• Controle na de operatie

    Vandaag mocht ik voor wondcontrole naar de chirurg.
    De hechtingen zijn verwijderd en de wond ziet er goed uit.
    Ook was de uitslag van het weefsel al binnen.
    Dit hadden wij niet verwacht, maar op zich wel fijn dat de uitslag er is.
    De poortwachtersklieren onder mijn oksel waren schoon.
    Dus voor 100% zeker zijn er geen uitzaaiingen. Dat is een opluchting.

    Maar in mijn borst is niet alles weg. Er zijn op zeker 2 plaatsten nog kwaadaardige cellen gevonden die alleen door de microscoop te zien zijn.
    Dit betekent dat ik 90% kans heb dat ik het behandelingstraject opnieuw zou moeten doorlopen binnen de komende 10-20 jaar.
    Om het compleet weg te krijgen en volledig gezond te worden moet ik dus opnieuw een operatie  ondergaan. En dat zal een complete afzetting worden van mijn rechter borst.
    Dit nieuws komt voor mij en mijn familie hard aan. Hadden we niet verwacht.

    Wanneer dit allemaal gaat gebeuren weet ik niet.
    Morgen wordt ik weer besproken in een groot artsen overleg. Aan de hand daarvan wordt het vervolg traject bepaald.
    Volgende week woensdag horen we dan precies wat het plan gaat zijn en binnen welke termijn dit gaat plaatsvinden.

  • Daten

    Ik had deze blog in augustus 2013 geschreven, maar nog nooit gepubliceerd. Ik was toen ongeveer weer een half jaar vrijgezel. En mannen ontmoet je nou eenmaal niet als je op de bank blijft zitten.

    Dus  ik ga er toch maar aan geloven….
    Internet daten.
    Begonnen met een profieltje aan te maken.
    Niet onder mijn eigen naam, maar wel alles ingevuld zoals het is en zoals ik ben.
    Maar het idee dat mijn naam over zo’n site zwerft, dat stond mij niet zo aan.
    Misschien toch een vorm van genre? Geen idee.
    Okay mijn profiel geactiveerd en vervolgens op de site gesnuffeld.
    Natuurlijk gaat het allemaal niet zo makkelijk. Op elke datingsite  moet je namelijk eerst betalen voor je daadwerkelijk op profielen kan reageren.
    Maar gelukkig zijn er ook datingsites waar je eerst 3 dagen gratis rond kan snuffelen.
    Wel spannend, mijn profiel online gooien, en wachten wat er komt, wordt er gereageerd op mij?
    Ik heb aan mijn profiel wel foto’s toegevoegd, want dan zou je meer kans hebben op reacties.

    Binnen een paar minuten had ik al diverse reacties op mijn profiel.
    Eerst van een jonge man van 26 jaar. Ik ben nu zelf ruim 32, dus ik heb via een standaard berichtje naar heb gestuurd dat zijn profiel niet aansluit op mijn wensen.

    Nu zelf online snuffelen. Maar ik werd meteen overspoeld door twijfels.
    Wat een bijzondere figuren schrijven zich in op een datingsite. De meeste mannen vallen echt onder de categorie kansloos.
    Grappig om rond te snuffelen.

    Maar een paar profielen spraken mij wel aan, dus heb ik deze mannen een berichtje gestuurd.
    Ook kreeg ik een berichtje van ik noem hem hier maar even Kees.
    Kees is een jonge man van 35 jaar. Veel gereisd. Foto zag er best goed uit.
    Met hem heb ik mijn eerste date.
    Gespannen rij ik naar het café waar we afgesproken hadden.
    Ik zie hem  zitten als ik aan kom lopen. Meteen heb ik spijt. Ik zie meteen dat dit zo niet mijn type man is.
    En ik weet dat je niet op uiterlijk mag beoordelen. Maar dat is wel het eerste wat je ziet.

    Het hele terras wat in de zon viel zat vol. Maar het deel terras wat in de schaduw viel was helemaal leeg. En daar zat een man helemaal afgezonderd aan een tafeltje. Hij had het type unisex jas aan, waarvan hij precies zon zelfde jas alvast in zijn kast heeft hangen voor zijn droom vrouw.

