorziening, op een andere manier opgevouwen. Absoluut niet handig, en ik weet zeker weten dat ik anders net zo hard had mee geklaagd. Maar wat vond ik het heerlijk om te merken dat het leven en het gewone geklaag doorging, ondanks dat mijn leven even tijdelijk zich in een andere fase bevond. Ik kon dan mijn werkplek met een grote lach op mijn gezicht verlaten. Want alles daar was zo gewoon gebleven.

    Even voor de duidelijkheid, voor mij bestaat er geen leven voor kanker en na kanker. Het is 1 leven. Ik zie het als iets wat mij is overkomen, net als een ander zijn been breekt of zijn baan kwijt raakt. Stuk voor stuk moeilijke situaties, waar je je weg in moet vinden om verder te kunnen. Maar dat allemaal gebeurt voor mijn gevoel in het zelfde leven.

    Nu deze laatste weekjes als patiënt doorbrengen, herstellen, conditie opbouwen, en dan mag en kan ik mijn “gewone” leven weer leven.

  • Het herstel gaat langzaam, maar goed

    Nog steeds zijn wij in de wolken van het goede nieuws! Yes!! Dit is het gewenste resultaat.

    Afgelopen woensdag zijn een deel van de hechtingen eruit gehaald.
    De wond is door de spanning van een hematoom niet overal dicht.
    Daarom is besloten om de laatste 12 hechtingen nog een week te laten zitten.
    Ik heb nu een open wondje wat ik alle dagen moet uitdouchen. Er mag na het douchen een hechtpleister op en een absorberend verband. De wond lekt nog best wel.
    Erg jammer dat het niet zo geneest als ik had gehoopt.
    Verder krijg ik fysio. Ten eerste om de bewegelijkheid van de arm te verbeteren. En vervolgens ook om de huid van de spier los te maken.
    Pijnlijk gebeuren lijkt mij. Maar dat komt vast goed.
    Nu moet eerst de wond genezen voordat ik echte stappen kan zetten bij de fysio.
    Vandaag wel de eerste fysio behandeling gehad. En het is meteen duidelijk hoe beperkt ik ben. Ook heb ik tape gekregen op mijn huid, om zo te helpen het hematoom op te ruimen. Dit kan nu alleen nog boven het litteken. Onder het litteken zit nog teveel zwelling.
    Al met al valt mij dit herstel wel wat tegen. Ik kan maar korte stukjes wandelen. Elke stap/beweging voel ik. Dat had ik niet verwacht. Aangezien ik bij de vorige operatie relatief weer snel op de been was.
    Gelukkig heb ik veel hulp van mijn ouders en vrienden.
    Ik kan jullie niet genoeg bedanken!

    Woensdag ga ik met taxi mams even naar mijn werk om een kop thee te drinken en even mijn gezicht te laten zien.
    Het echt werken zit er echt nog even niet in jammer genoeg.
    Maar echt dat gaat weer komen! De kanker is weg. De wond moet genezen, daarvoor hoef ik geen behandelingen meer te ondergaan.
    En dat is echt het fijnste.


  • Het opbouwen van de conditie

    Hier weer even een kleine update over mijn herstel.

    Gelukkig gaat hel langzaam aan beter. De wond is nog steeds niet dicht. Het grote wondje is inmiddels wel dicht. Maar een klein stukje verderop was een kleinstukje ook alsnog open gegaan, en die lekt nu nog wel. Maar gelukkig wordt dat minder.

    De bewegelijkheid van mijn arm is nog steeds niet voldoende om bijvoorbeeld te mogen autorijden. De borstspier staat nog heel erg strak. Ik kan mijn arm zijwaarts gestrekt niet boven mijn schouder optillen. Dus dat is nog onvoldoende om veilig aan het verkeer deel te nemen.

    Mij valt dat allemaal wel wat tegen. Tevens zit er overal nog veel vocht, en ook nog wel een aantal blauwe beurse plekken.

    Ik krijg 2 x per week fysio om mijn arm door te bewegen, en om de doorbloeding van het wondgebied te verbeteren met behulp van massage.

    Ik begon zelf mentaal mij niet zo prettig te voelen afgelopen 2 weken. Ik ben kankervrij, maar ik ben nog niet zo ver dat ik mijn leven al helemaal op kan pakken. Ik moet nog even geduld hebben. Maar dat vond ik erg lastig.  En daarbij ben ik extreem moe. Ik slaap rustig 12-13 uur op een nacht en kan dan smiddags ook een uurtje op de bank slapen. Daar ging ik mij eigenlijk nog veel lamlendiger door voelen. Dus bij controle in het ziekenhuis gevraagd of ik aan deze vermoeidheid moet toegeven, of er doorheen moet gaan breken.

    Daar was niet echt een pasklaar antwoord op. Ik moet zeker om mijn lichaam denken, maar mag activiteit wel afwisselen met rust. Ook gevraagd of ik eventueel mocht gaan beginnen met hardlopen, conditie te verbeteren. Dit mag. Dit is geen extra belasting voor de wond, zolang ik maar geen extra rek op de borstspier zet. Daarnaast ka het goed zijn omdat sporten ook de doorbloeding verbeterd, en dus het vocht en hematomen sneller opgeruimd worden door het lichaam. Sinds een weekje ben ik dus weer 3x per week aan het sporten. Mentaal voel ik mij meteen weer veel beter. Ik voel mij vrolijker, wel nog moe. Maar het is beter te controleren.

    Ook ben ik begonnen met het bijhouden van een blog.

    Niet alleen over het ziekte traject, maar ook over de andere dingen de ik meemaak in mijn leven. Eerst wilde ik dit niet doen. Maar laatst zag ik op TV bij RTL Late Night een jonge vrouw van 29, actrice die net de diagnose borstkanker had gekregen. Zij was zo positief, vol leven. Terwijl haar leven echt op z'n kop gezet is. Zij staat aan het begin van een traject, waar ik net klaar mee ben. Mooie bos met blonde krullen, die ze ook kwijt gaat raken door de chemo. Ze is er heel open en eerlijk over. Dat raakte mij. Ik ben er van overtuigd dat ze met haar positieve kracht een voorbeeld/inspiratiebron is voor vele andere mensen. Ik hoop toch met een blog ook mensen een blik te geven in mijn leven. Kanker heeft niet alleen maar verdriet gebracht. Maar heeft juist mijn leven ook erg verrijkt.

    Ben je nieuwsgierig naar de blog, je kan hem volgen op:http://myrealitydreamworld.wordpress.com/

    Ik ga nog even doorbijten. Ik hoop binnen 1 a 2 weken langzaam aan mijn werkzaamheden weer op te kunnen pakken. Mijn leven weer op te pakken.

    Allemaal heel erg bedankt voor alle steun, mailtjes, bezoekjes, bloemen, cadeautjes en niet te vergeten de vele kaarten! Wauw, zonder jullie was dit traject lang niet zo gemakkelijk geweest!!

  • Het vinden van een ritme

    Ik ben een beetje op zoek naar het vinden van een nieuw ritme. Ik ben begonnen met werken. Langzaam worden de uren weer opgebouwd totdat ik straks weer fulltime werk. En ik vind het heerlijk. Het is heerlijk om weer aan het werk te zijn. Het is heerlijk om mij weer nuttig te voelen. Het is heerlijk om weer in een andere omgeving te zijn. En gelukkig gaat het erg goed. De afgelopen 2 weken heb ik 2x 6 uur gewerkt. En komende week ga ik 2x 8 uur werken. Gelukkig zijn mijn collega's erg geduldig met mij. Want in de 7 maanden dat ik thuis zat is er best veel veranderd. Voornamelijk in het registeren van gegevens. Ook zijn er diverse protocollen aangepast. Maar ik leer snel en makkelijk. En dat maakt mij al heel gelukkig. De vorige keer dat ik begon met werken na mijn ziekte periode had ik veel last van concentratieproblemen. Ik kon mij bepaalde procedures niet goed herinneren. Dit maakte mij eigenlijk nog vermoeider dan ik toen al was. Dat is nu echt heel anders. Ik merk dat ik aardig goed kan meekomen. Gemakkelijk kan meedenken, en het werk zelf ook zie. Dat maakt, dat ik mij ook echt van waarde voel op de afdeling. En natuurlijk geniet ik enorm van mijn vak. Ik vind het nog steeds het mooiste beroep dat er is. En ik ben nog steeds erg blij dat ik bijna 8 jaar geleden deze keuze gemaakt heb.

    Ook qua energie gaat het veel beter. Ik ben lang niet zo vermoeid als dat ik twee maanden terug was. Ik blijf het bijzonder vinden wat een lichaam aankan, en hoe snel deze ook weer kan herstellen. Daarbij helpt het mij enorm dat ik naar een acupuncturist ga. Deze heeft mij hele fijne voedingsadviezen gegeven. Daarbij heb ik speciale kruiden gekregen die de hitte van de chemotherapie en de radiotherapie uit mijn systeem filteren. Het gevolg is nu dat ik geen enkele opvlieger meer heb gehad. En daardoor slaap ik weer hele nachten. Dat geeft zoveel rust. Daarnaast worden er door de acupuncturist ook via acupunctuurpunten diverse organen gevoed met energie. En dat helpt echt heel goed. Ik merk dat ik beter in mijn vel zit. Ik kan meer aan, ik kan wat langer opblijven. Ik ben gezelliger voor mijn vriend, maar ook voor familie en vrienden. Ik voel mij steeds meer ik.

    Natuurlijk ben ik ook weer begonnen met sporten. Ik had al een paar weken de drang om te gaan hardlopen. Dit werd mij in eerste instantie afgeraden. Maar ik ben toch een tikkeltje eigenwijs, en heb toch uiteindelijk mijn hardloopschoenen aangetrokken. En het was heerlijk. Nee ik heb geen wereldtijd gelopen. En nee ik heb zeer zeker geen wereld afstand gelopen. Maar het feit dat ik kon lopen was al geweldig. Een rondje van 2 kilometer aan 1 stuk in 14 minuten. Ik had een enorm voldaan gevoel hierna. De volgende dag had ik wel last van spierpijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het buiten zijn, het hardlopen, en het aankunnen, dat alleen al maakt mij blij.

    Omdat het hardlopen best leuk ging, heb ik meteen contact gezocht met mijn trainer. Want als ik zelf aan de slag ga, dan ga ik misschien wel over grenzen. Daarom wil ik een beetje begeleiding hebben om mijn conditie op een verantwoorde manier op te bouwen. Mijn lichaam heeft veel te verduren gehad. En nu moet deze weer in balans komen, en energie krijgen. De afgelopen weken heb ik goede stappen gezet. Maar ik wil de stijgende lijn wel heel graag vasthouden. Nu ga ik 1x per week trainen met mijn trainer. Ga ik 2x per week lekker wat hardlopen. En ben ik bezig mijn uren op mijn werk aan het uitbouwen. Ook ga ik eens per 2 weken naar de acupunctuur. En heb ik op vrije dagen afspraken gemaakt met vriendinnen die iets verder weg wonen. Daar ben ik al even niet langs geweest omdat ik daar de energie niet voor had. En nu ben ik dat lekker aan het inhalen.

    Kortom ik ben zoekende naar een nieuw ritme. Waarin ik mijn activiteiten weer aan het verdelen ben. En soms vergeet ik daardoor om een blogje te plaatsen. En dat terwijl het zo goed met mij gaat. 

  • Leven na kanker

    Ik krijg heel regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Daarom stuur ik toch even een kleine update.
    Het gaat eigenlijk heel goed. De wond is al een paar weken dicht.
    Daardoor ben ik inmiddels begonnen aan mijn re-intergratie traject op mijn werk.
    Woensdag heb ik voor de laatste keer fysiotherapie. De functie van mijn arm is weer helemaal normaal. Bijna alle zwelling is weg, alleen bij de oksel is nog wat zwelling te vinden. Het litteken is los van de spier. Er is nog een hele lichte verkleuring van een blauwe plek te zien. Maar waarschijnlijk zal dit steeds meer wegtrekken. Dus na woensdag kan ik het volgende stapje: fysiotherapie ook afsluiten.
    Het tintelende dove gevoel in de vingertoppen en de tenen blijft het zelfde. Daarin zit geen verbetering meer. Er staat een jaar voor na de laatste chemo. Maar ik ondervind hier helemaal geen hinder door. Dus als dat zo blijft, prima. Ook heb ik nog weinig gevoel bij aanraking van de huid op mijn rechter schouderblad, rechter oksel en de huid rondom het litteken. Ik moet afwachten wat daarvan herstelt.
    Mijn haar wordt steeds voller. In de lengte groeit het niet echt. Maar het is vooral weer heel veel haar. Gewoon in mijn eigen kleur, het voelt het zelfde. Dus nee ik heb er geen ander haar voor terug gekregen.
    Het enige waar ik erg tegenaan loop is de vermoeidheid. Ik moet heel zuinig en zorgvuldig met mijn energie omgaan. En tussendoor voldoende rust nemen.
    Ik kan niet te veel activiteiten op 1 dag plannen. Want dat moet ik de rest van de week bekopen.
    Dat is erg lastig want ik wil nu juist mijn leven weer oppakken. Weer gewoon werken en gewoon leuke dingen doen. Iedereen zegt dat het normaal is dat ik nu zo moe ben, en dat ik het nog even rustig aan moet doen. Hahaha maar eigenlijk vind ik het nu wel mooi geweest.
    Om meer energie op te bouwen sport ik zeker 2x per week, en ga ik ook naar accupunctuur. Ik hoop dat dit mij verder op weg gaat helpen.

    Mijn werkuren worden langzaam aan opgebouwd. Ik hoop per september weer volledig mijn 36 uur te werken. Ik ga eerst de uren uitbouwen, en daarna ga ik pas de verantwoording uitbreiden.
    Dus komende maanden staan in het teken van conditie opbouwen en zorgen dat ik weer fulltime kan gaan werken en tante worden en enorm genieten! 

  • Oktober

    En dan is het ineens oktober.
    Het zonnetje schijnt. Ik heb nog heerlijk even in de tuin gezeten. Ik zou bijna vergeten dat het oktober is. Achter het huis is het in de tuin nog 26 graden. Heerlijk.
    Toch sta ik op. Er staat een afspraak in het ziekenhuis op het programma.
    Oktober is sinds een aantal jaren de maand van Pink Ribbon om borstkanker onder de aandacht te brengen. Dit jaar is het thema: de jonge vrouw en borstkanker. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat de enorme hype rondom deze borstkankermaand wat weggezakt is. Nu gaat het weer waar het om moet gaan: het onder de aandacht brengen dat er nog steeds enorm veel mensen getroffen worden door deze ziekte. En dat er geld nodig is voor onderzoek, om deze ziekte te kunnen genezen in de toekomst.

    Inmiddels heb ik mijn sleutels gepakt, stap in de auto en rij naar het ziekenhuis. Want zeg nou zelf, is er geen betere manier om de borstkankermaand te openen met een controle afspraak bij de oncoloog?
    Het was een fijn gesprek. En het besef komt er steeds meer dat ik echt geluk gehad heb.
    Natuurlijk loop ik tegen kleine ongemakken aan die het gevolg zijn van de chemo’s. En ja ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe ik. Zowel qua uiterlijk als het innerlijk.
    Maar ik ben er genadig goed vanaf gekomen.
    Geen van de kleine ongemakken belemmeren mij in mijn dagelijks leven.
    Daarom besef ik des te meer dat ik wil genieten van mijn leven. Dat elke dag een mooi cadeautje is. En dat het aan mij is hoe ik met dat cadeautje omga.

    Nu speel ik wel met de gedachten om mijn verhaal op te gaan schrijven. En dit misschien ooit in boekvorm uit te brengen.
    Juist omdat ik een succes verhaal ben. Ik ben kankervrij. En er zijn veel boeken verschenen waarin de hoofdpersoon uiteindelijk de hartverscheurende woorden te horen heeft gekregen dat artsen niks meer kunnen betekenen.
    Maar hoe is het om na alle behandelingen je leven weer op te pakken? Wat ging heel gemakkelijk, en wat kostte wat meer moeite?
    Misschien ga ik hier wat mee doen. Ik speel met die gedachte…. Wie weet ooit….

  • Staartje

    Al weken zit ik aan mijn haar te plukken.
    Het naar beneden te trekken. Hopend dat het zo snel groeit dat ik een staartje kan maken.
    Het groeiproces van mijn haar is toch een soort van obsessie geworden.
    Het kan mij niet snel genoeg gaan.

    Van oktober 2013 tot januari 2014 ben ik volledig kaal geweest.
    Daar zat ik toen niet mee. Ik wist waardoor het kwam, en ik wist ook dat het weer terug zou komen.
    Vanaf het moment dat ik de aller eerste donshaartjes voelde komen is de obsessie begonnen.
    Ik verzorg het alsof het mijn kostbaarste bezit is. Serieus, als ik het kon verzekeren, deed ik het!

    Eind maart ben ik vol trots met mijn haardos op de foto gegaan met de Backstreet Boys tijdens de vip in de HMH. Zwaar teleurgesteld en verdrietig was ik met het resultaat van de foto. Door de donkere achtergrond leek het wel alsof ik kaal was! Weg trots gevoel over de goed verzorgde haardos die ik had gekweekt.

    Voor mijn gevoel was het akelig zichtbaar dat een ziekte en de daarbij behorende medicatie mij van mijn lange lokken had beroofd.
    Vooral toen 1 van de boys ook nog aan mij vroeg of het echt wel goed ging met mij, en mij onderzoekend aankeek…. Ja het was eigenlijk nog even te vroeg om zonder hoofddeksel over straat te gaan.

    Maar gelukkig zijn we nu een paar maanden verder en heeft mijn haar de groei te pakken. Vooral mensen die mij even een paar weken niet gezien hebben maken er regelmatig opmerkingen over.
    Yes, het groeit de goede kant op!

    Inmiddels kan ik het achterover kammen, en doe ik er een beetje wax in.
    De structuur en de kleur van mijn haar was als hiervoor.
    Door de zon begint het weer een beetje uit te bleken, waardoor het blonder wordt. Ik heb mijn eigen natuurlijke slag weer terug.
    Het is gewoon mijn eigen haar….zoals het was hiervoor.
    Alleen nog een stuk korter…..

    Vandaag was het tijd voor de volgende mijlpaal!
    De staart!
    Okay het houd niet over.
    Maar een staart is een staart!

  • Wat is vechten en wat is positiviteit

    Ik heb dat het afgelopen jaar zo vaak gehoord.
    Wel blijven vechten tegen deze ziekte hoor! En wel positief blijven!
    Maar hoe doe je dat?
    Vechten tegen een ziekte?
    En hoe zit het dan met de mensen die het gevecht verliezen, of dreigen te verliezen?
    Hebben die minder gestreden? Hebben die verkeerd gevochten?
    Volgens mij bestaat het niet. Volgens mij kan je niet vechten tegen een ziekte.
    Een ziekte overkomt je. Dat is geen gevecht.
    En natuurlijk is het fijn als een behandeling aanslaat. Maar als dat niet het geval is, betekent het echt niet dat diegene niet vecht…….
    Op het moment dat je ziek wordt, wil je beter worden.
    Om weer gezond te worden onderga je in overleg diverse behandelingen. Met als doel: de genezing
    Jammer genoeg is genezing niet iedereen gegeven.
    Maar dat betekent echt niet, dat die mensen, er echt niet alles aan gedaan hebben om wel beter te worden.
    Het zelfde geldt voor positiviteit.
    Wel positief blijven hoor! Net of er een busje positiviteit is, wat je continue kan aanspreken. Ja dat potje positiviteit staat rechts in het aanrechtkastje, onderste plank. Bullshit natuurlijk.
    Het helpt echt niet om steeds verdrietig te zijn, en het allemaal zwaar en moeilijk te vinden. Ik geloof echt dat het ook in een periode van ziekte helpt om dingen te doen, te eten, te plannen, waar je blij van wordt.
    Maar er zijn momenten dat het echt niet allemaal zo positief is.
    Het moment dat je te horen krijgt dat je ziek bent, is niet het meest jubelende nieuws. Het is niet zo dat je dan met een grote lach, huppelend het ziekenhuis verlaat. En ook gedurende het behandelingstraject zijn er momenten dat je echt niet blij bent. Dat je je niet goed voelt, dat je verdrietig bent.
    Als mensen dan met de goed bedoelde adviezen komen, om wel positief te blijven, heb ik mij echt wel eens afgevraagd: Hoe dan?

    Zelf heb ik wel altijd de overtuiging gehad dat het goed zou komen. Dat ik zou genezen. Dat het een moeilijk traject zou zijn, maar zeker niet onmogelijk.
    Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik niet extreem ziek geweest ben van bijvoorbeeld de chemokuren. Het was niet lekker, maar ben er niet dood en dood ziek van geweest. Ik mag mij gelukkig prijzen dat de 2 operaties die ik heb mogen ondergaan goed zijn verlopen. Daar ben ik ook niet ziek van geweest.
    Ik mag mij extreem gelukkig prijzen met alle lieve mensen die ik om mij heen heb.
    Zonder deze ziekte was ik mij daar absoluut niet bewust van geweest. Ik stond er niet heel erg bij stil hoeveel ik voor andere mensen kan betekenen.
    Door deze ziekteperiode ben ik mij juist heel bewust geworden hoe rijk ik ben. Niet qua geld. Maar wel qua leven.
    Mijn familie, vrienden, collega’s, mensen die veel verder van mij afstaan, hebben allemaal laten weten dat ze met mij meeleven.
    Die steun, heeft mij een andere kijk gegeven op het leven.
    En kan ik, hoe raar het ook klinkt, kanker dankbaar zijn……
    Want zonder deze ervaring, was ik nog steeds veel minder bewust aan het leven.
    Komt het doordat ik gevochten heb? Dat geloof ik niet! Mijn traject heeft gelukkig een goede afloop. Ik ben nu gezond. Maar ik kan het niet zien als een gevecht.
    Komt het doordat ik positief ben gebleven? Dat geloof ik ook niet. Want ik heb ook momenten gehad dat ik echt niet positief was. Dat ik moest huilen, dat ik pijn had, dat ik niet kom lachen, dat ik mij down voelde.
    Het is voor mij dus geen gevecht geweest, en ik ben niet altijd positief.
    Het was voor mij vooral een hele emotionele periode van mijn leven. Met mooie en blije emoties, maar ook hele donkere en verdrietige emoties.

    Ik wilde dit vooral kwijt, omdat voor vele lotgenoten genezing er niet in zit. En dat ik heel verdrietig wordt van de opmerkingen dat ik goed gevochten heb…want ik ben genezen…..
    Maar hoe zit het met al mijn lotgenoten waarvoor dit niet is weggelegd?
    Die hebben echt niks verkeerd gedaan!
    Het is geen gevecht…. En dat zal het nooit worden…..
    Het is een ziekte…… Een ziekte die ons is overkomen…..
    Een ziekte die maakt dat doelen, dromen en ideeën moeten worden aangepast…..
    Een ziekte die veel verdriet maar ook vreugde en bijzondere momenten met zich mee brengt……
    Maar het is geen gevecht, en dat zal het nooit worden.

  • Wauw!!!

    Vandaag is het precies een week na mijn operatie.
    Omdat ik toch wel veel last van vocht had, vandaag toch maar het ziekenhuis gebeld.
    Ik mocht om 15 uur komen. Dan gingen ze beoordelen of er een punctie nodig was.
    De punctie was niet nodig. Er zit nog veel vocht maar niet genoeg om te puncteren. En er zijn veel hematomen wat ook voor zwelling zorgt. Dit moet straks vanzelf wegtrekken.
    Verder ziet de wond er heel mooi en rustig uit.
    De chirurg kwam ook nog even meekijken en was het er mee eens dat er nog niet gepuncteerd hoefde te worden.
    Hij had wel al de uitslag van het weefsel. Dit is goed! Alle cellen zijn weg. Ik hoef niet nabestraald te worden. IK BEN KANKERVRIJ!!

    Wat een super super goed nieuws! De tranen rolden over mijn wangen... Het is voorbij!!! Yes!!!

    Volgende week worden de hechtingen verwijderd. Ik mag mijn arm en schouder meer gaan gebruiken. Dus dat is super fijn.

    Wij zijn hier super super super blij!


Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 59 gasten en geen leden online

logo 50dpi