Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Gezelligheid met familie

    Afgelopen donderdag heerlijk Sinterklaas gevierd met ons gezin. We zijn allemaal onwijs verwend! Maar vooral hebben wij een super gezellige avond gehad.

    De hele afgelopen week heb ik op en af verhoging gehad. Zelfs vandaag heb ik steeds wel wat verhoging. Waarschijnlijk toch nog een sliertje van de verkoudheid die ik vorige week had  opgelopen. Gelukkig ben ik er nog steeds niet ziek van, alleen een beetje moe. Maar niks verontrustends.
    Vanmorgen weer op controle geweest in het ziekenhuis.
    Al mijn bloed was goed. Ook geen aanwijzingen voor een infectie. Dus maandag krijg ik mijn 5de kuur! 
    De tintelingen en dove gevoel aan tenen en vingers trekken langzaam aan wel wat weg.
    Het is nog steeds niet normaal. Maar gelukkig gaat het wel een stukje beter.
    Daarom krijg ik maandag wel alle 3 de middelen. Alleen van dat ene middel ga ik een halve dosering krijgen.
    Mocht ik dan weer meer tintelingen en een doof gevoel krijgen, dan krijg ik de laatste kuur maar weer 2 middelen. Dus dat is afwachten.
    Tevens heb ik 16 december ook alweer een afspraak bij de chirurg.
    Hij gaat in ieder geval een mri plannen voor januari 2014, na alle chemokuren.
    En verder zal ik denk ik wel iets meer gaan horen over hoe en wat en mogelijk zelfs wanneer er een operatie gaat plaatsvinden. Ik ben benieuwd.
    Maar eerst komende maandag de 5de kuur.

    Dit weekend ga ik mijn huis omtoveren in kerststijl. De kerstboom neerzetten. Echt mijn huis gezellig maken voor de feestdagen.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Pasen in Parijs

    In februari had ik mijn vriend een citytrip cadeau gegeven. Hij mocht zelf kiezen waarheen, en ook wanneer. We hadden samen besproken dat het misschien handiger was als we pas zouden gaan als mijn conditie iets beter zou zijn.

    Afgelopen donderdag middag besloten we dat het misschien wel een goed idee was om het paasweekend weg te gaan. We hadden echt behoefte om even samen weg te gaan. En even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen. 
    Online konden we geen citytrip meer vinden, dus besloten we naar het reisbureau te gaan. Het bleek echter veel lastiger te zijn zo last minute dan wij hadden gedacht. Doordat er geen vluchten vanaf Brussel gingen, waren andere vluchten overvol of enorm duur. Venetië, Rome, Berlijn, Kopenhagen, Oslo, Barcelona, Madrid, Lissabon, Porto, Praag, Wenen, Budapest... Deze vluchten zaten allemaal vol. Wel konden we een vlucht voor vrijdag avond laat krijgen naar Parijs. Daar moesten we even over nadenken. Omdat we dat best zonde vonden van onze vrije vrijdag, besloten we dat toch niet te doen. Als we gingen wilden we er wel de vrijdag ook wat aan hebben.

    Thuis gingen we alle opties nogmaals naast elkaar leggen. Met de trein naar Parijs was ook een optie, alleen ook best duur zo last minute. Dan was er nog een optie om met de auto naar Parijs te gaan. Als we dan een hotel zochten waar we de auto konden parkeren was dat een serieuze optie. Na een korte zoektocht vonden we een hotel waar we de auto vlakbij konden parkeren. En er was een metrostation op loopafstand. Dit moest het worden.
    Helemaal enthousiast hebben het hotel geboekt. En daarna hebben we onze ouders op de hoogte gesteld van onze spontane plannen. De koffers werden gepakt, en we gingen op tijd naar bed. Allebei waren we nog nooit in Parijs geweest.

