• 2 Jaar

    Het is vandaag precies 2 jaar terug.
    2 jaar geleden werd mijn leven op zijn kop gezet. Een verpletterende diagnose. Maar er was hoop, er was een behandeling.
    6 chemokuren en 2 operaties later was ik vrij.
    Vrij van die foute cellen.
    Ik had op veel fronten ingeleverd. Geen haar, 1 borst en een conditie van 0,0.

    Vandaag…. 2 jaar later…. Voel ik mij rijk, blauw, beurs en heb wat pijn. Het is precies een week na de operatie. Deze operatie is voor mij een afsluiting van een fase in mijn leven. En ga ik alles echt weer opbouwen.
    Mijn haar groeit gestaag, mijn conditie komt zeker weer op orde, en ik heb weer 2 borsten.

    Afgelopen maandag ochtend kwam de chirurg langs. Hij was erg tevreden hoe het met mij ging. De laatste drain mocht er uit. Ik moet zeggen dat was niet een geheel pijnloze gebeurtenis. Maar als het 2 uur later nog goed ging mocht ik naar huis.
    Ondanks dat ik mij behoorlijk gekneusd en blauw voel heeft de chirurg een knap staaltje werk afgeleverd.
    Voor het eerst in 1,5 jaar heb ik weer een warme rechter borst. Het hechtwerk is fijn. Ik denk zelf dat als de zwelling is weggetrokken de vorm en grootte identiek is aan mijn linker borst. En over 2-3 jaar zullen de littekens bijna niet meer terug te vinden zijn.
    Hoe knap is dat?

    Inmiddels ben ik thuis. Mag ik behalve wat lopen niks doen. Ik moet veel rusten. En draag ik diverse drukbanden, om de wondgenezing te bevorderen.
    Ik kan niet wachten om het eindresultaat te zien. Maar tot die tijd… Rust ik, slik pijnstillers en laat mij verzorgen.

    Maar deze fase kunnen we afsluiten. Met een zeer goed gevolg.
    Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben compleet. Compleet gelukkig! Dankbaar voor het leven wat ik nu heb.

  • Boodschap aan mijn ouders

    Ik heb het zelf nog niet mogen ervaren, hoe het is om ouder te zijn.

    Wel heb ik heb ervaren, ten eerste door mijn werk, ten tweede pas echt door het afgelopen jaar, dat een kind het dierbaarste bezit is van een ouder.
    Of het nu een klein kindje is, pas geboren, wat in het ziekenhuis ligt. De onzekere periode van hoe snel kan ik met mijn kindje naar huis. Of dat het om een kind gaat wat volwassen is, en behandelingen moet ondergaan ten gevolge van een ernstige ziekte. Jou kind blijft altijd jou kind.
    Je wilt niet dat jou kind pijn heeft, je wilt niet dat jou kind ziek is, je wilt geen onzekerheid over de toekomst van jou kind.
    Als ouder sta je aan ze zijlijn. Als je kind ziek is kan je niks doen….behalve er zijn…. Het is een weg die jou kind alleen moet aflopen….. Je hebt totaal geen invloed op de afloop, je hebt geen invloed op de veerkracht van jou kind, je hebt geen hebt geen invloed op de behandelingen.
    Voor jou gevoel sta je machteloos aan de zijlijn toe te kijken.
    Als kind is dat ook lastig om te zien, het verdriet en de machteloosheid die ik niet kon wegnemen.

    Gelukkig is het met mij goed afgelopen. Ik ben genezen!
    Maar het heeft mij wel aan het denken gezet.
    Ik wil nu alles uit het leven halen wat erin zit. De dromen die ik heb werkelijkheid maken. Genieten van het leven. Dingen doen die mij een goed gevoel geven.
    Juist omdat er dingen in het leven kunnen gebeuren, die je niet verwacht, die ineens alles overhoop kunnen halen.

    Deze wens heb ik ook voor mijn ouders.

    Doe geen dingen die jullie niet leuk vinden. Als het werk wat jullie doen je niet bevalt, ga wat anders zoeken wat wel leuk is.
    Het is zo belangrijk dat jullie ook dingen in jullie leven doen die jullie leuk vinden. Dat jullie genieten van wat jullie doen.
    Het leven is veel te kort om te veel te moeten…..
    Het gaat meer om willen……
    Geluk is niet te koop….
    Gezondheid ook niet. Dat hebben jullie als geen ander ervaren.
    Het leven kan zo ineens op z’n kop staan……
    Geniet daarom van alle kleine en grote dingen die het leven in petto heeft…
    LEEF!
    Maar zorg vooral dat jullie doen wat jullie leuk vinden!

    Ik ben gezegend met de meest prachtige ouders die er bestaan.
    Ouders die alles voor mijn broertje, schoonzusje, kleinzoon en mij over hebben.
    We hoeven maar iets te opperen, en er wordt voor gezorgd!
    Geweldig, fantastisch…..
    Ik ben echt een heel rijk mens!
    En dit rijke gezegende mens wenst haar prachtige ouders niets anders dan geluk, gezondheid maar vooral een leuk leven waarvan ze volop genieten.

  • Datingssites: Cupido een handje helpen

    Datingsites.
    Het klinkt allemaal erg leuk op de reclame….
    En geef toe, op de bank hangend kom ik ook niet iemand tegen.
    Daarom had ik in mei/juni 2014 heel kort Tinder gedownload.
    Dat is op recht echt een vleeskeuring. Staat jou foto mij aan of niet.
    Al snel had ik een match, en besloten we via de app te chatten. Want ik durfde niet meteen mijn telefoonnummer te geven of andere persoonlijke gegevens.
    Na een tijdje besloten we af te spreken, en de klink leek echt heel goed.

    Maar langzaam aan gaf hij zo nu en dan lullige opmerking.
    Steken onder water.
    Zoals: “Ik val niet op vrouwen met kort haar. Bij jou heb ik er niet zo’n last van…maar toch val ik er niet op”.
    Gelogen over zijn verleden: betrokken bij vechtpartijtje toen hij 19 was in uitgaansleven… Dat had hij verteld… Daarvoor taakstaf zei hij. Bleek dat toen hij 23 was, hij afgesneden werd door vrachtwagen. Hij heeft die vrachtwagenchauffeur het ziekenhuis in geslagen. Heeft straf gehad poging tot doodslag. Onder andere brommen, agressietraining en geldboete. Daarna zei hij tegen mij dat als we kids zouden krijgen en iemand raakt ze aan dat hij diegene wel t ziekenhuis in zou slaan. En als ik toevallig diegene was die naar zijn idee ons kind wat te hard aanpakte belandde ik daar.
    En hij blowde alle dagen. Ik kreeg ook allemaal verwijten naar mijn hoofd dat ik geen tijd voor hem maakte maar hij kwam geen enkele afspraak na.
    Ik soms hele dagen op m wachten. Kwam hij niet.
    Had nog aantal dingen… Zoals hij ging beslissen wat voor ondergoed ik aan zou doen, waar we zouden gaan wonen in de toekomst.
    Nog meer van dat dwangmatige gedrag.
    En het erge is… In het begin had ik het niet eens zo door.
    Accepteerde dat iemand anders is dan ik, en nam ik bepaalde opmerkingen voor lief. Maar er gebeurde steeds wat… Begon subtiel…. En werd langzaam aan dwingender. Dus heb ik het uitgemaakt.
    Was ik even genezen van het daten.

    Maar ja alleen is ook maar alleen.
    Dus besloot mij in te schrijven op Lexa.
    En dan blijf ik mij verbazen hoe schaamteloos mannen berichtjes kunnen sturen.
    Meteen vragen om een telefoonnummer. Vragen wat mijn cup-maat is. Welke kleur ondergoed ik draag?
    Denken mannen van tegenwoordig echt dat ik daar antwoord op ga geven?

    Op dit moment contact met 1 man die mij wel leuk lijkt.
    Maar ik blijf voorzichtig hoor…..

    Wordt vervolgd…..

  • De afgelopen week

    Mijn laatste blogje is inmiddels alweer van een ruime week geleden.

    Door de omstandigheden was ik niet eerder in staat om een update te plaatsten.

    Het medische leventje hier kwam ineens in een behoorlijke stoomversnelling terecht.

    Nadat ik 21 juli samen met mijn familie het nieuws had gekregen dat de kanker terug was, en er genezing niet meer mogelijk was, kwam er een soort rust over ons heen. We weten wat er speelt, maar wat de toekomst ons brengt gaan we stap voor stap bekijken. Dat weekend was ik toen ook heerlijk thuis geweest, en heb ik maandag 25 juli mijn laatste blogje geschreven.

    Dinsdag 26 juni werd ik opgeroepen voor de intake van de bestralingen. Gezien mijn klachten dus danig ernstig waren wilden ze niet wachten. Ook werd er die dag een masker voor mijn gezicht aangemeten. Daardoor zal mijn hoofd goed stil liggen in de juiste positie van de bestralingen. Omdat de juiste plaatst van de foute cellen niet vinden is op scans, gaan ze mijn hele schedel bestralen. Er is geen andere optie. 

    5 Dagen lang ga ik dagelijks worden bestraald. Alleen in de weekenden niet. Ook gaven ze aan dat ze zo snel mogelijk zouden willen beginnen. Waarschijnlijk einde van de week al. Wel zou ik door de bestralingen meer last van hoofdpijn gaan krijgen de komende week. De bestralingen zorgen toch ook voor wat zwelling/beurs gevoel. Maar dat zal daarna wel genezen.

    Nadat ik na alle informatie weer op mijn ziekenhuiskamer was gearriveerd werd ik gebeld. Woensdag 27 juni gaan de bestralingen beginnen. Meteen de volgende dag. En eigenlijk vonden wij het heel fijn dat er meteen doorgepakt werd.

     

    De bestralingen van woensdag vielen erg mee. Maar de hoofdpijn overviel mij enorm. De woensdag en de donderdag heb ik alleen maar liggen huilen van de hoofdpijn. Ik kon geen kant op. De artsen waren steeds bezig om mijn pijnmedicatie aan te passen. Maar ik kon niet meer. Ik had extreem veel pijn. 

    Op vrijdag ochtend is toen besloten mij een morfine injectie te geven. En die heeft verlichting geleverd. Ondertussen werd er ook met het pijnteam een behandelplan opgesteld. Ik kreeg een pijnpomp. Daarin zat de kortdurende morfine, als ik pijn had, drukte ik op het knopje, en was ik binnen 10 minuten redelijk pijnvrij.

    Daarnaast kreeg ik tabletten morfine die langdurig werken. 

    Dat heeft mij vrijdag echt een enorme verlichting gegeven. De pijn was zeer dragelijk, en ik kon weer mens zijn. Eten, drinken, weer een gesprek voeren. Ik vond het echt fijn om mijn familie om mij heen te hebben.

    Gedurende het weekend had ik steeds minder pijn. Het pijnteam heeft het hele weekend de medicatie beter op mij afgestemd. Wel voelde ik mij erg stoned van alle morfine en andere stevig pijnstillers.

    Zelf even rondlopen is een wankel gebeuren. Laat staan een loopje naar het toilet. 

     

    Gister na het weekend heb ik mijn 4de bestraling gehad. Dus vanmiddag krijg ik de laatste! 

    Dan hopen wij vanaf morgen de infuuspomp kunnen afbouwen/stoppen. En dat ik met pillen naar huis kan aan het einde van de week. Dat is het streven.

    Gedurende de week thuis zal de zwelling in mijn hoofd compleet gaan afnemen. En dan kunnen alle tabletten worden afgebouwd.

     

    Thuis zal ik mijn conditie gaan opbouwen. We gaan vakantie vieren. Maar boven alles gaan we genieten van elkaar. We gaan er het mooiste van maken. 

    Wij gaan onze slingers ophangen. 

    Stap voor stap gaan we vooruit.

     

     

     

     

     

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Een Band

    Mijn moeder wilde graag een nieuwe ring. Een mooie ring die ook iets uitdraagt, die iets betekent. Een ring betekent verbondenheid. Daarom nam ze mij en mijn schoonzusje mee de stad in. Ze wilden dat we samen een ring gingen uitzoeken. Een ring die symbool staat voor de band die wij hebben. Een band die meer zegt dan een bloedband. 

