Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Kammen of Kaal

    Nadat ik heerlijk genoten heb afgelopen weekend en dagen van het mooie weer, was het dinsdag weer tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Kuur 5a stond op het programma. Gelukkig waren mijn bloedwaarden allemaal goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Wel viel het de arts op dat mijn haar wel heel dun geworden was. Ja, dat was mij ook al opgevallen. Lastige keuze hoor, kammen of kaal, terwijl je zo dichtbij het einde van de kuren bent. Dus nog even de tijd genomen om er over na te denken. Eerst de kuur maar in laten lopen. Gelukkig ging het allemaal soepel, en heb ik niet veel last gehad.

    Afgelopen woensdag besloten om de kapper te bellen. Er was weinig moois meer aan mijn haar. Zelfs in een staart kon ik de kale plekken niet meer bedekken. Ik voelde mij een zwerver, en zeer onverzorgd. Samen met mijn vriend ben ik die ochtend nog naar de kapper geweest. Hij heeft foto's gemaakt. Het was niet heel emotioneel hoor. Het was eigenlijk wel goed. De stap om het eraf te laten halen was wel groter dan in 2013. Maar toen viel mijn haar al na de eerste kuur fors uit. Nu ging het veel geleidelijker. Periodes met forse haaruitval werden afgewisseld met de periodes van bijna geen haaruitval. En nu met nog maar 3 kuren te gaan, is het lastig om onder ogen te zien dat het echt niet mooi meer was. Er was geen houden meer aan. Ook mijn wenkbrauwen worden dunner en mijn wimpers vallen uit. Okselhaar groeit niet meer en ook mijn benen hoef ik nauwelijks meer bij te houden. 

    En nu ben ik dus kaal. Er zitten nog wat stoppels op mijn hoofd. Mijn hoofdhuid is wel gevoelig. Soms lijkt het of er allemaal naalden in mijn hoofdhuid geprikt worden. Maar ik smeer deze in, en ik hoop dat het beter gaat worden.  Ik draag nu mutsjes, maar tijdens een opvlieger gaat hij regelmatig af. In bed begin ik meestal wel met een mutsje op, maar ook dan gaat hij na een korte periode af. Vaak bij een opvlieger.

    Ik heb nu ook veel minder moeite om mijn kale koppie te laten zien. Het is niet anders. Ik smeer hem in met factor 30 voor ik het huis uit ga. En loop nu rustig zonder iets op mijn hoofd door het dorp. Wel heb ik een paar dunnere zomer mutsjes besteld, en zelfs een petje. Ik hoop dat ze passen en dat ze mij leuk zullen staan. Want tijdens sommige gelegenheden wil ik wel wat op mijn hoofd. Vooral omdat de weersomstandigheden nog zo wisselend zijn. Een kaal hoofd is toch wel snel koud. Maar de mutsjes die ik had uit 2013 zijn allemaal wintermutsjes. Die zijn nu snel te warm. En ik ga er vanuit dat het nu voor een korte periode is. Vorige keer ben ik ongeveer 8 maanden afhankelijk geweest van mutsjes. Nu hoop ik dat als ik in april mijn laatste kuur ga krijgen, er in augustus/september weer een dekkende laag haar op mijn bolletje zit. Maar dat moeten we afwachten. 

    Voorlopig mag ik door het leven met een kaal koppie.

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Gave van genieten

    Ondanks dat het leven nu wederom behoorlijk op zijn kop staat, blijven we genieten. Genieten van alles wat we mee mogen maken. Deze tijd van het jaar vind ik geweldig. Sinterklaas is weer in het land en de kindjes in mijn omgeving worden dan extra verwend. Het zoontje van mijn vriend mocht het hele weekend schoentje zetten van Sinterklaas. Ja echt waar, het hele weekend. Sinterklaas had hem een kaart gestuurd waarin dat stond. Geweldig dat gezichtje toen de kaart aan hem werd voorgelezen. 

    En dat Rommelpiet ook nog langs geweest op de nacht van zondag op maandag maakte het feest echt compleet. Wat was het een rommeltje in huis. De kleurpotloden en de kleurboeken lagen door de hele huiskamer. Het schoentje was verplaatst en ook lagen er overal pepernoten. Geweldig om dat verrukte koppie te zien. 

    Zaterdag heb ik samen met Danique van Sweetest Design leuke kerstballen beplakt voor op de afdeling waar ik werk. Zo krijgen ouders met kerst een super leuke attentie en kerstgroet namens hun kleintje. Altijd super leuk om te doen. Trouwens Danique heeft een super leuke webshop, echt de moeite waard om er eens een kijkje te nemen. (http://www.sweetestdesign.nl ) . En zaterdag avond ben ik gezellig met vriendinnen naar een optreden van Waylon geweest. Een klein feestje gebouwd. En enorm genoten.

    Zondag stond weer helemaal in het teken van Sinterklaas. We gingen namelijk naar Pietendorp in Enkhuizen. Wat onwijs leuk is dat voor de kinderen. Ze worden welkom geheten door Welkomspiet. Ze kregen zeer regelmatig pepernoten en snoepjes. De kluis van Sinterklaas was er. En die konden de kinderen open krijgen door een code te kraken. Ook mochten ze meedoen met Pietengym. Hebben ze cadeautjes door een schoorsteen gedaan, rijmen gemaakt met Rijmpiet, en zijn ze op de foto geweest in bed met Slaappiet. Kortom een onwijs leuke dag, waar onze kleine pietjes echt van genoten hebben. Want de kids hadden natuurlijk ook een pietenpakje aan. Als afsluiter van deze dag hebben we nog heerlijk patatjes gegeten. Echt een super leuke dag in het teken van de kinderen.

    Komend weekend ga ik samen met mijn vriend een paar dagen naar Münster. Onder andere ook naar een kerstmarkt. Het was al gepland voor we wisten dat de kanker weer terug was. Maar nu is het nog meer welkom. Voordat we het medische traject ingaan, kunnen we nog even genieten van elkaar. Nu ik mij nog echt goed voel. We hebben er heel veel zin in. 

    Ondanks dat wij nu in onzekerheid leven, proberen we echt zoveel mogelijk te genieten. Het leven gaat wel gewoon door. En we houden echt te veel van het leven om het zomaar voorbij te laten gaan.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi