Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Dooie marmotten en dopmutsen poli

    Je kan er niet omheen. Op het moment dat je de poli oncologie binnen stapt wemelt het ervan.
    Maar op het moment dat je het Nederlandse Kanker Instituut binnen stapt is er geen ontkennen meer aan.
    Vorige week had ik een afspraak op de poli van het Nederlandse Kanker Instituut.
    Want mijn casus is zo spannend. Daar hebben inmiddels meerdere artsen zich over gebogen. Daarom werd ik doorgestuurd naar het expertise centrum.
    We waren op tijd. Dus we besloten nog even een kop thee te gaan drinken voordat ik mij ging melden bij de inschrijfbalie.
    We zaten aan een tafeltje dichbij de poli waar ik moest zijn. Het was een komen en gaan van mensen.
    Het viel ons op dat de dopmutsen meer in zijn dit seizoen dan de dooie marmot.
    Sinds ik in 2013 geconfronteerd werd met kanker, en daarvoor op de diverse poli’s aanwezig mocht zijn letten wij hierop.
    Wij zijn mijn mams en ik.
    Ik wist toen al, dat ik geen pruik wilde als ik kaal zou worden. In de wachtkamer prikten we de pruikjes er zo tussen uit. De meesten hadden niet echt een mooi exemplaar op hun hoofd. Het leek meer op een soort dooie marmot. Dat wilde ik echt niet.
    En natuurlijk weet ik dat er prachtige exemplaren zijn. Maar die kosten ook wat. En de meeste zorgverzekeraars vergoeden alleen een kwart van een mooie pruik.
    De keus lag dus bij een muts, pet of hoedje dragen, of zo’n opgetiste dooie marmot laten aanmeten.
    Ik koos voor het eerste toen.
    Nu wij in 2015 wederom zeer regelmatig op de poli oncologie rond lopen zien we een verandering van trend.
    Het dooie marmot gehalte is sterk gedaald. Natuurlijk zien wij ze er echt nog wel tussen lopen. Maar de trend van nu is echt een wollen dopmuts.
    Ik moet er denk ik nog even aan wennen.
    Maar ik geloof dat ik deze trend laat voor wat hij is…..

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Huishoud wonder

    Vandaag een vrije dag.
    Het zonnetje schijnt, en ik geniet van mijn ontbijtje in de tuin.
    Voor het eerst sinds een jaar heb ik afgelopen weekend gewerkt.
    En daarom mag ik nu even genieten en relaxen van mijzelf in de zon.

    Omdat ik vandaag boodschappen wilde halen, keek ik voor vertrek nog even in de koelkast. Gewoon om te inventariseren wat ik nog wel in huis had, en wat ik aan mijn boodschappenlijstje mocht toevoegen.
    Die koelkast mocht echt wel eens een keer goed schoon gemaakt worden.
    En omdat hij bijna leeg was, was dit het moment om dat maar eens te gaan doen.
    Nadat die schoon was, meteen de vriezer ook maar ontdooit.
    Afgelopen jaar was dat er niet van gekomen, met het gevolg dat de lades bijna niet meer open of dicht konden door de ijsvorming.
    En daarbij moet ik zeggen, dat ik het een ongelofelijke bout klus vind.
    Nee ik ben geen huishoud wonder.
    Ik haat afwassen, en ben daarom erg blij met de vaatwasser.
    Strijken is absoluut ook geen hobby, sterker nog ik heb geen strijkbout in huis.
    Mocht er een kledingstuk zijn wat echt echt echt gestreken moet worden, ga ik wel even naar mijn moeder.
    Ook de was opvouwen, of stofzuigen vind ik niet de leukste klusjes,maar die zijn nog wel te doen.
    Mijn beddengoed was ik ongeveer 1x per week. Dan gaat het meteen nadat het de droger uitkomt weer het bed op. Dan hoef ik die grote hoezen niet op te vouwen. En geniet ik met zo min mogelijke inspanning toch wekelijks van een schoon bed.

    Terug naar het ontdooien van die vriezer.
    Voor ik mijn boodschappen ging halen had ik de stekker eruit getrokken, en de deur open gezet. Het kleine beetje etenswaren wat nog in mijn vriezer lag, even ter overbrugging in mijn schone koelkast gelegd.
    En toen vol goede moed naar de supermarkt vertrokken.
    Bepakt en bezakt weer thuis gekomen.
    Was die vriezer nog niet eens voor een kwart ontdooit.
    Dus de boodschappen opgeruimd en met pannetjes heet water in de weer geweest om zo die dikke laag ijs te lijf te gaan.
    Twee uur later was mijn vriezer eindelijk ijsvrij.

    Ik snap nu echt waarom ik het zo’n ongelofelijke bout klus vind.
    Maar voor het eerst komende half jaar is het weer gedaan!
    Nee ik ben niet bepaald een huishoudwonder….
    Ik juich de dag toe dat ook voor deze klus een machine wordt uitgevonden.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi