• Chemokuur 4

    Nog steeds in de wolken van het goede nieuws dat de tumor kleiner is geworden! Dat is waar je het toch voor doet.
    Afgelopen maandag heb ik kuur 4 gehad.
    1 middel minder, waardoor we relatief snel weer thuis waren.
    Het prikken van het infuus ging niet in 1x goed. Wat een erg pijnlijke ervaring was. Maar toen hij eenmaal zat verliep het toedienen van de 2 giften die ik kreeg goed.
    Doordat ik 1 gift niet gekregen had, verliep mijn eerste week na een kuur echt veel beter dan alle andere keren.
    Ik kon vanaf het begin veel beter eten. Ben niet misselijk geweest. En ook qua energie was het vele malen beter dan bij de voorgaande kuren.
    De tintelingen en het dode gevoel aan tenen en vingers verbeterd nog niet. Ik hoop dat dit de komende 2 weken wel beter gaat worden.

    Afgelopen vrijdag was een hele bijzondere dag...
    Want mijn lieve collega's hadden geregeld dat ik mocht gaan figureren bij GTST! Wow wat een verrassing!! Want the Backstreet Boys kwamen daar voor opnames. Echt geweldig wat gaaaaf!! Wat een ervaring en wat een belevenis! In mooie kleding op zo'n set rondlopen was geweldig. De voetjes deden wel zeer van de hakken. En conditioneel kon ik het af en toe niet helemaal aan, en moest ik even gaan zitten. Maar echt wow! Ben nog in de wolken!! De jongens van heel dichtbij gezien. Echt wat een ervaring!! Kan er nog niet uit dat dit geregeld is voor mij! Zo gaaaf!!
    Ik heb geen foto's kunnen scoren ivm strakke schema van de jongens en het draaischema. Maar de ervaring staat in mijn geheugen!

    Daarna nog doorgegaan naar de TV show opnames van Ivo Niehe met als gast natuurlijk the Backstreet Boys. Geweldig wat gaaf was dat weer. Super leuk interview. En Chan mocht een vraag stellen! En voor haar speciaal zongen ze All I Have To Give acapella! Echt wow!!
    Wat een dag, wat een dag!! Super super gaaf! Heb echt genoten!
    Ik weet niet wanneer het uitgezonden gaat worden, en of ik in beeld ga komen.
    Het maakt mij eigenlijk ook niet uit. Het was een super ervaring.
    Nu ga ik vooral nagenieten! Die lach is voorlopig niet van mijn gezicht af te krijgen!

  • De bedrijfsarts

    Afgelopen dinsdag was het zover. Ik mocht mij melden bij de bedrijfsarts. Eigenlijk mocht ik 3 weken terug al langskomen, maar toen lag ik onverwachts met een longontsteking in het ziekenhuis. Dus daarom werd de afspraak verplaatst. 

    Veel mensen vinden het gek dat ik mij moest melden bij de bedrijfsarts. Want mijn diagnose is toch duidelijk? Dan is het toch logisch dat je nu nog niet aan het werk ga? Ik heb er geen problemen mee. Officieel ben ik nu al een half jaar ziek gemeld. Dit omdat ik eind augustus 2015 een borstreconstructie had ondergaan. Net in de week dat ik volledig hersteld gemeld zou worden, vond ik die bewuste bult onder mijn oksel. Dus daarom bleef ik ziek gemeld staan.  Nu komt eind augustus de wet poortwachter om de hoek kijken. Want dan ben ik officieel een jaar ziek. En daarvoor moet door mijn werkgever wel een dossier worden aangemaakt met een probleemanalyse. Ik vind dat allemaal logisch.

    Dus meldde ik mij keurig op tijd in de wachtkamer. Spoedig werd ik binnen geroepen. Deze bedrijfsarts kende ik nog niet. De persoon met wie ik in 2013-2014 te maken had is op dit moment zelf ook onder behandeling wegens borstkanker. Toch wel bijzonder om dat te horen.