    Ik laat mij niet kennen en denk: Okay geef die man een kans. Jaix schop onder je kont en gaan. Je heb zelf de afspraak toegezegd. Wie A zegt moet ook B zeggen.
    Dus ik loop op Kees af, stel mijzelf voor, en ga zitten aan het tafeltje.
    Het gesprek komt zeer moeizaam op gang. Kees vervalt regelmatig in herhaling, en hij heeft zeer veel nerveuze tics.
    Hij wil graag reizen, en lacht daarbij zijn gelige onverzorgde tanden bloot.
    Voor mij was dit het seintje om afscheid te nemen en deze eerste date af te sluiten.
    Kees voelde zich helemaal blij en wilde met mij naar de auto lopen. Hij vond het heel erg gezellig en hoopt op een vervolgdate.
    Ik heb Kees eerlijk verteld dat ik de klik mistte, dat het wat mij betreft bij deze ene date blijft. Tevens heb ik hem uitgelegd dat ik prima wist waar ik mijn auto geparkeerd had en zijn begeleiding niet nodig had.

    Opgelucht stapte ik in de auto….gauw naar huis, want dit is zeker voor mij niet de droomman.
    De dagen die volgden kreeg ik nog een paar berichtjes van Kees, waar ik op de eerste nog beleefd gereageerd had, maar daarna heb ik de berichtjes genegeerd.

    Nu aan het bijkomen en bedenken of deze vorm van daten wel iets voor mij is.

  • Datingssites: Cupido een handje helpen

    Datingsites.
    Het klinkt allemaal erg leuk op de reclame….
    En geef toe, op de bank hangend kom ik ook niet iemand tegen.
    Daarom had ik in mei/juni 2014 heel kort Tinder gedownload.
    Dat is op recht echt een vleeskeuring. Staat jou foto mij aan of niet.
    Al snel had ik een match, en besloten we via de app te chatten. Want ik durfde niet meteen mijn telefoonnummer te geven of andere persoonlijke gegevens.
    Na een tijdje besloten we af te spreken, en de klink leek echt heel goed.

    Maar langzaam aan gaf hij zo nu en dan lullige opmerking.
    Steken onder water.
    Zoals: “Ik val niet op vrouwen met kort haar. Bij jou heb ik er niet zo’n last van…maar toch val ik er niet op”.
    Gelogen over zijn verleden: betrokken bij vechtpartijtje toen hij 19 was in uitgaansleven… Dat had hij verteld… Daarvoor taakstaf zei hij. Bleek dat toen hij 23 was, hij afgesneden werd door vrachtwagen. Hij heeft die vrachtwagenchauffeur het ziekenhuis in geslagen. Heeft straf gehad poging tot doodslag. Onder andere brommen, agressietraining en geldboete. Daarna zei hij tegen mij dat als we kids zouden krijgen en iemand raakt ze aan dat hij diegene wel t ziekenhuis in zou slaan. En als ik toevallig diegene was die naar zijn idee ons kind wat te hard aanpakte belandde ik daar.
    En hij blowde alle dagen. Ik kreeg ook allemaal verwijten naar mijn hoofd dat ik geen tijd voor hem maakte maar hij kwam geen enkele afspraak na.
    Ik soms hele dagen op m wachten. Kwam hij niet.
    Had nog aantal dingen… Zoals hij ging beslissen wat voor ondergoed ik aan zou doen, waar we zouden gaan wonen in de toekomst.
    Nog meer van dat dwangmatige gedrag.
    En het erge is… In het begin had ik het niet eens zo door.
    Accepteerde dat iemand anders is dan ik, en nam ik bepaalde opmerkingen voor lief. Maar er gebeurde steeds wat… Begon subtiel…. En werd langzaam aan dwingender. Dus heb ik het uitgemaakt.
    Was ik even genezen van het daten.

    Maar ja alleen is ook maar alleen.
    Dus besloot mij in te schrijven op Lexa.
    En dan blijf ik mij verbazen hoe schaamteloos mannen berichtjes kunnen sturen.
    Meteen vragen om een telefoonnummer. Vragen wat mijn cup-maat is. Welke kleur ondergoed ik draag?
    Denken mannen van tegenwoordig echt dat ik daar antwoord op ga geven?

