Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Bestralen, Bedrijfsarts en Acupunctuur

    Maandag was het zo ver. Ik kreeg de voorlichting over de bestralingen. Het volgende stapje richting de volledige genezing.  Toch ook wel weer spannend. Eerst werden alle gegevens nogmaals gecontroleerd. En werd er van alles bijgewerkt in het nieuwe computer systeem. Daarna mocht ik naar de arts.

    Ze vroeg  eerst hoe het met mij ging. En ze vroeg goed na of ze mijn situatie goed begrepen had. Aangezien ik inmiddels wel 4x bij de afdeling radiotherapie geweest ben afgelopen 2,5 jaar. En nog nooit daadwerkelijk bestraald geweest ben. Dus ook nog nooit de echte voorlichting gehad had. Maar deze keer ontkom ik er niet aan. Ik zal bestraald gaan worden. De verwachting is dat ze volgende week gaan beginnen. Waarschijnlijk na Koningsdag. Ze hebben namelijk 1,5 week ongeveer nodig om een bestralingsplan te maken wat helemaal op mij en mijn tumor is afgestemd. Dus de daadwerkelijke startdatum weet ik nog niet. Maar wel dat het op korte termijn gaat gebeuren. Ik krijg 2 verschillende doseringen van stralingen. Op de plaats waar de tumor gezeten heeft gaan ze met hogere dosering straling werken dan het omliggende weefsel. Maar in principe zal ik daar niets van voelen.

    Ik krijg 21 bestralingen. En dit zal dagelijks door de weeks plaatsvinden. Mocht het zo zijn dat er door de weeks een feestdag is, wordt deze op de zaterdag ingehaald. Ik zal ongeveer een halfuur per dag bezig zijn. Kortom best een intensief traject. Natuurlijk hebben we alle voorlichting gekregen over de bijwerkingen van de bestralingen. Op de korte termijn zijn dat voornamelijk de huidproblemen en de vermoeidheid.  En op de langere termijn toch littekenweefsel bij de armspier en de schouder. De meeste huidproblemen treden ongeveer na 2 weken bestralen op. En ook de vermoeidheid gaat dan duidelijker aanwezig zijn. En ongeveer 2 weken na de laatste bestraling zal de vermoeidheid gaan wegtrekken en zal ik langzaam aan mijzelf weer wat energieker gaan voelen. Maar er zijn ook mensen die fluitend door de bestralingen gaan, en weinig tot geen last hebben. Wie weet behoor ik tot die laatste categorie. We wachten het af.

    Na de intake werd er een scan gemaakt. In november is er al een keer een scan gemaakt in de bestralingshouding. Toen waren alle tumoren nog zichtbaar. Nu is er wederom een scan gemaakt. Voordat ik door de scan ging werd ik afgetekend. Over mijn buik, borst en zijde staan dikke strepen getekend. Dit is het referentiekader waarin bestraald moet gaan worden. Aan de hand van die lijnen kunnen ze mij elke keer weer in dezelfde positie neerleggen. Deze lijnen moeten dus blijven zitten. Ik mag ze niet wegpoetsen. Als ze vervagen moet ik contact opnemen met het ziekenhuis. Want dan gaan ze ze bijtekenen. De beide scans die gemaakt zijn, gaan ze over elkaar heen leggen. Dan kunnen precies zien wat het gebied wordt wat bestraald moet gaan worden. Bij mij gaat het om de oksel en vlak boven het sleutelbeen. Ik ben benieuwd wanneer ik wat ga horen over de daadwerkelijke start datum.

    Dinsdag mocht ik mij gaan melden bij de bedrijfsarts. Hij was nieuwsgierig hoe het met mij ging. Hij vond dat ik er goed uitzag. Ja door de medicatie ben ik ruim 6 kilo aangekomen. Dus ik zie er inderdaad niet uitgemergeld uit. Ook zijn de effecten van de bloedtransfusie nog zichtbaar. Dus heb ik een kleine blos op mijn wangen. Kortom ik zie er bijna gezond uit. Maar qua energie is het niet heel goed. Ik ben nu nog niet in staat om te werken. Ook omdat ik nog een bestralingstraject in ga vanaf volgende week, blijft ik op dit moment volledig arbeidsongeschikt. Ik ben het hiermee zeker eens. Ik weet namelijk niet of ik tijdens mijn bestralingen de mogelijkheid heb om naar mijn werk te gaan, en wat werkzaamheden te gaan doen. Ik zou het heel graag willen hoor. Want ik mis mijn werk heel erg. En ik heb ook echt het idee dat ik heel ver van de werkvloer afsta. Gelukkig heb ik veel contact met collega’s. Ik kom zo vaak mogelijk als ik kan een kopje thee drinken of lunchen. Ook zorg ik dat mijn collega’s op de hoogte zijn van mijn situatie. Ik ben heel blij met het contact wat ik heb met mijn collega’s en leidinggevenden.