    In de intense periode waar wij als gezin doorheen gaan is dit een super mooi en lief gebaar. We hebben samen gekozen voor een ring van Buddha to Buddha. Het zijn 3 ringen verweven in elkaar. Elke ring ziet er net even anders uit. In 1 van de ringen staat de tekst: "In this universe means together". Het is een ring die symbool staat voor onze liefde, vriendschap en dat we hoe dan ook met elkaar verbonden zijn.

    Zoals ik al eerder tegen mijn lieve schoonzusje zei: Onze band is sterker dan een bloedband!

  • Gave van genieten

    Ondanks dat het leven nu wederom behoorlijk op zijn kop staat, blijven we genieten. Genieten van alles wat we mee mogen maken. Deze tijd van het jaar vind ik geweldig. Sinterklaas is weer in het land en de kindjes in mijn omgeving worden dan extra verwend. Het zoontje van mijn vriend mocht het hele weekend schoentje zetten van Sinterklaas. Ja echt waar, het hele weekend. Sinterklaas had hem een kaart gestuurd waarin dat stond. Geweldig dat gezichtje toen de kaart aan hem werd voorgelezen. 

    En dat Rommelpiet ook nog langs geweest op de nacht van zondag op maandag maakte het feest echt compleet. Wat was het een rommeltje in huis. De kleurpotloden en de kleurboeken lagen door de hele huiskamer. Het schoentje was verplaatst en ook lagen er overal pepernoten. Geweldig om dat verrukte koppie te zien. 

    Zaterdag heb ik samen met Danique van Sweetest Design leuke kerstballen beplakt voor op de afdeling waar ik werk. Zo krijgen ouders met kerst een super leuke attentie en kerstgroet namens hun kleintje. Altijd super leuk om te doen. Trouwens Danique heeft een super leuke webshop, echt de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. (http://www.sweetestdesign.nl ) . En zaterdag avond ben ik gezellig met vriendinnen naar een optreden van Waylon geweest. Een klein feestje gebouwd. En enorm genoten.

    Zondag stond weer helemaal in het teken van Sinterklaas. We gingen namelijk naar Pietendorp in Enkhuizen. Wat onwijs leuk is dat voor de kinderen. Ze worden welkom geheten door Welkomspiet. Ze kregen zeer regelmatig pepernoten en snoepjes. De kluis van Sinterklaas was er. En die konden de kinderen open krijgen door een code te kraken. Ook mochten ze meedoen met Pietengym. Hebben ze cadeautjes door een schoorsteen gedaan, rijmen gemaakt met Rijmpiet, en zijn ze op de foto geweest in bed met Slaappiet. Kortom een onwijs leuke dag, waar onze kleine pietjes echt van genoten hebben. Want de kids hadden natuurlijk ook een pietenpakje aan. Als afsluiter van deze dag hebben we nog heerlijk patatjes gegeten. Echt een super leuke dag in het teken van de kinderen.

    Komend weekend ga ik samen met mijn vriend een paar dagen naar Münster. Onder andere ook naar een kerstmarkt. Het was al gepland voor we wisten dat de kanker weer terug was. Maar nu is het nog meer welkom. Voordat we het medische traject ingaan, kunnen we nog even genieten van elkaar. Nu ik mij nog echt goed voel. We hebben er heel veel zin in. 

    Ondanks dat wij nu in onzekerheid leven, proberen we echt zoveel mogelijk te genieten. Het leven gaat wel gewoon door. En we houden echt te veel van het leven om het zomaar voorbij te laten gaan.

  • Gelukkig nieuwjaar

    Jaja, is 2015 alweer een week oud.
    Maar ik vind het nog niet te laat om iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen.
    Ik hoop echt dat al jullie dromen en wensen uit gaan komen.

    Ik doe niet aan goede voornemens. Maar ik heb wel allemaal leuke plannen voor het komende jaar.
    Ten eerste hoop ik echt dat ik minder moe zal zijn, en een betere conditie ga opbouwen.
    Ook hoop ik dat ik dit jaar een reconstructie kan krijgen. De wachtlijsten lopen op, dus ik ben benieuwd.
    Maar mijn grootste plannen liggen op een heel ander vlak.
    Ik wil dit jaar een dakkapel laten plaatsen en de badkamer aanpakken.
    Echt eindelijk een mooie badkamer creëren, dat is echt wel nodig.

    En ga ik vooral heel erg genieten van mijn lieve vriend!
    Dat liefde zo mooi kan zijn!
    Wat ben ik gelukkig!

  • Het dak eraf

    Zaterdag is het zover. Dan gaat het dak eraf. Letterlijk.

    Al een paar weken zijn we bezig om dit voor te bereiden. Eindelijk gaat het gebeuren. Dan komt er een mooie dakkapel aan de achterkant.

    Ik ben mij er echt wel van bewust dat er nog veel werk is als die dakkapel er eenmaal op staat.

    Want zoals de foto hierboven wel laat zien: de badkamer kan ook wel een opknapbeurt gebruiken.

    Kortom. Voorlopig ben ik onder de pannen…..

    Hoewel….alleen zaterdag letterlijk even niet….. Want dan gaat de pannen er even af.

  • Het jaar 2015

    Het jaar 2015 staat op het punt om afgesloten te worden. Vandaag is de laatste dag van het jaar. Dit is het moment dat iedereen terug en vooruit gaat kijken. Ook ik neem de tijd om terug te kijken op 2015 en alvast een beetje vooruit te kijken naar 2016.
    2015 was voor mij op alle vlakken een heel bijzonder jaar.
    Ik ben begin dit jaar gaan samen wonen met mijn lief. We hebben met behulp van mijn vader een prachtige verbouwing gedaan. Een mooie dakkapel op het huis gezet en een geweldige badkamer gerealiseerd. We hebben een prachtige zomer beleefd met veel liefde en leuke uitjes.
    Genoten van familie, het zoontje van mijn broertje en schoonzusje die een jaar geworden is. Wat een heerlijk ventje is dat toch. Mooie momenten beleefd met mijn vrienden.
    De familie van mijn vriend ontmoet in Roemenie! Een prachtig land met een super lieve familie.
    Heerlijk gewoon weer aan het werk geweest. Want zonder dollen heb ik het mooiste beroep van de wereld! En ik heb de liefste collega’s van de wereld.
    Ook wilde ik in 2015 een hoofdstuk afsluiten. Daarom heb ik in augustus een borstreconstructie ondergaan. Het resultaat is prachtig geworden. Wat is het fijn om weer een beetje normaal door het leven te kunnen lopen.
    Dit had voor mij echt het de afsluiting moeten worden van het hoofdstuk borstkanker.
    Maar niets is minder waar. Juist op het moment dat ik volledig herstelt ben van de reconstructie. Op het moment dat ik weer volledig aan het werk kon, sloeg het noodlot wederom toe.
    Begin november vond ik een bult onder mijn rechter oksel. Aan de kant waar de kanker ooit gezeten had. Nadat ik de volgende dag de medische molen weer ingestapt was, kreeg ik 2 dagen later de verpletterende uitslag: de kanker was terug. En is misschien wel nooit helemaal weggeweest.
    Er werd veel overlegd en in korte tijd onderging in diverse onderzoeken en bezocht ik diverse artsen en ziekenhuizen.
    Uit de totalbody scan bleek dat mijn oksel behoorlijk vol zat met tumoren, en dat in de hals ook nog 3 mini tumoren zitten.
    Voor de prognose is dit allemaal niet heel gunstig. Ook dat het zo snel terug is, maakt het voor de prognose niet gunstig.
    Bepaalde cijfers werden genoemd… Maar later ook weer bijgesteld…
    Een onzekere tijd staat ons te wachten.
    Inmiddels heb ik mijn eerste chemokuur gehad. En ik heb daarvan de nodige bijwerkingen mogen ervaren.
    Ik ben bij de radiotherapeut geweest want ik moet na de chemo’s ook nabestraald gaan worden. Het einddoel is nog steeds genezing.

    Afgelopen week is mijn chemokuur niet doorgegaan. Mijn bloedwaarden waren niet goed. Dus is deze kuur een week uitgesteld. Volgende week wordt dit opnieuw beoordeeld en bekeken of ik dan wel een nieuwe kuur kan krijgen.
    Ik heb een goed gesprek gehad met de arts. In 2013 kreeg ik veel medicatie om toen de bijwerkingen van de kuren te onderdrukken en tegen te gaan.
    Nu ga ik weer veel medicatie krijgen om alle bijwerkingen goed te onderdrukken.
    Inmiddels heb ik een mooie centrale lijn gekregen om vaatontstekingen te voorkomen. Ook ga ik na elke kuur medicatie krijgen om allegische reacties te voorkomen. Omdat mijn beenmerg het heel zwaar heeft ga ik na elke kuur 4 dagen lang mijzelf injecties geven om mijn beenmerg te ondersteunen.
    Kortom ik hoop dat ik de komende kuren beter zal verdragen dan deze eerste volledige kuur. Mijn haar valt ook behoorlijk uit. Dus ik weet wel zeker dat ik weer kaal ga worden.

    Dit alles zet mijn leven op zijn kop, maar ook die van mijn vriend, mijn ouders, broertje, schoonzusje, schoonouders, mijn vrienden, familie en collega’s.
    Maar er is een kans op volledige genezing. En daar gaan we voor!! Dat ik in 2016 weer volledig schoon mag zijn van kanker!

    Naast dat mijn leven op zijn kop staat, staat de wereld ook op zijn kop.
    Er is veel geweld, aanslagen, terreurdreiging. Er is veel haat, en minder tollerantie naar iedereen die net even anders is of in andere dingen geloofd. Er zijn vele duizenden mensen op de vlucht, die ook in een veilig land te maken krijgen met geweld.
    Daarom hoop ik dat 2016 meer rust brengt in de wereld. Want met haat en geweld lossen we niks op toch?

    Hoe 2016 er voor mij uit zal zien weet ik niet. Wel geniet ik van alle mooie dingen in het leven. Maak prachtige plannen met mijn vriend voor mooie reizen en geweldige verbouwingen. Wij gaan er vanuit dat ik in 2016 vrij zal zijn van kanker.
    Ook zal ik in 2016 doorgaan met mijn blog. Mijn vriend is bezig een mooie website te maken voor mijn blog. Want in 2015 is mijn blog erg gegroeid.

    Ik wens jullie alleen maar moois en veel goed toe voor 2016. Heel veel gezondheid en dat al jullie dromen uit mogen komen!
    Geniet van het vuurwerk en de champagne.

  • Kraamvisite

    Jaja in mijn directe omgeving zijn nogal wat kleintjes geboren.
    En daar hoort natuurlijk een kraamvisite bij.
    Over het algemeen ben ik daar best netjes in.
    Ik probeer voor het einde van het verlof langs te komen.
    Bij sommige vriendinnen ga ik wat eerder langs, bij andere pas tegen het einde van het verlof.
    Afgelopen woensdag ben ik ook op kraamvisite geweest.
    Dit keer was het 3 uur rijden, dus niet bepaald om de hoek.
    Telg nummer 3 was geboren in dit gezin. Dus naast het cadeautje voor de baby, had ik ook wat meegenomen voor de andere 2 kinderen.
    Heerlijk vind ik het om te zien hoe kinderen blij kunnen zijn met een klein gebaar.
    De surprise eieren werden onder groot gejuich ontvangen. Een feest is het om die kids vol overgave de prullaria uit het ei te zien halen. En met een blij gezicht te gaan spelen met dat kleine speelgoed.
    Ook de verpakking van het cadeautje voor de baby viel in de smaak bij deze kinderen. Met het doosje werd meteen gespeeld.
    Zo zie je maar dat een kind op zich niet veel nodig heeft. Met wat fantasie creëert het zijn eigen speelgoed.

    Toen ik op het punt stond om naar huis te gaan, werd er in een mooi balletpakje nog even een dansje voor mij gedaan.
    En natuurlijk moesten we nog even samen op de foto.

    Ik stapte na nogmaals uitgebreid afscheid genomen te hebben de voordeur uit.
    De oudste van de kids vroeg toen nog wel even waar mijn fiets stond.
    Haha die stond gelukkig thuis….. 3 uur met de auto vond ik prima. Maar moet er niet aan denken dat stuk te moeten fietsen.

    Morgen staat een volgende kraamvisite in de agenda.
    Dit keer van een vriendin die haar eerste heeft gekregen.
    Wat een genot al dat gezonde babygeluk.

  • Lomp

    Vanmorgen vol goede moed op tijd opgestaan.
    Vandaag zou ik namelijk mijn kerstboom neerzetten.
    De kersttijd vind ik zo gezellig! Kaarsjes aan, kerstboom, lekkere broodjes of hapjes. Kop hete thee op de bank. Ik hou van deze donkere dagen.

    Ik had afgelopen week al een kerstboom gekocht. En deze in een emmer water in het schuurtje laten aclimatiseren.
    Om 9 uur vanmorgen had ik hem keurig midden in de huiskamer in zijn voet vast gezet. Meteen viel mij al een enorme kale plek op. Maar verder was het een prachtig boompje.
    Maar nadat ik eindelijk de lampjes de boom had verdeeld, gleden deze keurig weer uit de boom.
    Wat een boutboom. De takken hingen zo slap, dat alles in mum van tijd weer op de grond lag. Verdorie!
    Dus stuurde Ik een foto van mijn treurwilg naar mijn moeder via Whatsapp. Deze boom werd ‘m niet. Zij was het met mij eens.
    Natuurlijk gooide ik in een lomp moment ook nog een vaasje aan diggelen. Om het vervolgens nadat ik het glas had opgeruimd bijna nog een keer een ander vaasje aan diggelen te gooien.

    Aangezien vriendlief met de auto naar zijn werk was gegaan, gingen mijn mams en ik met haar Nissan Pixo (stationwagen) een nieuwe kerstboom halen.
    Gelukkig een prachtig exemplaar gevonden. Meteen ook nog even een shop rondje door het tuincentrum gedaan. Mijn moeder zag nog een mooie piek voor op haar boompje. En in de afprijshoek gooide ik in mijn onhandigheid bijna een barbecue om. Vandaag heb ik denk ik mijn ” ik ben lomp” dagje.

    Maar we zijn thuis gekomen zonder kleerscheuren. En ik heb mijn nieuwe boom mooi kunnen versieren. Ik ben erg blij met het resultaat.

    Daarna heb ik alvast een begin gemaakt met het voorbereiden van de avondmaaltijd. Ik had verse lasagne op het menu staan. Heerlijk met veel verse groente en homemade tomatensaus. Het rook al enorm lekker.
    Ik had mijn lasagne 15 minuten in de oven staan toen ik een behoorlijke knal hoorde.
    Mijn ovenschaal was ontploft….
    1 grote glasmassa in mijn oven, met in het midden mijn heerlijk geurende lasagne….. 

    Zonde zonde…
    Echt een knallend einde van toch al niet mijn beste dag.

    Uiteindelijk maar een pizza gegeten.

  • Mijn feestjaar

    Vorig jaar op deze dag begon mijn feestjaar! Het was de dag dat ik te horen kreeg dat ik kankervrij was.
    De emoties die ik toen voelde bij dat nieuws kan ik zo weer oproepen.
    Ik kreeg mijn leven weer terug. Het leven zou niet meer in het teken staan van
    behandelingen, onzekerheden en alles wat erbij komt kijken wanneer je de diagnose kanker krijgt.

    Grote opluchting.

    Maar ook het jaar waarin ik weer echt wilde leven.
    Ik wilde er echt iets van maken. Want dat verdiende ik.
    En het werd een feestjaar!

    En ook heb ik de grote liefde gevonden.
    Kortom allemaal geluksmomentjes die mijn feestjaar overheersten en domineerden.
    Met de geboorte van mijn neefje! Wat een genot in dat kleine ventje!
    Natuurlijk werd er in België een Backstreet Boys open-lucht concert bijgewoond met lieve vriendinnen.
    Heerlijk heb ik langzaam aan mijn plekje op de werkvloer weer ingenomen.
    Genoten heb ik van mijn feest wat ik gegeven heb met mijn verjaardag. Dat was echt super gaaf!

    Natuurlijk had ik ook te maken met de gevolgen van de behandelingen. Ik heb een stapje teruggedaan op mijn werk omdat ik veel last had van vermoeidheid en concentratieproblemen. Hebbende uiteinden van mijn vingertoppen en tenen blijvende zenuwschade. Daar zit een gevoelsstoornis in ten gevolge van de chemotherapie. Maar als dat alles is?
    Ik kan hier prima mee leven. En de vermoeidheid wordt langzaam aan minder. Ook kan ik mij steeds beter en langer concentreren.
    En ook de laatste stap in de behandeling staat op de agenda: De reconstructie.
    Eind augustus ben ik aan de beurt. Een grote operatie waar ik eigenlijk ook wel erg tegenop zie.

    Maar eerst gaan we het volgende feestjaar in. Met lekkere vakanties in de planning, de verbouwing die afgerond gaat worden, het samenwonen komt steeds dichterbij. De tuin is voor de zomer helemaal op orde. En zet ik steeds meer stapjes in de richting van full-time werken.

    Ik denk dat ik van elk jaar een feestjaar ga maken!
    Want het is echt zo belangrijk om te genieten van alles wat je meemaakt in het leven.

  • Moederdag

    Afgelopen zondag was het Moederdag. De dag om stil te staan wat mijn moeder voor mij betekent. Ergens vind ik Moederdag leuk voor de kleine kinderen, die vol overgave knutselen voor hun mamma. Daarna een geweldige verstopplek voor het knutselcadeautje vinden. Zo was ik ook vroeger. Knutselen op school, en daarna thuis een verstopplek zoeken voor het geknutselde cadeautje. Mijn mamma mocht dan niet meer in mijn kamer gaan opruimen. Veel te bang dat ze dan het cadeautje zou vinden. Op zondag ochtend samen met mijn broertje naar beneden, ontbijtje klaar maken. En daarna vol spanning mamma wakker maken met een versje een cadeautje en natuurlijk het ontbijtje. Geweldig om zo als kind de mogelijkheid te hebben je mamma in het zonnetje te zetten.

    Inmiddels ben ik ruim volwassen ( qua leeftijd dan). En behoren de knutselcadeautjes en ontbijtjes op bed wel tot het verleden. Evengoed ga ik alle jaren op Moederdag op bezoek bij mijn mamma. Gewoon omdat ze voor mij de meest bijzondere en geweldige mamma is die er is. Staat altijd voor mij klaar, helpt meer dan nodig. Een echte mamma waarop ik kan bouwen en vertrouwen. En geven ik en mijn broertje, schoonzusje en paps gezamenlijk een zelf gekocht cadeautje. Waarop ze altijd nog net zo reageert als vroeger, verrast en vol blijdschap en dankbaarheid! Ja lieve mensen, ik heb met recht echt een top mamma!

    Nu lieg ik als ik zeg dat ik nooit meer knutsel voor Moederdag. Sinds enkele jaren knutsel ik trouw, samen met mijn lieve mamma leuke presentjes voor de afdeling waar ik werk. Zo kunnen onze jongste wereldburgers ook hun mamma verrassen met een klein Moederdag cadeautje. En eigenlijk is dat wel het mooiste wat je kan doen. Het maakt niet uit wat voor cadeautje mamma’s krijgen. Ze zullen allemaal verrast en ontroert zijn.

    Lieve Mamma, ik wilde alleen maar even zeggen dat ik van je hou! Ik ben blij dat jij mijn mamma bent.

  • Nieuw

    Afgelopen 1,5 week staan voor mij in het teken van nieuw.
    Ik ben 1,5 week terug voor het eerst tante geworden van Een prachtig ventje. Ik ben trots als een pauw! Mijn kleine broertje is ineens niet zo klein meer…. Hij is volwassen geworden, hij is vader geworden… Nee ik kan hem niet meer mijn kleine broertje noemen.
    Dat kleine nieuwe leven, zo bijzonder, zo mooi, zo puur! Welkom kleine vent!

    Ook heb ik voor het eerst afgelopen week 2x 8 uur gewerkt. Dat is een nieuwe stap, de stap richting mijn normale leven. Maar voelt het nieuw.
    Een stap vooruit.
    Het herstel na die 2×8 uur werken ging ook makkelijker dan vooraf gedacht. Dat is ook nieuw! Langzaam maar zeker wordt ik weer meer ik.
    Een heerlijk gevoel.

    Afgelopen woensdag ben ik naar een speciaal zaak geweest voor een prothese. Ze hadden duidelijk mijn maat niet, dus mocht ik zaterdag terugkomen.
    Na diverse protheses te hebben geprobeerd een op het oog goede gevonden te hebben. Blij afgerekend en in de auto gestapt.
    Na 10 minuten in de auto, besloten dat ik toch niet tevreden was met mijn prothese. Er zat een deuk en rimpel in mijn BH. Het was toch niet zo mooi als ik zou willen. Omgekeerd en weer teruggegaan. Want zoals mijn mams wijs zei, hier ga jij je aan irriteren.
    De verkoopster was het gelukkig met mij eens. Dus heb ik weer een heleboel protheses gepast. De een was toch even te dik, waardoor er een duidelijk links-rechts verschil zichtbaar was. De volgende was aan de onderkant heel mooi, maar aan de bovenkant te plat.
    Uiteindelijk toch een mooi zittende prothese gevonden.
    Helemaal gelukkig ben ik met 1 prothese, 2 aangepaste BH’s en een mooie bikini in de auto gestapt naar huis.
    Weer een stapje op weg naar volledig herstel. Een nieuwe prachtig zittende prothese.

    Ik heb een geweldige 1,5 week gehad!
    Langzaam aan wordt ik weer meer mijzelf, langzaam aan kan ik weer wat meer aan.
    In december vertelde ik mijn broer en zijn vriendin, dat in juli 2014 zij een gezond kindje zouden krijgen, en dat ik een gezonde tante zou zijn!
    En dat is helemaal uitgekomen!
    Het leven is echt mooi! En wordt alleen maar mooier!

  • Oma

    Zonder gekheid, ik heb de liefste, bijzonderste en meest geweldige oma die iemand zich maar kan wensen. Dit jaar wordt ze 89. Ze loopt meestal met een rollator. En voor de lange stukken heeft ze een rolstoel. Maar eigenlijk vervloekt ze dat ding. Ze woont in een mooie aanleunwoning, waar ze het enorm naar haar zin heeft.

    Het was vroeger een feest om bij oma te logeren. Koekjes, snoepjes, zelf een toetje maken van vla met yoghurt en daarover heen van die afschuwelijk zoete aardbeien saus. Verhaaltjes vertellen, soms wel 3. Want voor ons, de kleinkinderen kon het in haar ogen niet gek genoeg. Ze woonde op een boerderij. En op zondags gingen wij met alle 18 kleinkinderen het weiland in achter de boerderij. Plukten we de grootste bos veldbloemen. Die natuurlijk liefdevol door oma in een vaas gezet werden. Mooie herinneringen.

    Voorheen toen oma nog op de boerderij woonde, en later in het dorp, konden we altijd langskomen. Oma was altijd thuis. Nu ze in die mooie aanleunwoning woont, moeten we een afspraak maken. Oma is nu altijd de hort op. Er worden zoveel uitjes en activiteiten georganiseerd, dat oma een drukke agenda heeft. Paar weken terug was ze Sjoelkampioen. Ja er is namelijk een heuse sjoelcompetitie tussen de diverse verzorgingshuizen in de regio. En natuurlijk is mijn oma de beste in sjoelen! Ze kreeg een mooie ruiker bloemen en een medaille. Vol trots liet ze dat aan mij zien toen ik bij haar op bezoek kwam.

    Toch merk je dat ze echt een dagje ouder wordt. De techniek van internet, smartphones en social-media gaan aan haar voorbij. Met een telefoon hoor je te bellen. En foto’s maak je met een fototoestel. Dat er tegenwoordig een fototoestel in je telefoon gebouwd zit, is maar een beetje gek. Een afstandsbediening voor de televisie kan nog net.

    Laatst kwam oma terug van de audicien met prachtige nieuwe nauwelijks zichtbare hoortoestellen. En daar zat een afstandsbediening bij, zodat ze deze hoortoestellen naar behoefte harder of zachter kan zetten. De tv staat standaard wat hard bij oma. Als er nu iemand op bezoek komt, en de tv staat aan, pakt ze de afstandsbediening van haar hoortoestellen en zet deze zachter. Voor haar gevoel heeft ze op dat moment echt de tv zachter gezet. Ze begrijpt niet dat zij de tv minder goed hoort omdat ze haar hoortoestellen zachter heeft gezet. En dat het bezoek de tv nog steeds in dat ruimere volume mag aanhoren. Als we er dan wat van zeggen, doet ze de tv maar uit. Ondertussen snapt ze niet waarom wij zo zacht praten. Dan wordt er door het bezoek met behulp van afstandsbediening de hoortoestellen weer harder gezet. Geeft Oma een zucht van opluchting, want ze hoort alles weer goed.

    Leuk hoor al die techniek, maar voor haar is het bijna niet meer bij te houden. Maar serieus, ik heb weer een geniale herinnering aan mijn lieve oma.

    Dat ze op 88 jarige leeftijd de techniek niet meer zo goed bij kan houden, verwijt ik haar zeker niet. Ze is nog zo helder van geest, en zo actief. Ik ben zo blij en gezegend dat ik zo’n geweldige oma heb!

  • Ontspannen en relaxed

    Ontspannnen en relaxed. Zo voel ik mij nu.

    Inmiddels ben ik heerlijk enkele dagen thuis. Na 19 dagen opgenomen te zijn geweest, is thuis zijn geweldig. Ik geniet er met volle teugen van.

    Ja ik sta regelmatig nog wat wankel op mijn benen. Boodschappen doen is net nog niet voor mij weggelegd. De trap op klimmen kan een kleine uitdaging zijn. Maar ik neem de tijd, loop rustig rond, en ik rust veel.

    Mijn hoofdpijn is nagenoeg weg. Ik heb de extra kortdurende morfine niet nodig gehad sinds ik thuis ben. Dat is het teken dat de zwellingen die door de bestralingen zijn ontstaan nu aan het afnemen zijn. Dat is super goed nieuws. En de verwachting is dat alle zwellingen zullen verdwijnen gedurende de week. Want ook de schadelijke cellen zijn door de bestraingen vernietigd. Kortom het gaat echt de goede kant op.

     

    Het voelt ergens ook wel gek dat ik mij zo rustig en relaxed voel. Dat het feit dat genezing er niet meer inzit, en mij juist zo rustig maakt vind ik bijzonder.

    Maar het voelt gewoon goed zo. Het feit ligt er. En daarin mag ik mijn weg gaan vinden. Samen met mijn dierbaren hoor. Maar ik blijf er van overtuigd dat ik echt zelf die weg moet vinden. Dat een ander dat niet voor mij kan doen.

    En het voelt bijzonder dat ik het zo makkelijk los kan laten.

    Het feit lig er. Nee genezing zal niet meer lukken.

    Maar wat is genezing? En waar ligt de waarde daarvan? Ineens sta ik toch anders in het leven. Maar ook weer niet.

    Want ik wil wel weer een gewoon leven hebben. Ik wil weer gaan werken. Wij gaan verhuizen en in ons nieuwe huis de toekomst verder opbouwen. Daarnaast wil ik zeker weer gaan sporten en hardlopen. Want in mijn overtuiging en beleving zal een goede algehele conditie enorm helpen om heel oud te worden.

     

    Hoelang ik heb, is niet te zeggen. Het kan 30 jaar zijn, of 5. Niemand kan hier in een uitspraak doen. In maar 2% van de gevallen wereldwijd zitten deze foute cellen op het hersenvlies. Dus artsen kunnen niks zeggen over de prognose.

    Daarom wil ik dat deel graag loslaten. Het is wat het is. Niet meer, niet minder.

     

    Ik wil gaan genieten van het leven. Alles opsnuiven en beleven. Als er klachten komen, zal ik aan de bel trekken en zullen wij dan uitgebreid alle opties gaan bespreken. Maar wie dan zorgt. 

    Ik wil niet in angst leven. Omdat het mij niet verder zal helpen. 

    Daarom ben ik zo blij met mijn innerlijke rust. Die rust die zorgt ervoor dat ik juist positief naar het leven kan kijken.

    Ik ga mooie plannen maken. En ik ga, boven alles, genieten van het leven.

    Het leven is namelijk echt heel mooi.

    Wij gaan echt onze slingers ophangen.

     

     

  • Orde in de puinhopen?

    Een maand geleden zijn we begonnen met de verbouwing.

    De dakkapel stond er in 1 dag op. Wat een ruimte is erbij gekomen. Vanaf dat de dakkapel erop staat zijn we door gaan pakken. De dakkapel isoleren, de badkamer strippen, emmertjes puin verslepen, beslissingen nemen hoe bepaalde niet voorziene omstandigheden het mooiste opgelost kunnen worden. Wanden werden verzet, electra- en waterleidingen werden opnieuw aangelegd. Nog meer emmertjes puin werden versleept.

    Wanden werden gestuukt, vloerverwarming werd gelegd in de badkamer, cement dekvloer werd gestort. Kortom er lijkt wat orde te komen in de puinhopen. 

    Voorlopig zijn we nog niet klaar. De badkamer moet nog worden opgebouwd, getegeld en gevoegd. En de slaapkamer moet nog worden geschilderd en de vloer moet daar nog gelegd worden. Ik hoop dat we over een maand bijna klaar zullen zijn.

    Natuurlijk hebben we  voor mei nog een project in de planning staan. Namelijk de tuin ophogen en een ander schuurtje plaatsen.

    Maar dan zijn wij voor de zomer helemaal klaar!

    (PS. ik ga het niet over de dikke stoflaag hebben die nu in mijn huis op alle meubelen ligt….)

  • Pasen in Parijs

    In februari had ik mijn vriend een citytrip cadeau gegeven. Hij mocht zelf kiezen waarheen, en ook wanneer. We hadden samen besproken dat het misschien handiger was als we pas zouden gaan als mijn conditie iets beter zou zijn.

    Afgelopen donderdag middag besloten we dat het misschien wel een goed idee was om het paasweekend weg te gaan. We hadden echt behoefte om even samen weg te gaan. En even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen. 
    Online konden we geen citytrip meer vinden, dus besloten we naar het reisbureau te gaan. Het bleek echter veel lastiger te zijn zo last minute dan wij hadden gedacht. Doordat er geen vluchten vanaf Brussel gingen, waren andere vluchten overvol of enorm duur. Venetië, Rome, Berlijn, Kopenhagen, Oslo, Barcelona, Madrid, Lissabon, Porto, Praag, Wenen, Budapest... Deze vluchten zaten allemaal vol. Wel konden we een vlucht voor vrijdag avond laat krijgen naar Parijs. Daar moesten we even over nadenken. Omdat we dat best zonde vonden van onze vrije vrijdag, besloten we dat toch niet te doen. Als we gingen wilden we er wel de vrijdag ook wat aan hebben.

    Thuis gingen we alle opties nogmaals naast elkaar leggen. Met de trein naar Parijs was ook een optie, alleen ook best duur zo last minute. Dan was er nog een optie om met de auto naar Parijs te gaan. Als we dan een hotel zochten waar we de auto konden parkeren was dat een serieuze optie. Na een korte zoektocht vonden we een hotel waar we de auto vlakbij konden parkeren. En er was een metrostation op loopafstand. Dit moest het worden.
    Helemaal enthousiast hebben het hotel geboekt. En daarna hebben we onze ouders op de hoogte gesteld van onze spontane plannen. De koffers werden gepakt, en we gingen op tijd naar bed. Allebei waren we nog nooit in Parijs geweest.

    De volgende ochtend vroeg stapten we in de auto. Ons avontuur ging beginnen. Het eerste gedeelte heb ik gereden, en mijn vriend heeft het grootste gedeelte gereden.
    We hebben geen last gehad van grenscontroles. Wel hebben we wat files gehad. Maar dat mocht onze pret en stemming niet drukken.
    We konden ons hotel erg makkelijk vinden. En ook de parkeergarage was super goed aangegeven. 
    Nadat we ingecheckt waren zijn we met de metro richting de Eiffeltoren gegaan. Het voelde een beetje gek om ineens midden in Parijs rond te lopen, terwijl we de dag ervoor net besloten hadden om toch weg te gaan. 
    Ik zelf had verwacht dat de Eiffeltoren wat hoger zou zijn, en zilverkleurig. Het is wel een geweldig gebouw. Natuurlijk gingen we in de rij staan om erop te kunnen. Het was wel een uurtje wachten, maar dan hadden we wel wat. Het weer was super. Droog, regelmatig een zonnetje maar ook bewolking. Wel besloten we met de lift naar de top te gaan. Traplopen was gezien mijn conditie geen optie. 
    Wat een geweldig uitzicht over de stad vanaf de toren. Wauw geweldig! Ook beneden hebben we geweldige foto’s en selfies gemaakt van deze toren. 
    Daarna besloten we een rondvaart over de Seine te gaan doen. Vanaf het water konden we zien wat deze stad ons allemaal te bieden had. Het werd al langzaam donker, daardoor hebben we genoten van een bijzonder lichtspel tijdens de ondergaande zon.
    Na de rondvaart tocht hebben gegeten op een diner bootje langs de Seine. Na het eten hebben we mooie foto’s gemaakt van een in de Belgische driekleur verlichtte Eiffeltoren. 

    Voor mij werd het daarna echt tijd om naar het hotel terug te gaan. Ik was heel moe, en wilde graag slapen. Ik slaap sinds de start van de kuren zeer weinig nachten door. Door overgangsklachten wordt ik om de 2 uur ongeveer wakker. 

    Na een onrustige nacht waarin ik veel last had van opvliegers en dus veel wakker geweest ben besloten we de ochtend rustig aan te doen. We hadden rustig ontbeten en nog wat gerust. Maar om de hele dag op de hotelkamer te blijven was natuurlijk zonde. Dus zijn we naar de Arc de Thriomphe geweest en de Champs-Élysées. En ook zijn we naar de Notre Dame gegaan. De rij bij de Notre Dame was zo lang, dat we besloten er niet in te gaan, maar buiten te blijven. Ook zijn we naar het Louvre gegaan. Dat is echt een mega groot museum. Ze zeggen dat je daar wel drie dagen kan rondlopen, en dan heb je nog niet alles gezien. Dat hebben we niet gedaan. Wel hebben we buiten veel foto’s genomen. 

    Een metropas is trouwens wel echt een aanrader. Het metronetwerk is namelijk geweldig. Wel zijn sommige stations heel groot, zodat je veel moet lopen. Ook zijn er niet veel roltrappen, dus heb je een aardige conditie nodig voor al het traplopen. Ik met mijn matige conditie heb regelmatig moeten rusten en zitten voordat ik weer verder kon.

    ‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten in de buurt van Le Moulin Rouge. En het was super leuk om deze molen verlicht te zien. 

    De ochtend van eerste paasdag hebben we heerlijk op bed ontbeten. Knus en gezellig. Daarna zijn we naar de basilique du Sacré-Coeur gegaan. We waren niet de enige. Wat was het druk daar. Tevens was er een Chinees meisje die in een trouwjurk daar foto’s aan het maken was. Het zonnetje scheen zo nu en dan. Wel stond er veel wind. 
    Daarna zijn we naar Jardin du Luxembourg gegaan. Een prachtig park waar we op een stoeltje in de zon hebben gezeten. Even relaxen. Op een mooie zomerdag zal het park vol zitten met mensen. Het is echt een prachtig park om te relaxen. 
    Wel hadden we eerste paasdag veel meer rust ingebouwd. Ik had dat nodig. 
    En die avond hadden we vlak bij de Eiffeltoren gegeten. Eigenlijk wilden we in een typisch Frans restaurant gaan eten. Maar daar stond buiten een rij van meer dan 20 mensen. Daar hadden wij geen zin in, dus besloten we een ander restaurantje op te zoeken.

    Tweede paasdag hadden we rustig ontbeten, en daarna de koffers weer ingepakt.
    Na een rit van 6 uurtjes waren we weer thuis.
    Enorm genoten van de stad en van elkaar.
    Wel was ik compleet gesloopt. Het was waarschijnlijk net iets te intensief. Maar ik had het niet willen missen. 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 114 gasten en geen leden online

logo 50dpi