    Op dit moment contact met 1 man die mij wel leuk lijkt.
    Maar ik blijf voorzichtig hoor…..

    Wordt vervolgd…..

  • Intens

    Ik had echt even de tijd nodig om het gesprek van vrijdag met de arts te verwerken.
    Het was namelijk nogal wat.
    En daarbij wilde ik eerst ook mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte brengen.
    En ik moet eerlijk zeggen dat dat al veel moeite kostte, om dat juist te verwoorden.
    Het was nogal wat.
    Mijn gedachten tolden alle kanten op.

    Het gesprek was pas aan het einde van de dag. Dus ik moest een behoorlijke tijd wachten. Omdat de plek waar mijn verstandskies had gezeten langzaam wat ontstoken aanvoelde, besloot ik toch nog even bij de tandarts langs te gaan voor advies. Het klopt dat het inderdaad wat aan het ontsteken was. (Afgelopen woensdag was die kies getrokken). Met wat tips, spoelvloeistof en een spoelspuit ben ik weer naar huis gegaan. Fijn dat ik zo terecht kon, want gedurende de dag en ook verder in het weekend kreeg ik steeds meer last. Serieus ik heb nog nooit zoveel pijnstillers geslikt als nu met deze kies. Maar sinds vandaag lijkt het langzaam beter te worden en kan ik de pijnstillers afbouwen.

    Maar terug naar vrijdag.
    Ik was samen met mijn vriend en mijn moeder naar deze afspraak gegaan.
    De arts vertelde ons dat uit de total bodyscan blijkt dat er in de rechter oksel verschillende tumoren zitten. Op 8 december wordt ik geopereerd en worden alle okselklieren verwijderd. Een okselkliertoilet noemen ze dat.
    Daarnaast hebben ze in mijn hals een tumortje gevonden ter grootte van een doperwt. Dit gebied is niet te opereren. Dus willen ze dit gaan bestralen. Daarnaast willen ze de oksel nabestralen.
    Verder is er op de scan niks afwijkends gevonden.
    Maar de plek in de hals is wel zorgelijk.
    De hele prognose is zorgelijk.
    De insteek van de behandeling is genezing. Maar hij vertelde erbij dat hij het niet mooier kon maken dan het is.
    Ik ben jong, en het is een agressieve tumor, die binnen 2 jaar terug is. Er zijn echt wel mensen die na dit behandelingstraject klaar zijn en na 10 jaar ook nog schoon. Maar er is een grotere groep die na behandeling nog steeds in de shit zitten…. of er niet meer zijn.

    Dat is echt slikken…. En ik wist niet echt wat ik met deze informatie moest. Ik heb zelf de vraag gesteld over de prognose. Ik wilde weten of de insteek van de behandeling echt de genezing is die ik zo onwijs graag wil.
    Die kans is er echt. Maar die kans is niet heel groot. Ook omdat er een grote kans is dat kleine onzichtbare microcellen door mijn lijf zwerven. Dit hoeft niet, maar het is een reële kans. En dat nieuws vloog mij aan.
    Dat nieuws maakt voor mij een groot verschil.
    Ik wil en ga nog steeds voor de genezing.
    Komende periode hoor ik meer over hoe mijn behandeling er echt uit gaat zien.
    Ik krijg die operatie, en ik ga bestraald worden. Of ik ook nog chemo ga krijgen weten ze nu nog niet. De vorige chemo heeft duidelijk niet het gewenste effect gehad. En voor deze agressieve vorm is maar 1 chemo effectief…. En die heb ik dus al gehad….
    Dat ik uiteindelijk rest verschijnselen ga krijgen van deze behandeling is wel zeker. Ze gaan bestralen in een pas geopereerd gebied. Dat doet de wondgenezing niet veel goed.
    Maar of dat een belemmering gaat worden, weet ik niet.