    In principe ben ik in juni klaar met alle behandelingen. Dus halverwege juni heb ik een nieuwe afspraak met de bedrijfsarts. En daar zal dan ook mijn leidinggevende bij zitten, om een plan van reïntegratie te gaan maken. Zelf hoop ik dat ik in juni langzaam kan beginnen met reïntegreren. En dat ik in januari 2017 weer op mijn volledige contracteren zit. Of dit haalbaar is weet ik niet. Maar het valt te proberen toch? Kortom dit hoofdstuk wordt vervolgd na mijn bestralingen.  

    Woensdag ben ik voor een intake geweest van acupunctuur. In 2013 heb ik tijdens mijn behandelingstraject ook gebruik gemaakt van acupunctuur en Chinese geneeswijzen. Dit had mij goed geholpen, maar het was erg ver van mijn woonplaats. Ik moest 2 uur heen en 2 uur terug rijden met de auto. En ook de behandelingen zelf kosten wat energie. Dus besloot ik dat ik op zoek ging naar iemand die het zelfde deed, maar dichter bij mijn woonplaats gevestigd was.

    Mijn moeder had rondom haar burn-out iemand gevonden waar ze heel erg tevreden over was. Dus heb ik dezelfde persoon benaderd voor een intake. Met de hoop dat ze mij zou kunnen helpen. Ik hoop dat acupunctuur mij kan helpen beter in mijn energie te gaan zitten, helpen mijn organen te reinigen en om mentaal weer beter in mijn energie te gaan zitten. Ik had er nu bewust voor gekozen om na mijn chemo periode pas naar een acupuncturist te gaan. Want ik wilde nu dat de chemo op geen enkele mogelijkheid tegengewerkt zou worden. Ik wilde echt dat de chemo goed zijn werk zou doen.

    De afspraak voor een intake was snel gemaakt. Bij binnenkomst voelde ik mij meteen op mij gemak. De intake was super zorgvuldig. Alle aspecten werden besproken. Echt heel fijn. Het is duidelijk dat ik heel erg weinig energie over heb. Dat ik nu voornamelijk rondloop op wilskracht. Die wilskracht is erg sterk bij mij vertelde ze. Misschien wel te sterk. Ze gaat met acupunctuur en wat kruiden eerst alle organen van meer energie voorzien. Zelf kan ik meehelpen door goed op mijn voeding te letten. Ik moet rauwe groenten even vermijden, omdat het verwerken hiervan door het lichaam meer energie kost. Ook is het verstandig even geen melkproducten tot mij te nemen. Ook dit kost mijn organen te veel energie om het te verwerken. Gelukkig houd ik niet heel erg van melkproducten. Dus dat scheelt. Van de salades vind ik het wel jammer. Ik ben gek op sla en komkommer, stukjes paprika en tomaatjes. Maar ik wil nu goed voor mijn lichaam zorgen. Dus dan volg  ik deze adviezen op. Verder is het advies om veel thee te drinken, vooral groene thee. Want dat reinigt het lichaam. Het is nu vooral belangrijk dat de organen weer energie krijgen om hun werk te gaan doen. Door de chemo zijn alle reserves op. Vooral van lever, nieren en spijsverteringsorganen. Dus die worden als eerste ondersteunt. Pas als alle organen weer genoeg energie hebben, kan ik beginnen om ze te reinigen. Want het reinigen van de organen kost ook weer veel energie.

    Het verhaal wat mij verteld werd klonk heel logisch en het was ook geen nieuw verhaal. Ik heb hier echt een goed gevoel bij, dus ik ga zeker starten met deze behandelingen. Ik kreeg meteen al een korte behandeling. En ze merkte meteen dat dat de energie beter ging stromen. Ik merkte vanmorgen dat ik met iets meer energie opstond. Ik geloof echt dat acupunctuur kan helpen. Misschien niet voor iedereen. Maar ik heb zeker het gevoel dat het mij kan ondersteunen om van de vermoeidheid af te komen, en in een betere algehele conditie te komen. En daar ga ik helemaal voor.

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Vriendschap

    Ik heb vele vriendschappen ervaren.
    Sommige voor een kortere intense tijd, andere zijn altijd wat oppervlakkig gebleven.
    Sommige vriendschappen verwateren na een verloop van tijd. Omdat beide levens doorgaan, en de prioriteiten van beide kanten veranderen.
    Ik ben maar weinig vriendschappen verloren door ruzie.
    Maar wel kwijt geraakt door de tijd, de afstand, de snelheid waarin je leven loopt. Vriendschappen komen dan op een splitsing te staan. Mijn leven neemt op dat moment een andere afslag. Daardoor verliezen we elkaar uit het oog.
    Ik ben er van overtuigd dat je bepaalde mensen tegenkomt op een moment dat je hun ook echt nodig hebt. En dat zij mij op dat moment nodig hadden. Nadat we elkaar hebben geholpen met structuur, steun, een lach, een traan nemen we geruisloos maar zeer geleidelijk allebei andere stappen in het leven.
    En dat geeft niet. Het geeft niet dat niet alle vriendschappen blijvend zijn.
    Ik ben dankbaar voor alle vriendschappen die ik heb mogen ontvangen. Ze kwamen op het juiste moment, en hebben mij gemaakt tot de persoon die ik ben.

    Ik heb vriendschappen die ontstaan zijn door de liefde voor dezelfde muziek. Dankbaar ben ik dat inmiddels goede vriendschappen heb mogen opbouwen die niet alleen maar leunen op de liefde van muziek. Maar dat er een verdieping is in elkaars leven. Dat ik met die vrienden meer kan en mag delen. Mijn onzekerheden, mijn domme acties, mijn vreugde, mijn verdriet.
    Vriendschap die uitgroeit tot een belangrijk familielid…..
    Ja wat begint met liefde voor de BSB, wordt uiteindelijk veel meer.
    Bijzonder is dat.

    Ik heb vriendschappen die zijn ontstaan door mijn werk.
    Lang ben ik zoekende geweest. Lang wist ik wel wat ik wilde worden, alleen wist ik niet hoe. Of durfde ik die stap niet te zetten.
    Uiteindelijk de sprong gewaagd. En dat was de beste stap die ik had kunnen zetten. Ik heb veel lol met collega’s. Ik ben enorm blij met de vriendschappen die ontstaan zijn op de werkvloer.

    Maar mijn meest bijzondere vriendschap is ontstaan op de middelbare school. We hebben nog steeds een enorme band.
    Ondanks dat wij onze levens totaal verschillend invullen.
    Ondanks dat wij beide regelmatig op splitsingen staan, en dan toch allebei voor de andere weg kiezen.
    Is er een verbondenheid, een belangstelling en een respect voor elkaar die alleen maar groeit.
    Weinig keren zijn wij de afgelopen 21 jaar elkaar echt uit het oog verloren. Op momenten dat dat bijna leek te gebeuren, kruisden onze wegen en levens elkaar weer. De laatste keer dat dat bijna gebeurde waren we trouwens nog pubers.
    Nog steeds zijn onze levens zo anders.
    Zij getrouwd, 2 geweldige kinderen, een hond, een prachtige nieuwbouwwoning en super mooi parttime werk.
    Ik single, geen kinderen, geen huisdieren, een tussenwoning, en na diverse opleidingen geweldig fulltime werk gevonden.
    Zij zal hoe mijn leven ook loopt, altijd voor mij klaar staan.
    Afgelopen jaar kwam ze regelmatig even een boodschapje langsbrengen, een bezoekje brengen, wat huishoudelijke klusjes doen. Omdat ik door alle behandelingen niet altijd dat soort simpele klusjes zelf kon doen.
    Juist op de momenten dat ik er even doorheen zat, stuurde zij een berichtje waardoor ik moest lachen.
    Andersom is het ook zo. Ik ga voor haar en haar gezin door het vuur.
    Vorig jaar heeft ze met haar gezin een tijd gebruik maakt van mijn woning, omdat haar eigen woning door lekkage en schimmels geen gezonde omgeving was om in te leven.
    Gelukkig is dat allemaal goed gekomen, en wonen ze weer heerlijk in hun prachtige nieuwbouwwoning.
    Dit is een vriendschap voor het leven. Hoe onze levens ook zullen verlopen.
    We delen lief en leed, we lachen om de domste grappen.
    Ik denk toch dat het heel bijzonder is….een vriendschap die blijvend is….
    Dank je wel……..
    Jij ben de persoon die mij eerlijk en onbevooroordeeld je mening vertelt. Jij bent degene die mij een hele andere kant van het leven laat zien.
    Jij bent de persoon aan wie ik mijn diepste geheimen en angsten kan vertellen. Jij bent degene die nooit opkijkt van mijn rare acties.
    Jij kan met 1 opmerking een enorme glimlach op mijn gezicht toveren. Zorgen dat ik in een onbedaarlijke aanval van slappe lach kan schieten.
    Dankbaar ben ik, dat ik jou als vriendin mag hebben.
    Ja………..
    Sommige vriendschappen zijn echt blijvend.
    En het is een enorm rijkdom dat ik zo’n vriendschap mag ervaren.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi