• Bloggen of toch maar niet

    Een blog starten, het spookt eigenlijk al sinds afgelopen september door mijn hoofd. Maar steeds de moed niet om te starten. Ja, ik maak genoeg mee in mijn leven om over te schrijven. Maar heb ik genoeg fantasie om dit op een leuke manier te delen? Mijn Nederlands is niet perfect, dus misschien daarom toch maar niet starten?

    Uiteindelijk vandaag de stoute schoenen aangetrokken  en toch een blog-site aangemaakt. De titel had ik weken terug al verzonnen, dus alle twijfel overboord gegooid en de sprong in het diepe gemaakt. De titel slaat echt op mijn leven. Ik leef in mijn droomwereld.  En werk eraan om al mijn dromen uit te laten komen, maar wel in de realiteit. Soms moet ik een berg bedwingen, net als ieder ander mens. Maar toch leef en beleef ik mijn eigen droomwereld.

    Wat kunnen jullie verwachten? Gewoon een kijkje in mijn leven. De dagelijkse dingen die ik meemaak, in een klein sausje humor gegoten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat humor je overal doorheen sleept.

    Mijn werk, belevenissen met vrienden, de concerten die ik bezoek, mijn  dromen, mijn vreugde, mijn verdriet, mijn familie, mijn huis, mijn verbouwplannen en alle andere situaties die ik tegen kom of bijna tegen kom zal ik beschrijven.

    Allemaal veel plezier in dit kijkje van mijn leven.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Kraamvisite

    Jaja in mijn directe omgeving zijn nogal wat kleintjes geboren.
    En daar hoort natuurlijk een kraamvisite bij.
    Over het algemeen ben ik daar best netjes in.
    Ik probeer voor het einde van het verlof langs te komen.
    Bij sommige vriendinnen ga ik wat eerder langs, bij andere pas tegen het einde van het verlof.
    Afgelopen woensdag ben ik ook op kraamvisite geweest.
    Dit keer was het 3 uur rijden, dus niet bepaald om de hoek.
    Telg nummer 3 was geboren in dit gezin. Dus naast het cadeautje voor de baby, had ik ook wat meegenomen voor de andere 2 kinderen.
    Heerlijk vind ik het om te zien hoe kinderen blij kunnen zijn met een klein gebaar.
    De surprise eieren werden onder groot gejuich ontvangen. Een feest is het om die kids vol overgave de prullaria uit het ei te zien halen. En met een blij gezicht te gaan spelen met dat kleine speelgoed.
    Ook de verpakking van het cadeautje voor de baby viel in de smaak bij deze kinderen. Met het doosje werd meteen gespeeld.
    Zo zie je maar dat een kind op zich niet veel nodig heeft. Met wat fantasie creëert het zijn eigen speelgoed.

    Toen ik op het punt stond om naar huis te gaan, werd er in een mooi balletpakje nog even een dansje voor mij gedaan.
    En natuurlijk moesten we nog even samen op de foto.

    Ik stapte na nogmaals uitgebreid afscheid genomen te hebben de voordeur uit.
    De oudste van de kids vroeg toen nog wel even waar mijn fiets stond.
    Haha die stond gelukkig thuis….. 3 uur met de auto vond ik prima. Maar moet er niet aan denken dat stuk te moeten fietsen.

    Morgen staat een volgende kraamvisite in de agenda.
    Dit keer van een vriendin die haar eerste heeft gekregen.
    Wat een genot al dat gezonde babygeluk.

  • Mijn feestjaar

    Vorig jaar op deze dag begon mijn feestjaar! Het was de dag dat ik te horen kreeg dat ik kankervrij was.
    De emoties die ik toen voelde bij dat nieuws kan ik zo weer oproepen.
    Ik kreeg mijn leven weer terug. Het leven zou niet meer in het teken staan van
    behandelingen, onzekerheden en alles wat erbij komt kijken wanneer je de diagnose kanker krijgt.

    Grote opluchting.

    Maar ook het jaar waarin ik weer echt wilde leven.
    Ik wilde er echt iets van maken. Want dat verdiende ik.
    En het werd een feestjaar!

    En ook heb ik de grote liefde gevonden.
    Kortom allemaal geluksmomentjes die mijn feestjaar overheersten en domineerden.
    Met de geboorte van mijn neefje! Wat een genot in dat kleine ventje!
    Natuurlijk werd er in België een Backstreet Boys open-lucht concert bijgewoond met lieve vriendinnen.
    Heerlijk heb ik langzaam aan mijn plekje op de werkvloer weer ingenomen.
    Genoten heb ik van mijn feest wat ik gegeven heb met mijn verjaardag. Dat was echt super gaaf!

    Natuurlijk had ik ook te maken met de gevolgen van de behandelingen. Ik heb een stapje teruggedaan op mijn werk omdat ik veel last had van vermoeidheid en concentratieproblemen. Hebbende uiteinden van mijn vingertoppen en tenen blijvende zenuwschade. Daar zit een gevoelsstoornis in ten gevolge van de chemotherapie. Maar als dat alles is?
    Ik kan hier prima mee leven. En de vermoeidheid wordt langzaam aan minder. Ook kan ik mij steeds beter en langer concentreren.
    En ook de laatste stap in de behandeling staat op de agenda: De reconstructie.
    Eind augustus ben ik aan de beurt. Een grote operatie waar ik eigenlijk ook wel erg tegenop zie.

    Maar eerst gaan we het volgende feestjaar in. Met lekkere vakanties in de planning, de verbouwing die afgerond gaat worden, het samenwonen komt steeds dichterbij. De tuin is voor de zomer helemaal op orde. En zet ik steeds meer stapjes in de richting van full-time werken.

    Ik denk dat ik van elk jaar een feestjaar ga maken!
    Want het is echt zo belangrijk om te genieten van alles wat je meemaakt in het leven.

  • Tantes trots

    Jij bent nu 3 maanden oud
    Maar ik kan mij het leven zonder jou niet meer indenken
    Jouw kleine handjes en voetjes
    De geluidjes die je maakt in je slaap of als je drinkt
    Je kijkt al wijs de wereld in
    Herkent je pappa en je mamma

    Hoe klein je was 3 maanden terug, zo groot vind ik je nu al
    Vandaag is jou mamma weer voor het eerst aan het werk gegaan
    En mag ik voor het eerst een dagje oppassen
    Vanmorgen toen ik bij jou thuis kwam lag je nog te slapen
    Maar toen je wakker werd en ik je uit bed kwam halen
    Kreeg ik de grootste glimlach

    Nu lig je weer te slapen
    Want nadat je in de box gespeeld had, een schone broek gekregen had en had gegeten was je wel weer een beetje moe
    Ow en natuurlijk hebben we pappa en mamma een filmpje gestuurd
    Om te laten zien dat wij een leuk dagje hebben samen

    Lieve schat, mijn hart loopt over van liefde en vreugde voor jou
    Ik ben er voor jou, onvoorwaardelijk
    Ik ben trots
    Trots dat ik jou tante mag zijn

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 42 gasten en geen leden online

logo 50dpi