• Denken en gedachten omzetten

    Afgelopen week was het stil voor mij in blogland.
    Al een paar weken kamp ik met gedachtes die ik niet zelf kan omzetten.
    Klinkt allemaal erg vaag, en misschien ernstig. Maar dat is het echt niet.
    Nou ja, vaag misschien wel, ernstig niet.

    Voor ik ziek werd voelde ik mij zo goed. Ik was blij met mijzelf, van binnen en buiten. Genoot van het leven, van familie en vrienden. Met mijn zelfbeeld was niks mis.
    Tijdens mijn hele ziekteproces was ik goed in staat om mijn gedachtes om te zetten zodat ik er een goed gevoel bij kreeg.
    Toen ik het bericht kreeg dat mijn borst verwijderd moest worden was ik echt verdrietig. Dat verdriet heb ik toegelaten. Maar ik voelde mij er niet beter door.
    Daarom probeerde ik mijn gedachten om te zetten.
    Ik bedacht mij: Stel ik heb een blinde darm ontsteking en ik moet geopereerd worden om die te verwijderen, dat is iedereen blij dat dat gebeurt. En je kan prima zonder blinde darm leven.
    Nu was mijn borst ziek. Dan moet ik blij zijn dat ze die kunnen verwijderen zodat ik weer beter word. En ook zonder borst kan je prima leven.
    Nog een bijkomend geluk is dat ze tegenwoordig de borst heel mooi kunnen reconstrueren. Dat heb ik ze nog niet zien doen bij een blinde darm.

    Deze manier van denken heeft mij enorm geholpen.
    Maar op dit moment het ik moeite om op deze manier te denken. Ik kan even niet de juiste manier vinden om mijn gedachtes om te zetten.

    Mijn conditie is op dit moment mijn grootste frustratie. En daarbij ook het beeld wat ik heb van mijzelf. Ik voel mij nog niet mijzelf.
    En mijn conditie wordt voor mijn gevoel niet echt beter op dit moment. Hoe vaak ik nu sport. Met moeite pers ik 3 km hardlopen uit mijn lijf.
    Terwijl ik in augustus met gemak 5 km kon halen.
    En natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik van ver gekomen ben. Maar in mijn hoofd is dat een beetje een bla bla bla verhaal.
    En daarbij hield ik mij ook vast aan de reconstructie. Want als ik de reconstructie gehad heb, dan zal ik mij pas weer echt “mijzelf” voelen.
    Dus afgelopen woensdag gebeld met het ziekenhuis om te kijken hoe het staat met de wachtlijst.
    En deze was extreem opgelopen. Ik ben niet in Januari/februari 2015 aan de beurt. Maar ik moet rekening houden met juni 2015.
    Wat een tegenvaller!

    En ineens kwam het besef dat het inderdaad niet mijn tijd was voor een reconstructie. Het is natuurlijk bullshit om het “mijzelf voelen” af te laten hangen van een operatie. Juist dan zal het een enorme teleurstelling zijn als ik mij na die operatie niet “mijzelf” voel.
    Ik moet nu eerst mijzelf accepteren zoals ik ben. Ik ben ook zonder die rechterborst en met kort haar een mooi en waardevol persoon.
    Ik ben namelijk geen rechterborst, ik ben geen kort haar. Ik ben een mooi persoon, een lieve dochter voor mijn ouders, een trotse tante, een leuke zus, een geweldige vriendin en een fijne collega. En als rechterborst of kort haar is dat zeer moeilijk te bereiken.
    En ook mijn toekomstige partner is mij alleen waard, als hij mij compleet accepteert zoals ik ben. Met mijn mooie persoonlijkheid en mijn leuke uitstraling.
    Ik moet mijn leven niet in de wacht zetten tot die reconstructie.
    Want dan zal het gevoel dat die reconstructie mij zou geven alleen maar teleurstellend zijn……

    Misschien lukt het omzetten van gedachtes mij nu toch wel.
    En zowaar gaat nu het hardlopen ook langzaam aan wat beter!

    Hahaha op naar plan 2:
    Inschrijven op een datingsite….

  • Is er meer?

    Is er meer? Meer tussen hemel en aarde?
    Die vraag houd mij soms bezig.
    Omdat ik graag wil geloven dat er meer is.
    Dat de dood niet iets heel definitiefs is, maar een einde van een tijdperk.
    Dat je ooit je dierbaren weer in de armen kan sluiten.
    Het klinkt als een droom, als wat ik denk en hoop echt waar is.

    Ik ben er voor mij zelf nog niet uit wat dat dan moet zijn.
    Een hemel? Een hier-na-maals? Of gewoon een iets?
    Ik weet het niet.

    Afgelopen week was het donorweek. Heel lang heb ik als tiener getwijfeld of ik donor zou worden.
    Net als dat ik vroeger persé begraven wilde worden en niet gecremeerd.
    Ik geloofde en dacht dat ik als ik dood was evengoed pijn zou voelen. De pijn van het verwijderen van de organen tijdens een operatie. De pijn van verbranding bij een crematie.
    Ik had daar angst voor. En heb heel lang die angst gehad.
    Uiteindelijk heb ik toch voor mijzelf besloten om donor te worden. En heb ik mijn eigen angst aan de kant geschoven. De reden was voornamelijk dat ik niet egoïstisch wilde zijn. En dan bedoel ik echt niet dat ik de mensen die geen donor zijn egoïstisch vind hoor! Ik bedoel het in mijn eigen contex, op mijn eigen leven met mijn eigen gedachten.
    Want stel dat een dierbare van mij of ikzelf wacht op een donor orgaan, dan zou ik hopen voor mijn dierbare en ook voor mijzelf dat ik die in ontvangst mag nemen. Stel ik krijg een kind, en die heeft een orgaan nodig, zou ik alles op alles willen zetten om te zorgen dat mijn kind geholpen word.
    Daarom mijn beslissing om toch donor te worden.
    En zet ik mij over mijn angst heen dat ik na mijn dood nog wat zou voelen.

    Natuurlijk weet ik, zie ik, dat mensen na hun dood nergens op reageren.
    In mijn werk als verpleegkundige ben ik diverse malen getuige geweest van het stervensproces.
    Maar toch blijft dat stemmetje in mijn achterhoofd: Is er meer? Is er meer tussen hemel en aarde?

    Voorlopig zal ik geen antwoord krijgen op die vraag, gelukkig.
    Maar ik wil graag geloven dat er meer is. Dat ik mijn dierbaren weer zal ontmoeten. Dat hun mooie zielen niet weg zijn, niet verloren zijn gegaan.
    Wat dat dan precies is….. Dat weet ik niet.
    Maar ik wil graag geloven dat er iets is….
    Iets na de dood….

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 46 gasten en geen leden online

logo 50dpi