    Wel denk ik nu serieus veel na over de toekomst. De gedachten gaan alle kanten op. Van ja natuurlijk ga ik dit redden tot verdomme misschien ben ik er over 10 jaar niet meer. En alles daar tussen in.
    En mijn realistische stem zegt dan heel droog tegen mij: Niemand heeft de garantie dat hij er over 10 jaar nog is…

    Daarom wil ik intens genieten van alles en iedereen om mij heen. Wil ik intens gaan voor de genezing. Wil ik intens de emoties toelaten zodat ik ze een plek kan geven. Wil ik intens liefhebben. En wil ik intens graag mijn leventje terug…
    De controle ben ik kwijt…. Of misschien heb ik die nooit gehad….
    Het meest bizarre van dit alles is dat ik mij zo onwijs goed voel. Lichamelijk heb ik geen beperkingen en voel ik mij niet ziek. Iedereen die mij ziet rondlopen, denkt en ziet dat ik gezond ben.
    Ik ben gezond… Maar ook weer niet…. Doodziek zijn en je gezond voelen…. Dat is echt niet te bevatten.

    Maar ik ga het proces in, stap voor stap.
    En bekijk en bereken mijn kansen stap voor stap.
    Ik ga er compleet voor. Niks doen is geen optie. Als ik nu mijn koppie laat hangen is het gedaan. Dus rechte rug, schouders eronder. En ik neem het leven zoals het is.
    Want echt waar, ik heb een super mooi leven.
    Waar ik nog zeker 60 jaar van wil genieten.

  • Schuimrubber in een boterhamzakje

    Ik mocht naar huis.
    Het is een dag na mijn operatie. De drain is eruit, ondanks dat hij nog wel wat produceerde.
    Voordat ik het ziekenhuis echt mag verlaten komt een verpleegkundige mij een vulling aanmeten.
    Braaf had ik een BH meegenomen van huis. En met een beetje hulp heb ik die BH aangetrokken. Wat voelde mijn lichaam beurs en gekneusd aan.
    Aan de lege kant van mijn BH stopt de verpleegkundige een soort schuimrubberen kussentje. Het was meteen de juiste maat. Het ziet er op het eerste gezicht wel aardig uit. Gelukkig mocht die BH daarna snel weer uit. Vreselijk voelde die op mijn beurse huid.
    De verpleegkundige gaf mij 2 schuimrubberen exemplaren mee. Keurig verpakt in een boterhamzakje. Plichtsgetrouw ratelde ze ook nog de wasinstructies op van Schuimrubber. Niet in de droger, en liefst uitspoelen in een lauw-warm sopje.

    Weken lang heeft Schuimrubber op een tafeltje in mijn slaapkamer gewacht tot hij voor het eerst mee op stap mocht.
    Onhandig plaatste ik Schuimrubber op een dag in mijn BH. Bij de eerste bewegingen van mijn arm bewoog Schuimrubber omhoog. Als ik er dan ook nog bij ging springen ontsnapte Schuimrubber uit mijn BH, en schoof richting mijn kin.
    Dit was geen succes. Toch schuimrubber maar vastgezet met een veiligheidsspeldje. Het gevolg was dat dit speldje een mooie deuk achter liet in de cup van mijn BH. Niet mooi. Zucht, Schuimrubber en ik moeten echt nog aan elkaar wennen.

    Afgelopen zaterdag wilde ik voor het eerst echt even stappen. Het was kermis in de buurt, en ik wilde er toch even gezellig uit.
    Dus werd Schuimrubber weer uit zijn boterhamzakje bevrijd en keurig in de lege holte van een sport BH gestopt. Ik bewoog mijn arm, en sprong even. Schuimrubber bleef verrassend goed op zijn plek zitten. Shirtje aangetrokken en daarna op de fiets gestapt. Schuimrubber en ik gingen samen het dorp onveilig maken. Het was best druk bij de feestlocatie.
    Natuurlijk werd ik na mijn tweede slok rosé aangestoten. Een behoorlijke golf klotste over de rand van het glas, mijn decolleté in. En zo werd ik geconfronteerd met een andere kwaliteit van Schuimrubber. Zonder blikken of blozen absorbeerde Schuimrubber deze golf rosé. Heerlijk, wat handig! Geen rare vlekken op mijn shirtje, geen halve avond met een natte plek rondlopen. Ik ben overtuigd!
    Toen ik later op de avond thuis kwam, heb ik Schuimrubber een liefdevol lauw-warm badje gegeven, en laten drogen op het droogrek. De volgende dag heb ik hem weer keurig opgeborgen in zijn boterhamzakje.

    Schuimrubber en ik zijn na een moeizame start, hard op weg goede vrienden te worden.

  • Sporten en conditie opbouwen

    Mijn excuses dat ik 2 weken niets geschreven heb.
    De reden is omdat ik eigenlijk niet zo heel veel te melden had. Het is wachten op de operatie.
    Ik ga elke week 1 dag aan het werk. Ik sport regelmatig. Behalve dat ik nog vrij snel moe ben voel ik mij erg goed.
    Hihi okay de uitzending van GTST waarin in gefigureerd had was vorige week maandag uitgezonden. En deze aflevering had de hoogste aantal kijkers ooit van GTST. Natuurlijk komt dat niet door het homohuwelijk en het optreden van de Backstreet Boys. Nee mijn glansrijke figurantenrol veroorzaakte natuurlijk deze hoge kijkcijfers.
    En 3 weken terug heb ik op zaterdag de fotoshoot gedaan. Ik vond het een hele mooie ervaring. Ik heb een super leuke dag gehad en heb ook super mooie en bijzondere foto's gekregen.
    Ik ben blij met het resultaat. Het is zeker op een super gave manier vastgelegd.

    Maar we zitten nu een week voor mijn operatie, die inmiddels 1 dag vervroegd is.
    Dinsdag 11 februari mag ik mij om 07:30 melden in het ziekenhuis.
    Maar eerst wordt ik maandag 10 februari al voorbereid.
    Dan krijg ik licht radioactieve vloeistof in mijn tepel gespoten. Deze vloeistof wordt dan via de lymfebanen verspreidt. Na het inspuiten mag ik ongeveer 3-3,5 uur gaan rondlopen, de stad in, normale bezigheden gaan doen. Na die 3-3,5 uur mag ik mij weer melden in het ziekenhuis en worden er foto's gemaakt van mijn lymfesysteem. Zo krijgen ze een duidelijk beeld welke lymfeklier de eerste klier is in mijn oksel. Die klier willen ze namelijk bij de operatie verwijderen, om onder de microscoop goed te kunnen onderzoeken. Alle andere lymfeklieren laten ze zitten. Het gaat echt om de eerste klier. (Dit zouden ook 2 klieren kunnen zijn).
    Nadat de foto's gemaakt zijn mag ik naar huis.
    Dinsdag ochtend om 7:30 uur mag ik mij nuchter melden in het ziekenhuis.
    Daar gaan ze als voorbereiding een dunne ijzeren draad in mijn borst aanbrengen die dan precies het markertje aanwijst. Het markertje is ooit in september in de tumor aangebracht voordat ik de chemotherapie kreeg. Nu was op de laatste MRI geen tumor meer zichtbaar, maar wel nog het markertje. Die geeft aan waar de tumor ooit gezeten heeft. Om dat kleine markertje snel te kunnen vinden brengen ze die draad in die als het ware het markertje aanwijst.
    Dan weet de chirurg precies de locatie te vinden waar hij moet opereren.
    Als die draad ingebracht is, gaat het wachten op de operatie beginnen. Het kan dus zijn dat ik smiddags geopereerd ga worden. De daadwerkelijke operatietijd weet ik dus nog niet.
    Wat voor operatie gaat het worden?
    Ze gaan zo gauw ik onder narcose ben eerst een blauwe vloeistof via mijn tepel inspuiten. Door het radioactieve goedje van de vorige dag wordt deze vloeistof snel meegenomen door het lymfesysteem. Mijn eerste lymfeklier zal dus mooi blauw aankleuren, en is daardoor zeer makkelijk te vinden voor de chirurg.
    Als die gevonden is en eruit gehaald, gaan ze verder met de borst-besparende operatie.
    Er wordt evengoed een flink deel weggehaald. Ik moest het zien als een taart, er wordt een flinke punt uitgesneden. Daarna wordt geprobeerd deze taart weer rond te krijgen. Dat gaat niet lukken, maar door goed te kneden en model erin proberen te krijgen zal het cosmetisch er nog best mooi uit kunnen zien. Maar deze rechter borst wordt wel kleiner.
    De chirurg heeft beloofd zijn best te doen om het zo mooi mogelijk te maken.
    Na de operatie wordt ik wakker gemaakt en ga ik naar de uitslaapkamer.
    Daar moet ik blijven tot ik goed wakker ben, en niet al te veel pijn heb.
    Als ik op de afdeling ben, moet ik wat gaan eten, drinken en plassen. Verder mag ik niet duizelig zijn. Als dat allemaal goed is mag ik naar huis.
    10 tot 14 dagen na de operatie kom ik terug op de poli. Dan krijg ik de uitslagen het microscopisch onderzoek.  En hoor ik dus of de snijranden schoon zijn. Wat betekent dat alle tumorweefsel weg is. Als dat niet het geval is moet ik nog een keer geopereerd worden.
    Daarom is het spannend, en horen we 10 tot 14 dagen na de operatie of deze daadwerkelijk gelukt is.