    We namen mijn ziektegeschiedenis door. En voor 2013 had ik geen ziekte dagen. Mijn enige ziekte dagen waren gerelateerd aan borstkanker en de behandelingen daarvan, of de borstreconstructie. Raar om dat zo duidelijk op papier te zien.  Daarna bekeken we hoe het nu met mij ging. We zijn het overeens dat op dit moment re-integreren in mijn werk niet aan de orde is. Ik ben op dit moment nog bezig met intensieve behandelingen. We hopen dat we medio mei een plan kunnen gaan opstellen om mijn werkzaamheden weer op te gaan pakken. Maar op dit moment is dat niet aan de orde.

    Wel werd er aangegeven dat het belangrijk is om contact te houden met mijn werk en mijn collega’s. Gelukkig ben ik mij daar zelf ook erg van bewust. Ik stuur mijn collega’s regelmatig een update via de email. En ook heb ik wekelijks contact met mijn leidinggevende. Daarbij probeer ik zo gauw als ik mij goed voel, langs te komen voor een kop thee of een lunch. Ik mis mijn werk. Ik ben niets liever weer aan het werk. Voordat ik goed en wel terug was, en mij weer volledig op niveau vond functioneren, lag ik er weer uit. 

    Plan is nu: in april heb ik wederom een afspraak bij de bedrijfsarts. Dan kunnen we meer zeggen over hoe de behandelingen aanslaan en of het daadwerkelijk haalbaar is om in mei te beginnen met re-integreren. Ook worden mij dan alle regels met betrekking wet poortwachter duidelijk uitgelegd.  Tot die tijd: volledig ziektewet. 

    Nou dat klinkt als een mooi plan. Ik ging met een goed gevoel naar mijn collega’s toe om samen met hun te lunchen. En weer heerlijk hun verhalen te horen over de afdeling en de werkdruk. 

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Geluksvogel

    Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
    Even terug in de tijd.
    Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
    Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
    Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

    Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
    Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
    Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
    Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

    Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
    Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

    Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
    Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

    Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
    De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
    Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
    Lieve meid, het gaat je goed!

    Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
    Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
    Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
    Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
    Ja, het leven is een echt cadeautje.
    Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
    Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
    Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
    Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

  • Gewoon, iets bijzonders, maar heerlijk gewoon

    Geniet, ook als het even niet meezit, geniet.

    Het leven is kostbaar. En echt iedereen maakt dingen in zijn leven mee die moeilijk, pijnlijk of zwaar zijn. Dat is nou eenmaal onderdeel van het leven. Zonder deze moeilijke tijden, herkennen we de mooie tijden niet. Dan wordt het leven vlak, eenzijdig, emotieloos.

    Afgelopen september had ik al overwogen om een blog te starten. De diagnose borstkanker gooide in 1 keer mijn hele leven overhoop. Toch besloot ik bewust toen geen blog te starten. De reden was dat de kanker centraal zou staan in mijn blogs. En het laatste wat ik wilde is een blog wat alleen maar over kanker zou gaan. Familie, vrienden en collega’s kregen regelmatig een update via de mail. En daar wilde ik het in eerste instantie bij houden.

    Waarom ik er nu toch in de blog over begin is omdat ik in situaties terecht ben gekomen waar ik echt wel wat over wil bloggen. Zonder deze ervaring met kanker was ik nooit in die situaties terecht gekomen. Ook wil ik graag wat vertellen over het feit dat ik inderdaad kanker bij mij draag, maar dat ik geen “kanker” BEN. Eigenlijk mag ik nu zeggen bij mij DROEG, en WAS. Want alle behandelingen zijn erg succesvol geweest, waardoor ik mijzelf nu kankervrij mag noemen.

    Ja natuurlijk waren wij geschrokken van de diagnose. Ik was 32 jaar. Erg jong voor deze ziekte. Maar ik had geen moment het idee dat ik hieraan dood zou gaan. Ik heb geen moment het vertrouwen verloren in mijn lichaam. Waarom niet? Omdat mijn lichaam zelf aangaf dat er een zwelling in mijn borst zat. Mijn hand ging steeds naar de plek van de zwelling. Daardoor waren de artsen er heel snel bij, en was de prognose goed. Ik wist vanaf het begin dat ik zou genezen.

    Er volgde een traject van onderzoeken, chemotherapie en 2 operaties. Van de laatste operatie ben ik op dit moment herstellende. Ik ben van de chemotherapie mooi kaal geweest. En ik zag natuurlijk op  tegen alle keren een infuus prikken, weer geopereerd te worden, weer herstellen en weer een stapje terug doen in mijn conditie. Geen makkelijke tijd. Maar ook zeer zeker een hele mooie en dankbare tijd.

    Mooi, omdat ik heel duidelijk besef wat voor rijk persoon ik ben. Zo onwijs veel mensen die meeleefden, mailtjes, kaartjes, bloemen en berichtjes via Facebook en Whatsapp stuurden. Hoe onpersoonlijk Facebook en Whatsapp en andere social-media wordt afgeschilderd in de media…. Ik was blij met iedereen die op wat voor manier ook liet blijken dat ze even aan mij en mijn familie dachten. Uit de voor mij meest onverwachte hoeken, waren er mensen die de moeite namen om mij even te steunen. Dan ben je toch heel rijk? Daar kan geen miljoen tegenop.

    Ik heb juist hele bijzondere momenten beleefd, en beleef mijn leven nu wel veel bewuster. Ik maak plannen en schuif mijn dromen niet te ver naar voren. Er kunnen immers altijd dingen gebeuren in je leven die je niet had voorzien, maar wel voor een vertraging zorgen in het verwezenlijken van je dromen. Door de kanker heb ik juist veel meer lol gehad het afgelopen jaar. Heb heel veel gelachen. Weet ik hoe fijn het is om “gewoon” te zijn. Gewoon naar je werk toe kunnen, gewoon even langs bij vrienden, gewoon een vakantie boeken, gewoon trek hebben in eten, gewoon een terrasje te kunnen pakken, gewoon een keertje naar de kapper, gewoon klagen over de gewone dingen. Heerlijk dat is echt genieten! Als ik op mijn werk was, kon ik enorm genieten van geklaag. De lakens waren, omdat de instelling over was gegaan naar een andere linnenvoorziening, op een andere manier opgevouwen. Absoluut niet handig, en ik weet zeker weten dat ik anders net zo hard had mee geklaagd. Maar wat vond ik het heerlijk om te merken dat het leven en het gewone geklaag doorging, ondanks dat mijn leven even tijdelijk zich in een andere fase bevond. Ik kon dan mijn werkplek met een grote lach op mijn gezicht verlaten. Want alles daar was zo gewoon gebleven.

    Even voor de duidelijkheid, voor mij bestaat er geen leven voor kanker en na kanker. Het is 1 leven. Ik zie het als iets wat mij is overkomen, net als een ander zijn been breekt of zijn baan kwijt raakt. Stuk voor stuk moeilijke situaties, waar je je weg in moet vinden om verder te kunnen. Maar dat allemaal gebeurt voor mijn gevoel in het zelfde leven.

    Nu deze laatste weekjes als patiënt doorbrengen, herstellen, conditie opbouwen, en dan mag en kan ik mijn “gewone” leven weer leven.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Het jaar 2015

    Het jaar 2015 staat op het punt om afgesloten te worden. Vandaag is de laatste dag van het jaar. Dit is het moment dat iedereen terug en vooruit gaat kijken. Ook ik neem de tijd om terug te kijken op 2015 en alvast een beetje vooruit te kijken naar 2016.
    2015 was voor mij op alle vlakken een heel bijzonder jaar.
    Ik ben begin dit jaar gaan samen wonen met mijn lief. We hebben met behulp van mijn vader een prachtige verbouwing gedaan. Een mooie dakkapel op het huis gezet en een geweldige badkamer gerealiseerd. We hebben een prachtige zomer beleefd met veel liefde en leuke uitjes.
    Genoten van familie, het zoontje van mijn broertje en schoonzusje die een jaar geworden is. Wat een heerlijk ventje is dat toch. Mooie momenten beleefd met mijn vrienden.
    De familie van mijn vriend ontmoet in Roemenie! Een prachtig land met een super lieve familie.
    Heerlijk gewoon weer aan het werk geweest. Want zonder dollen heb ik het mooiste beroep van de wereld! En ik heb de liefste collega’s van de wereld.
    Ook wilde ik in 2015 een hoofdstuk afsluiten. Daarom heb ik in augustus een borstreconstructie ondergaan. Het resultaat is prachtig geworden. Wat is het fijn om weer een beetje normaal door het leven te kunnen lopen.
    Dit had voor mij echt het de afsluiting moeten worden van het hoofdstuk borstkanker.
    Maar niets is minder waar. Juist op het moment dat ik volledig herstelt ben van de reconstructie. Op het moment dat ik weer volledig aan het werk kon, sloeg het noodlot wederom toe.
    Begin november vond ik een bult onder mijn rechter oksel. Aan de kant waar de kanker ooit gezeten had. Nadat ik de volgende dag de medische molen weer ingestapt was, kreeg ik 2 dagen later de verpletterende uitslag: de kanker was terug. En is misschien wel nooit helemaal weggeweest.
    Er werd veel overlegd en in korte tijd onderging in diverse onderzoeken en bezocht ik diverse artsen en ziekenhuizen.
    Uit de totalbody scan bleek dat mijn oksel behoorlijk vol zat met tumoren, en dat in de hals ook nog 3 mini tumoren zitten.
    Voor de prognose is dit allemaal niet heel gunstig. Ook dat het zo snel terug is, maakt het voor de prognose niet gunstig.
    Bepaalde cijfers werden genoemd… Maar later ook weer bijgesteld…
    Een onzekere tijd staat ons te wachten.
    Inmiddels heb ik mijn eerste chemokuur gehad. En ik heb daarvan de nodige bijwerkingen mogen ervaren.
    Ik ben bij de radiotherapeut geweest want ik moet na de chemo’s ook nabestraald gaan worden. Het einddoel is nog steeds genezing.

    Afgelopen week is mijn chemokuur niet doorgegaan. Mijn bloedwaarden waren niet goed. Dus is deze kuur een week uitgesteld. Volgende week wordt dit opnieuw beoordeeld en bekeken of ik dan wel een nieuwe kuur kan krijgen.
    Ik heb een goed gesprek gehad met de arts. In 2013 kreeg ik veel medicatie om toen de bijwerkingen van de kuren te onderdrukken en tegen te gaan.
    Nu ga ik weer veel medicatie krijgen om alle bijwerkingen goed te onderdrukken.
    Inmiddels heb ik een mooie centrale lijn gekregen om vaatontstekingen te voorkomen. Ook ga ik na elke kuur medicatie krijgen om allegische reacties te voorkomen. Omdat mijn beenmerg het heel zwaar heeft ga ik na elke kuur 4 dagen lang mijzelf injecties geven om mijn beenmerg te ondersteunen.
    Kortom ik hoop dat ik de komende kuren beter zal verdragen dan deze eerste volledige kuur. Mijn haar valt ook behoorlijk uit. Dus ik weet wel zeker dat ik weer kaal ga worden.

    Dit alles zet mijn leven op zijn kop, maar ook die van mijn vriend, mijn ouders, broertje, schoonzusje, schoonouders, mijn vrienden, familie en collega’s.
    Maar er is een kans op volledige genezing. En daar gaan we voor!! Dat ik in 2016 weer volledig schoon mag zijn van kanker!

    Naast dat mijn leven op zijn kop staat, staat de wereld ook op zijn kop.
    Er is veel geweld, aanslagen, terreurdreiging. Er is veel haat, en minder tollerantie naar iedereen die net even anders is of in andere dingen geloofd. Er zijn vele duizenden mensen op de vlucht, die ook in een veilig land te maken krijgen met geweld.
    Daarom hoop ik dat 2016 meer rust brengt in de wereld. Want met haat en geweld lossen we niks op toch?

    Hoe 2016 er voor mij uit zal zien weet ik niet. Wel geniet ik van alle mooie dingen in het leven. Maak prachtige plannen met mijn vriend voor mooie reizen en geweldige verbouwingen. Wij gaan er vanuit dat ik in 2016 vrij zal zijn van kanker.
    Ook zal ik in 2016 doorgaan met mijn blog. Mijn vriend is bezig een mooie website te maken voor mijn blog. Want in 2015 is mijn blog erg gegroeid.

    Ik wens jullie alleen maar moois en veel goed toe voor 2016. Heel veel gezondheid en dat al jullie dromen uit mogen komen!
    Geniet van het vuurwerk en de champagne.

  • Het vinden van een ritme

    Ik ben een beetje op zoek naar het vinden van een nieuw ritme. Ik ben begonnen met werken. Langzaam worden de uren weer opgebouwd totdat ik straks weer fulltime werk. En ik vind het heerlijk. Het is heerlijk om weer aan het werk te zijn. Het is heerlijk om mij weer nuttig te voelen. Het is heerlijk om weer in een andere omgeving te zijn. En gelukkig gaat het erg goed. De afgelopen 2 weken heb ik 2x 6 uur gewerkt. En komende week ga ik 2x 8 uur werken. Gelukkig zijn mijn collega's erg geduldig met mij. Want in de 7 maanden dat ik thuis zat is er best veel veranderd. Voornamelijk in het registeren van gegevens. Ook zijn er diverse protocollen aangepast. Maar ik leer snel en makkelijk. En dat maakt mij al heel gelukkig. De vorige keer dat ik begon met werken na mijn ziekte periode had ik veel last van concentratieproblemen. Ik kon mij bepaalde procedures niet goed herinneren. Dit maakte mij eigenlijk nog vermoeider dan ik toen al was. Dat is nu echt heel anders. Ik merk dat ik aardig goed kan meekomen. Gemakkelijk kan meedenken, en het werk zelf ook zie. Dat maakt, dat ik mij ook echt van waarde voel op de afdeling. En natuurlijk geniet ik enorm van mijn vak. Ik vind het nog steeds het mooiste beroep dat er is. En ik ben nog steeds erg blij dat ik bijna 8 jaar geleden deze keuze gemaakt heb.

    Ook qua energie gaat het veel beter. Ik ben lang niet zo vermoeid als dat ik twee maanden terug was. Ik blijf het bijzonder vinden wat een lichaam aankan, en hoe snel deze ook weer kan herstellen. Daarbij helpt het mij enorm dat ik naar een acupuncturist ga. Deze heeft mij hele fijne voedingsadviezen gegeven. Daarbij heb ik speciale kruiden gekregen die de hitte van de chemotherapie en de radiotherapie uit mijn systeem filteren. Het gevolg is nu dat ik geen enkele opvlieger meer heb gehad. En daardoor slaap ik weer hele nachten. Dat geeft zoveel rust. Daarnaast worden er door de acupuncturist ook via acupunctuurpunten diverse organen gevoed met energie. En dat helpt echt heel goed. Ik merk dat ik beter in mijn vel zit. Ik kan meer aan, ik kan wat langer opblijven. Ik ben gezelliger voor mijn vriend, maar ook voor familie en vrienden. Ik voel mij steeds meer ik.

    Natuurlijk ben ik ook weer begonnen met sporten. Ik had al een paar weken de drang om te gaan hardlopen. Dit werd mij in eerste instantie afgeraden. Maar ik ben toch een tikkeltje eigenwijs, en heb toch uiteindelijk mijn hardloopschoenen aangetrokken. En het was heerlijk. Nee ik heb geen wereldtijd gelopen. En nee ik heb zeer zeker geen wereld afstand gelopen. Maar het feit dat ik kon lopen was al geweldig. Een rondje van 2 kilometer aan 1 stuk in 14 minuten. Ik had een enorm voldaan gevoel hierna. De volgende dag had ik wel last van spierpijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het buiten zijn, het hardlopen, en het aankunnen, dat alleen al maakt mij blij.

    Omdat het hardlopen best leuk ging, heb ik meteen contact gezocht met mijn trainer. Want als ik zelf aan de slag ga, dan ga ik misschien wel over grenzen. Daarom wil ik een beetje begeleiding hebben om mijn conditie op een verantwoorde manier op te bouwen. Mijn lichaam heeft veel te verduren gehad. En nu moet deze weer in balans komen, en energie krijgen. De afgelopen weken heb ik goede stappen gezet. Maar ik wil de stijgende lijn wel heel graag vasthouden. Nu ga ik 1x per week trainen met mijn trainer. Ga ik 2x per week lekker wat hardlopen. En ben ik bezig mijn uren op mijn werk aan het uitbouwen. Ook ga ik eens per 2 weken naar de acupunctuur. En heb ik op vrije dagen afspraken gemaakt met vriendinnen die iets verder weg wonen. Daar ben ik al even niet langs geweest omdat ik daar de energie niet voor had. En nu ben ik dat lekker aan het inhalen.

    Kortom ik ben zoekende naar een nieuw ritme. Waarin ik mijn activiteiten weer aan het verdelen ben. En soms vergeet ik daardoor om een blogje te plaatsen. En dat terwijl het zo goed met mij gaat. 

  • Kleine update

    Afgelopen week een heerlijke week gehad.

    Het is fijn om weer meer energie te hebben en weer een beetje de normale dingen te kunnen doen. 

    Ik heb een hele gezellige verjaardag gehad, ik ben flink verwend.

    Ook ben ik weer 2x naar mijn werk gegaan. Ook zo fijn om daar rond te lopen en alles van de werkvloer weer mee te krijgen. Ik geniet daar erg van.

    Bewegen en sporten blijf ik doen. Alle dagen wandelen en 2x per week onder begeleiding sporten.

    Uit de fittesten is gebleken dat ik vooral conditioneel ingeleverd heb. Maar mijn spiermassa blijft gelijk en ook mijn vetpercentage daalt licht. Dus dat is super. 

    En aan de conditie gaan we weer werken als alle kuren achter de rug zijn.

    Ook dacht ik dat ik verkouden was geworden. Maar het blijkt dat mijn slijmvliezen van neus en ogen overgevoelig zijn door de chemo. Dus mijn loopneus en tranende ogen zijn vervelend, maar is geen verkoudheid. Dit zal pas weer beter worden na alle chemokuren. 

    Mijn bloed was goed genoeg om maandag de volgende kuur aan te kunnen.

    Dus na maandag ben ik op de helft.

    Het weekend ga ik nog even lekker genieten.

    En maandag ga ik er weer tegen aan.

  • Leven na kanker

    Ik krijg heel regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Daarom stuur ik toch even een kleine update.
    Het gaat eigenlijk heel goed. De wond is al een paar weken dicht.
    Daardoor ben ik inmiddels begonnen aan mijn re-intergratie traject op mijn werk.
    Woensdag heb ik voor de laatste keer fysiotherapie. De functie van mijn arm is weer helemaal normaal. Bijna alle zwelling is weg, alleen bij de oksel is nog wat zwelling te vinden. Het litteken is los van de spier. Er is nog een hele lichte verkleuring van een blauwe plek te zien. Maar waarschijnlijk zal dit steeds meer wegtrekken. Dus na woensdag kan ik het volgende stapje: fysiotherapie ook afsluiten.
    Het tintelende dove gevoel in de vingertoppen en de tenen blijft het zelfde. Daarin zit geen verbetering meer. Er staat een jaar voor na de laatste chemo. Maar ik ondervind hier helemaal geen hinder door. Dus als dat zo blijft, prima. Ook heb ik nog weinig gevoel bij aanraking van de huid op mijn rechter schouderblad, rechter oksel en de huid rondom het litteken. Ik moet afwachten wat daarvan herstelt.
    Mijn haar wordt steeds voller. In de lengte groeit het niet echt. Maar het is vooral weer heel veel haar. Gewoon in mijn eigen kleur, het voelt het zelfde. Dus nee ik heb er geen ander haar voor terug gekregen.
    Het enige waar ik erg tegenaan loop is de vermoeidheid. Ik moet heel zuinig en zorgvuldig met mijn energie omgaan. En tussendoor voldoende rust nemen.
    Ik kan niet te veel activiteiten op 1 dag plannen. Want dat moet ik de rest van de week bekopen.
    Dat is erg lastig want ik wil nu juist mijn leven weer oppakken. Weer gewoon werken en gewoon leuke dingen doen. Iedereen zegt dat het normaal is dat ik nu zo moe ben, en dat ik het nog even rustig aan moet doen. Hahaha maar eigenlijk vind ik het nu wel mooi geweest.
    Om meer energie op te bouwen sport ik zeker 2x per week, en ga ik ook naar accupunctuur. Ik hoop dat dit mij verder op weg gaat helpen.

