Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Het opbouwen van de conditie

    Hier weer even een kleine update over mijn herstel.

    Gelukkig gaat hel langzaam aan beter. De wond is nog steeds niet dicht. Het grote wondje is inmiddels wel dicht. Maar een klein stukje verderop was een kleinstukje ook alsnog open gegaan, en die lekt nu nog wel. Maar gelukkig wordt dat minder.

    De bewegelijkheid van mijn arm is nog steeds niet voldoende om bijvoorbeeld te mogen autorijden. De borstspier staat nog heel erg strak. Ik kan mijn arm zijwaarts gestrekt niet boven mijn schouder optillen. Dus dat is nog onvoldoende om veilig aan het verkeer deel te nemen.

    Mij valt dat allemaal wel wat tegen. Tevens zit er overal nog veel vocht, en ook nog wel een aantal blauwe beurse plekken.

    Ik krijg 2 x per week fysio om mijn arm door te bewegen, en om de doorbloeding van het wondgebied te verbeteren met behulp van massage.

    Ik begon zelf mentaal mij niet zo prettig te voelen afgelopen 2 weken. Ik ben kankervrij, maar ik ben nog niet zo ver dat ik mijn leven al helemaal op kan pakken. Ik moet nog even geduld hebben. Maar dat vond ik erg lastig.  En daarbij ben ik extreem moe. Ik slaap rustig 12-13 uur op een nacht en kan dan smiddags ook een uurtje op de bank slapen. Daar ging ik mij eigenlijk nog veel lamlendiger door voelen. Dus bij controle in het ziekenhuis gevraagd of ik aan deze vermoeidheid moet toegeven, of er doorheen moet gaan breken.

    Daar was niet echt een pasklaar antwoord op. Ik moet zeker om mijn lichaam denken, maar mag activiteit wel afwisselen met rust. Ook gevraagd of ik eventueel mocht gaan beginnen met hardlopen, conditie te verbeteren. Dit mag. Dit is geen extra belasting voor de wond, zolang ik maar geen extra rek op de borstspier zet. Daarnaast ka het goed zijn omdat sporten ook de doorbloeding verbeterd, en dus het vocht en hematomen sneller opgeruimd worden door het lichaam. Sinds een weekje ben ik dus weer 3x per week aan het sporten. Mentaal voel ik mij meteen weer veel beter. Ik voel mij vrolijker, wel nog moe. Maar het is beter te controleren.

    Ook ben ik begonnen met het bijhouden van een blog.

    Niet alleen over het ziekte traject, maar ook over de andere dingen de ik meemaak in mijn leven. Eerst wilde ik dit niet doen. Maar laatst zag ik op TV bij RTL Late Night een jonge vrouw van 29, actrice die net de diagnose borstkanker had gekregen. Zij was zo positief, vol leven. Terwijl haar leven echt op z'n kop gezet is. Zij staat aan het begin van een traject, waar ik net klaar mee ben. Mooie bos met blonde krullen, die ze ook kwijt gaat raken door de chemo. Ze is er heel open en eerlijk over. Dat raakte mij. Ik ben er van overtuigd dat ze met haar positieve kracht een voorbeeld/inspiratiebron is voor vele andere mensen. Ik hoop toch met een blog ook mensen een blik te geven in mijn leven. Kanker heeft niet alleen maar verdriet gebracht. Maar heeft juist mijn leven ook erg verrijkt.

    Ben je nieuwsgierig naar de blog, je kan hem volgen op: http://myrealitydreamworld.wordpress.com/

    Ik ga nog even doorbijten. Ik hoop binnen 1 a 2 weken langzaam aan mijn werkzaamheden weer op te kunnen pakken. Mijn leven weer op te pakken.

    Allemaal heel erg bedankt voor alle steun, mailtjes, bezoekjes, bloemen, cadeautjes en niet te vergeten de vele kaarten! Wauw, zonder jullie was dit traject lang niet zo gemakkelijk geweest!!

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Shoppen

    Genieten jullie ook zo van het mooie weer dit weekend? Ik geniet hier zeer zeker van. Afgelopen week was het al een paar keer mooi weer. Alleen kon ik toen niet buiten zitten omdat geen enkele tuinstoel heel was.Het is in onze achtertuin al bij een beetje zon erg aangenaam. Daarom hebben we afgelopen donderdag het tuincentrum in het dorp bezocht en een geweldige tuinset uigezocht. Een loungeset waarbij de tafel in hoogte verstelbaar is. Zo hebben we de mogelijkheid om hoog te zitten als we gaan eten, en kan de tafel omlaag als we heerlijk zitten te relaxen. Kortom echt een uitvinding. Ik vind het namelijk echt heel fijn om te eten aan een hoge tafel. 

    Vanmorgen heeft vriendlief het terras schoon gespoten. Daarna werd onze nieuwe loungeset bezorgd. Wauw wat staat hij mooi! Echt super blij dat we deze zomer heerlijk buiten kunnen zitten. Om het aanzicht compleet te maken heb ik de bloembaken gevuld met vrolijk gekleurde bloemen. Natuurlijk heb ik rekening gehouden met de mogelijkheid tot nachtvorst bij de aanschaf van deze bloementjes. Kortom de lente is hier begonnen.

    Dit blogje heet natuurlijk niet zomaar "shoppen''. Ik heb nog meer geshopt, Namelijk bh's. Voor het eerst sinds 2 jaar mocht ik mijn prothese bh's aan de wilgen hangen. Het eerste half jaar na de reconstructie mocht ik geen beugel bh's dragen. En omdat de prothese bh's geen beugels hadden, droeg ik deze nog steeds. Ik vond het zonde om nieuwe bh's te kopen zonder beugels voor maar een half jaartje. Maar het half jaar is voorbij. Dus mocht ik los gaan in de lingerie winkel. Ik had ook nog een heel aantal cadeaubonnen van een lingerie winkel. Dus daar ben ik een paar weken terug naar toe gegaan. Wat is het fijn om weer in een gewone winkel te kunnen passen en slagen. En wat is het leuk om weer een paar mooie setjes in mijn bezit te hebben. Het klinkt raar, maar de deuk en plooi vallen veel minder op nu ik weer een wat sexier model aan kan. Ja, ik voel mij weer op en top vrouw. En dat alleen al, geeft mijn humeur een boost.

    Verder voel ik mij best heel goed. Ben soms nog wat moe. Maar deze kuur is prima gegaan. Het enige is dat ik de eerste dagen na een kuur erg slecht slaap. Ik heb veel last van opviegers. Dit zakt wel langzaam gedurende de week. En nu  ik een week kuurvrij ben, merk ik dat ik weer langere nachten maak en minder last heb van opvliegers. Overdag heb ik op dit moment helemaal geen last van opvliegers. Ook merk ik dat mooi weer mij goed doet. Ik mag niet onbeschermd in de zon zitten in verband met de chemo's. Maar dat geeft niet. Dan smeer ik mij gewoon in met factor 30. Het buiten zijn is iets wat ik zo onwijs fijn vind. Daarom ben ik zo blij met de nieuwe tuinset. Dinsdag mag ik mij weer melden voor de volgende kuur. Ik hoop dat hij doorgaat. Maar ik denk van wel, omdat ik mij nu echt wel goed voel. Afgelopen kwamen een paar collega's langs op ziekenbezoek. Zo gezellig en lief. Ook heb ik een kopje thee gedronken op mijn werk. Heel fijn om weer even op de afdeling te zijn.  

    Ik heb echt genoten. Genoten van de zon, de nieuwe aankopen, het bezoek van mijn collega's bij mij thuis en mijn bezoekje aan mijn werk.

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi