Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Sneltrein

    Wauw!! Bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en mailtjes! Alle steun doet mij echt enorm goed.

    Het is nu een week nadat ik het nieuws gekregen heb. En in die week is zo onwijs veel gebeurt.
    Het is te bizar om te beseffen, alles gaat zo snel.
    Afgelopen dinsdag en woensdag ben ik gewoon aan het werk gegaan. Afleiding en ook mijn collega's zijn een enorme steun. Ook zij leven erg mee.
    Donderdag hebben ze een markering in mijn tumor geplaatst. Dit is omdat de verwachting is dat de chemo het tumor zal laten verdwijnen. En ze zo voor een operatie wel het precieze punt weg kunnen nemen. Dit werd plaatselijk verdoofd. Maar daarna voelde het wel wat beurs hoor.
    Vrijdag ben ik voor een MRI geweest van borst en oksel. Hiervoor moest ik een infuus gaan krijgen, wat niet heel gemakkelijk ging.
    Dat wordt nog wat voor de chemo.
    Maandag middag (gister dus) zou ik dan een afspraak gaan krijgen bij de internist... De chemodokter.  En daar kon ik dus vanmorgen al terecht.
    Dus ze zetten er best vaart achter.
    Ik ga dus maandag starten met de chemo......slik......
    Ik krijg in totaal 6 kuren.... De TAC kuur. Een cocktail van 3 middelen. Elke 3 weken krijg ik een kuur. Dus ik ben in totaal 18 weken met de chemo bezig. Wat een tijd he? Ongelofelijk.
    Voordat ik ga starten volgt er donderdag nog een totale body scan in Alkmaar. Dit is om te kijken of er mogelijk ergens uitzaaiingen zijn. De verwachting is van niet. Maar het is wel mogelijk. En ik heb donderdag ook nog de intake bij de bestralings arts, maar de PETscan in Alkmaar gaat voor. Vrijdag krijg ik een uitgebreide Chemo voorlichting.
    En dan maandag de eerste kuur.
    Bijwerkingen zoals misselijkheid enzovoorts komen eigenlijk niet meer voor.
    Wel zal ik mijn haren gaan verliezen.
    Er is een kans van 20-30% dat ik onvruchtbaar wordt.
    Er wordt nog overleg gepleegd met het AMC of het mogelijk is om mijn eieren in de vriezen. Als dit een proces is wat weken gaat duren, dan gaan we gewoon starten met de behandeling. Want wachten is toch niet wenselijk. En sorry wie heeft er wat aan mijn ingevroren eieren als ik niet beter ga worden?
    Dus het is een mogelijkheid.... Maar dat risico op onvruchtbaarheid neem ik dan.
    De effecten op de langer termijn: het kan zijn dat ik op latere leeftijd hartfalen zal ontwikkelen. Ongeveer 1% kans dat dit gebeurt. Verder effect op de andere organen is niet voorgekomen gelukkig.
    Ik hoef niet opgenomen te worden voor een kuur. Dus ik krijg ze allemaal in dagbehandeling.
    Dus kan ik na 4-5 uurtjes weer lekker naar huis.
    De grootste complicatie waar ik mee om zal moeten gaan is de vermoeidheid en niet goed voelen. In de eerste week na de kuur is dat het meest heftig. De tweede week wordt al beter en de derde week zal ik mij best okay voelen. Maar dan is het alweer bijna tijd voor de volgende kuur....dus begint dat spelletje opnieuw.
    Het ergste is dat ik niet mag werken tijdens mijn kuren. Heel erg vervelend vind ik dit. Maar ik moet heel goed op mijn immuunsysteem letten
    En mag dus geen patiënt gerichte zorg verlenen. En eigenlijk niet op de afdeling komen tijdens de leukodip, omdat ik dan zelf een verhoogde kans heb om een infectie op te lopen. Ik vind dit zo onwijs jammer. Maar ik hoop heel erg dat ik de kuren zo goed doorsta, dat dit uiteindelijk wel zal kunnen.
    Het bewegen en sporten tijdens de chemo wordt ook erg aangeraden. Dus ik ga daar echt mee door.

    Alle behandelingen zullen plaatsvinden in Hoorn. Lekker dichtbij. Alleen voor die PETscan moet ik dus even naar Alkmaar. Maar verder niet.
    Als ik klaar ben met de chemo wordt er weer een MRI gemaakt. Dan wordt ook duidelijk of de tumor helemaal weg is.
    Het kan zijn dat de tumor tijdens de kuren groter wordt. Dat wordt in de gaten gehouden doormiddel van voelen, lichamelijk onderzoek. Mocht dit het geval zijn wordt er gekeken of ik dan toch een andere kuur moet gaan krijgen. Maar hier gaan wij niet van uit.

    Aankomende maandag dus de eerste kuur. En dan over 18 weken een onvindbare tumor! Dat is waar wij voor gaan!
    Wij blijven met zijn allen enorm positief. Ik ga beter worden, en met alle steun gaat dat zeker lukken.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Trainingsupdate

    Het was vandaag tijd voor de tweede training deze week. Mijn eerste zelfstandige run. En ik moet zeggen dat het mij niet tegen viel. Ik had last van een paar kleine pijntjes. 

    Maandag had ik met lopen al last van de rechter rugspier. Ik liep iets te krampachtig waardoor ik deze spier wat blokkeerde. Vandaag voelde ik deze spier wel, maar de pijn werd niet erger naar mate ik verder liep. Kortom het was een ongemak en het bleef bij een ongemak. 

    Maar ik laat mij niet stoppen door een klein ongemakje. 

    En ik ben trots! Ik liep 9 km per uur!! Vorige week was dat nog 8 km per uur. Dus er zit vooruitgang in. 

    Morgen weer een rustdag. Vrijdag of zaterdag doe ik mijn tweede zelfstandige loop van deze week.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi