Over Jaixy

Welkom op mijn blog. Leuk dat je de moeite neemt om hier een kijkje te nemen.

Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Ik ga graag uit met vrienden, bezoek graag concerten en hou van lekker eten.

Mijn leven ging voor de wind. Het was 2013, ik was 32 jaar. Ik was vrijgezel, genoot van mijn werk en was fanatiek gaan sporten met een personal trainer. Ik wilde echt gezond gaan leven.
Tot ik onder de douche na mijn nachtdienst een bult in mijn rechterborst vond. Ik werd door de huisarts doorgestuurd voor een mammografie en een echo met punctie. Twee dagen later kreeg ik de verpletterende diagnose borstkanker.

Een week later begon ik met chemokuren. Na 6 TAC kuren had ik een schone MRI scan. Daarom heb ik in 2014 een borstbesparende operatie gehad. Daar bleken de snijranden niet schoon te zijn dus volgde er een volledige amputatie.
Maar daarna was ik schoon! Wat een onwijs goed nieuws.


Ik pakte mijn leven weer op. Re-integreerde terug in mijn werk en begon met daten. Eerst wilde ik niet gaan daten voordat ik een reconstructie gehad had. Maar ik besefte dat ik mijn leven terug had gekregen. Dan moet ik mijzelf geen belemmeringen gaan opleggen om weer echt te gaan leven.
Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, we wonen inmiddels samen.
In augustus 2015 heb ik een dieplap reconstructie ondergaan. Wauw wat is dit mooi geworden. Dit moest de afsluiting worden van mijn borstkankerperiode.


Maar in november 2015 sloeg het noodlot wederom toe. Ik vond een bult onder mijn rechteroksel. Ik trok meteen aan de bel. Na een echo en punctie bleek dat het wederom foute boel was. 1 jaar en 7 maanden nadat ik “schoon” verklaard was. De kanker is waarschijnlijk nooit weggeweest. Nu krijg ik wederom chemo, en zal ik nabestraald gaan worden. Deze kuren vallen mij zwaarder dan de TAC uit 2013. Maar we gaan nog steeds voor de genezing.

Toen ik deze blog begon, wilde ik juist niet dat kanker centraal zou staan. Nu ik wederom een behandelingstraject mag ondergaan, is dat onmogelijk. Ik blog over mijn ervaringen in het leven. En daar is  kanker op dit moment een groot onderdeel van.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wat verhoging

    Het is hier een rustige week geweest. Ik voelde mij eigenlijk erg goed. Eten en drinken gaat heel goed. En ook wat energie betreft gaat het best heel goed. Dat ene middel minder tijdens kuur 4 merk ik duidelijk in het herstel na de kuur.
    De tintelingen en dove gevoel van vingers en tenen blijven stabiel. Nog geen duidelijke verbetering voelbaar.
    Ook heb ik afgelopen week, en nu dus eigenlijk nog steeds wat verhoging.
    Het zet niet duidelijk door, maar blijft sluimeren. Zo rond de 38,1-38,4. 
    Ik voel mij hier niet echt ziek bij. Hoest wat en ben neus verkouden. Maar ik heb er verder niet heel veel last van.
    Als de temp wel boven de 38,5 is moet ik waarschijnlijk opgenomen worden. En daar zit ik niet op te wachten. Dus hoop ik dat ik er zo doorheen wandel en dat de temp de komende dagen weer zal normaliseren.
    Door deze temperatuurverhoging mag ik komende week nog niet naar mijn werk.

    Dit vind ik echt heel erg jammer. Ik hoop echt dat de komende dagen mijn temperatuur zo genormaliseerd is dat ik aan het einde van de week wel even naar mijn werk kan.

    Wel ga ik echt alle dagen even naar buiten, een rondje wandelen of een boodschap doen. Maar ik heb zaterdag het echte sporten wel overgeslagen. Met deze verhoging was het niet verstandig om mijn lichaam verder te belasten.

    Dus al met al heb ik echt een goede week gehad. Behalve dat ik een beetje blijf sukkelen met verhoging waar ik niet echt last van heb.

    Iedereen heel veel plezier komende week met alle Sinterklaasvieringen.

    Ik vind het toch altijd een hele leuke tijd.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Gave van genieten

    Ondanks dat het leven nu wederom behoorlijk op zijn kop staat, blijven we genieten. Genieten van alles wat we mee mogen maken. Deze tijd van het jaar vind ik geweldig. Sinterklaas is weer in het land en de kindjes in mijn omgeving worden dan extra verwend. Het zoontje van mijn vriend mocht het hele weekend schoentje zetten van Sinterklaas. Ja echt waar, het hele weekend. Sinterklaas had hem een kaart gestuurd waarin dat stond. Geweldig dat gezichtje toen de kaart aan hem werd voorgelezen. 

    En dat Rommelpiet ook nog langs geweest op de nacht van zondag op maandag maakte het feest echt compleet. Wat was het een rommeltje in huis. De kleurpotloden en de kleurboeken lagen door de hele huiskamer. Het schoentje was verplaatst en ook lagen er overal pepernoten. Geweldig om dat verrukte koppie te zien. 

    Zaterdag heb ik samen met Danique van Sweetest Design leuke kerstballen beplakt voor op de afdeling waar ik werk. Zo krijgen ouders met kerst een super leuke attentie en kerstgroet namens hun kleintje. Altijd super leuk om te doen. Trouwens Danique heeft een super leuke webshop, echt de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. (http://www.sweetestdesign.nl ) . En zaterdag avond ben ik gezellig met vriendinnen naar een optreden van Waylon geweest. Een klein feestje gebouwd. En enorm genoten.

    Zondag stond weer helemaal in het teken van Sinterklaas. We gingen namelijk naar Pietendorp in Enkhuizen. Wat onwijs leuk is dat voor de kinderen. Ze worden welkom geheten door Welkomspiet. Ze kregen zeer regelmatig pepernoten en snoepjes. De kluis van Sinterklaas was er. En die konden de kinderen open krijgen door een code te kraken. Ook mochten ze meedoen met Pietengym. Hebben ze cadeautjes door een schoorsteen gedaan, rijmen gemaakt met Rijmpiet, en zijn ze op de foto geweest in bed met Slaappiet. Kortom een onwijs leuke dag, waar onze kleine pietjes echt van genoten hebben. Want de kids hadden natuurlijk ook een pietenpakje aan. Als afsluiter van deze dag hebben we nog heerlijk patatjes gegeten. Echt een super leuke dag in het teken van de kinderen.

    Komend weekend ga ik samen met mijn vriend een paar dagen naar Münster. Onder andere ook naar een kerstmarkt. Het was al gepland voor we wisten dat de kanker weer terug was. Maar nu is het nog meer welkom. Voordat we het medische traject ingaan, kunnen we nog even genieten van elkaar. Nu ik mij nog echt goed voel. We hebben er heel veel zin in. 

    Ondanks dat wij nu in onzekerheid leven, proberen we echt zoveel mogelijk te genieten. Het leven gaat wel gewoon door. En we houden echt te veel van het leven om het zomaar voorbij te laten gaan.

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Wie zijn er online?

We hebben 6 gasten en geen leden online

logo 50dpi