    De eerste 14 dagen na de operatie mag ik weinig met mijn rechterarm doen. Ik mag niet sporten, niet tillen, niet teveel bewegen met de arm.
    Of ik fysiotherapie nodig heb, hangt af van het genezingsproces, en hoe het litteken gaat zijn. Mogelijk drukt het litteken van de oksel op de zenuw in mijn oksel/arm. Als dat zo is heb ik fysio nodig om dit los te masseren.
    Ik wacht het allemaal af. En zal mij aan de adviezen houden.
    Ik mag wel wandelen, en eventueel op een hometrainer fietsen.
    Dus zal ik ook na de operatie mijn dagelijkse rondje buiten wandelen.


  • Verstand

    In tijden van angst maken we beslissingen op basis van gevoel.
    En ons verstand is dan ver te zoeken…
    Mijn verstand is voor een deel vertrokken.
    Gister mocht ik nadat ik door de scan gegaan was, meteen door naar de tandarts. Mijn verstandskies moest namelijk ook nog getrokken worden. En nu er weer een behandelingstraject voor mij wordt samengesteld moet mijn gebit in orde zijn.
    Dus hup, dan er maar uit met dat ding.
    Zeg ik nu stoerder dan ik ben. Want ik hou niet zo van de tandarts. Dat gewroet in mijn mond. Het verdoven viel best mee. Maar daarna. Dat geduw en getrek. Ik heb mijn ogen stijf dicht gehouden. Een kwartier later zat ik alweer op de bank in mijn eigen huis. Een verstandskies armer, een ervaring rijker.
    De scan daarin tegen was van andere orde.
    Als voorbereiding moest ik een liter water drinken. En ik kreeg een infuus. Door dat infuus kreeg ik een radioactief goedje. Nadat dat was ingespoten moest ik 45 minuten compleet stil liggen. Ik mocht werkelijk waar niets bewegen. Omdat dan het radioactieve goedje niet gelijkmatig genoeg door mijn lichaam verdeeld werd.
    45 minuten dat je stil ligt, alleen. Alleen met je gedachten. Muziekje mocht ook niet aan, omdat de kans bestond dat je ritmisch mee ging bewegen op de maat. Of uit de maat… Dat is namelijk mijn gave: uit de maat bewegen op muziek.
    Na 45 minuten ging ik door de scan. Kreeg ik vooraf ook nog een contrastmiddel ingespoten en mocht ik ook nog 2 bekers drinken van een 1 of ander goedje.
    25 minuten later was de scan klaar. De beelden waren kwalitatief goed genoeg om ze te kunnen beoordelen.
    Infuus mocht eruit. Blauwe plek rijker. En morgen horen we meer.

    In die 45 minuten alleen met mijn gedachten vroeg ik mij af… Wat is veiligheid? En wat is angst?
    Is er een reële kans dat er aanslagen gepleegd gaat worden? Zijn we nu aan het doorslaan met onze angst?
    Is er een reële kans dat mijn scan verder schoon is? Of ben ik aan het doorslaan met het vertrouwen in mijn lichaam?

    Als we proberen zoveel mogelijk ons verstand te gebruiken?
    Ons niet te laten leiden door angst.
    Door elkaar te steunen. En er te zijn voor elkaar. Elkaar te respecteren. En de angst in te ruilen voor liefde.
    Verdrijf de angst met liefde en vertrouwen….
    Alleen daarmee creëer je lichtpuntjes in donkere dagen.
    Zo creëer ik de lichtpuntjes in mijn donkere dagen…..

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 30 gasten en geen leden online

logo 50dpi