    Mijn werkuren worden langzaam aan opgebouwd. Ik hoop per september weer volledig mijn 36 uur te werken. Ik ga eerst de uren uitbouwen, en daarna ga ik pas de verantwoording uitbreiden.
    Dus komende maanden staan in het teken van conditie opbouwen en zorgen dat ik weer fulltime kan gaan werken en tante worden en enorm genieten! 

  • Moeite met eten, maar het gaat

    Gelukkig kan ik zeggen dat het echt goed gaat met mij.
    De eerste week na de chemo is altijd het zwaarste. Maar gelukkig gaat het langzaam vanaf zaterdag beter.
    Langzaam aan steeds meer energie, en ook het eten en drinken gaat een stuk beter.
    Ik was wederom weer genoeg afgevallen. Dus ga ik nu weer proberen dit eraan te eten.

    Afgelopen dinsdag naar Bruno Mars geweest in de ZiggoDome. We waren wel laat gegaan, en ik heb het hele voorprogramma op de grond gezeten tegen het rolstoeldek aan. Maar het hele concert zelf heb ik helemaal vol kunnen houden.
    Was echt super. We hebben genoten. Omdat we helemaal achteraan stonden hadden we alle ruimte om ons heen. Heerlijk.
    Natuurlijk was ik de dag erna wel moe. Maar het was echt super leuk om er even uit te zijn.
    Vandaag heb ben ik naar de bedrijfsarts geweest in het AMC. Deze was heel begripvol. En ik ben op dit moment volledig arbeidsongeschikt.
    Dit heeft verder geen gevolgen. Nadat ik het hele behandelingstraject heb afgerond wordt er weer gekeken hoe ik weer kan integreren in mijn werk.
    Maar dat ik volledig arbeidsongeschikt ben wil natuurlijk niet zeggen dat ik niks kan.
    Dus volgende week ga ik dinsdag en donderdag van 11-14 uur weer heerlijk even naar mijn werk.
    En daar kijk ik natuurlijk weer heel erg naar uit.

    Mijn verjaardag ga ik dit jaar niet echt vieren.
    Volgend jaar als alles achter de rug is, ga ik het groots vieren.
    Maar nu eerst alle energie steken in gezond worden.

    Dus komende week ga ik vooral genieten dat ik mij goed voel en lekker werken.


  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Weekje genieten en terug verhuizen

    Op dit moment voel ik mij heel erg goed.
    Ik ben inmiddels weer heerlijk gesetteld in mijn eigen huisje.
    Daar heb ik 6 binnenkozijnen van een mooie nieuwe laag witte verf voorzien.
    Heerlijk opgeknapt is dat.
    Ook ben ik afgelopen week 2 x naar mijn werk geweest.
    Wat was het super fijn om mijn collega's weer te zien spreken. Echt heerlijk om weer op de afdeling rond te lopen.
    Het is fijn dat ik mij nu zo onwijs goed voelt

    Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest. Bloedcontrole en even een algemene check-up.
    Alles was goed. Dus maandag om 09:40 mag ik mij gaan melden voor de tweede chemokuur.
    Enige punt van aandacht is mijn gewicht. Ik moet 1,6 kg gaan aankomen dit weekend. Dan ben ik weer op het gewicht van voor mijn eerste chemokuur.

    Ook is vandaag mijn haar eraf gehaald.
    Het viel al zo erg uit. Het was niet leuk meer.
    Dus nu heb ik een gemillimeterde coupe.
    Ik moet zeggen het valt mij niet tegen. Het staat nog best heel leuk.
    Ik zal kijken of het lukt nog een foto door te sturen.
    Maar het valt mij echt niet tegen. Maar wat voelt het koud aan mijn hoofd! Wow. Dat is wel echt wennen.

    Ik ga dit weekend nog lekker genieten.
    Ik wens jullie ook een heel fijn weekend toe.
    Nogmaals heel erg bedankt voor alle steun!

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 121 gasten en geen leden online

logo 50dpi