    De volgende ochtend vroeg stapten we in de auto. Ons avontuur ging beginnen. Het eerste gedeelte heb ik gereden, en mijn vriend heeft het grootste gedeelte gereden.
    We hebben geen last gehad van grenscontroles. Wel hebben we wat files gehad. Maar dat mocht onze pret en stemming niet drukken.
    We konden ons hotel erg makkelijk vinden. En ook de parkeergarage was super goed aangegeven. 
    Nadat we ingecheckt waren zijn we met de metro richting de Eiffeltoren gegaan. Het voelde een beetje gek om ineens midden in Parijs rond te lopen, terwijl we de dag ervoor net besloten hadden om toch weg te gaan. 
    Ik zelf had verwacht dat de Eiffeltoren wat hoger zou zijn, en zilverkleurig. Het is wel een geweldig gebouw. Natuurlijk gingen we in de rij staan om erop te kunnen. Het was wel een uurtje wachten, maar dan hadden we wel wat. Het weer was super. Droog, regelmatig een zonnetje maar ook bewolking. Wel besloten we met de lift naar de top te gaan. Traplopen was gezien mijn conditie geen optie. 
    Wat een geweldig uitzicht over de stad vanaf de toren. Wauw geweldig! Ook beneden hebben we geweldige foto’s en selfies gemaakt van deze toren. 
    Daarna besloten we een rondvaart over de Seine te gaan doen. Vanaf het water konden we zien wat deze stad ons allemaal te bieden had. Het werd al langzaam donker, daardoor hebben we genoten van een bijzonder lichtspel tijdens de ondergaande zon.
    Na de rondvaart tocht hebben gegeten op een diner bootje langs de Seine. Na het eten hebben we mooie foto’s gemaakt van een in de Belgische driekleur verlichtte Eiffeltoren. 

    Voor mij werd het daarna echt tijd om naar het hotel terug te gaan. Ik was heel moe, en wilde graag slapen. Ik slaap sinds de start van de kuren zeer weinig nachten door. Door overgangsklachten wordt ik om de 2 uur ongeveer wakker. 

    Na een onrustige nacht waarin ik veel last had van opvliegers en dus veel wakker geweest ben besloten we de ochtend rustig aan te doen. We hadden rustig ontbeten en nog wat gerust. Maar om de hele dag op de hotelkamer te blijven was natuurlijk zonde. Dus zijn we naar de Arc de Thriomphe geweest en de Champs-Élysées. En ook zijn we naar de Notre Dame gegaan. De rij bij de Notre Dame was zo lang, dat we besloten er niet in te gaan, maar buiten te blijven. Ook zijn we naar het Louvre gegaan. Dat is echt een mega groot museum. Ze zeggen dat je daar wel drie dagen kan rondlopen, en dan heb je nog niet alles gezien. Dat hebben we niet gedaan. Wel hebben we buiten veel foto’s genomen. 

    Een metropas is trouwens wel echt een aanrader. Het metronetwerk is namelijk geweldig. Wel zijn sommige stations heel groot, zodat je veel moet lopen. Ook zijn er niet veel roltrappen, dus heb je een aardige conditie nodig voor al het traplopen. Ik met mijn matige conditie heb regelmatig moeten rusten en zitten voordat ik weer verder kon.

    ‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten in de buurt van Le Moulin Rouge. En het was super leuk om deze molen verlicht te zien. 

    De ochtend van eerste paasdag hebben we heerlijk op bed ontbeten. Knus en gezellig. Daarna zijn we naar de basilique du Sacré-Coeur gegaan. We waren niet de enige. Wat was het druk daar. Tevens was er een Chinees meisje die in een trouwjurk daar foto’s aan het maken was. Het zonnetje scheen zo nu en dan. Wel stond er veel wind. 
    Daarna zijn we naar Jardin du Luxembourg gegaan. Een prachtig park waar we op een stoeltje in de zon hebben gezeten. Even relaxen. Op een mooie zomerdag zal het park vol zitten met mensen. Het is echt een prachtig park om te relaxen. 
    Wel hadden we eerste paasdag veel meer rust ingebouwd. Ik had dat nodig. 
    En die avond hadden we vlak bij de Eiffeltoren gegeten. Eigenlijk wilden we in een typisch Frans restaurant gaan eten. Maar daar stond buiten een rij van meer dan 20 mensen. Daar hadden wij geen zin in, dus besloten we een ander restaurantje op te zoeken.

    Tweede paasdag hadden we rustig ontbeten, en daarna de koffers weer ingepakt.
    Na een rit van 6 uurtjes waren we weer thuis.
    Enorm genoten van de stad en van elkaar.
    Wel was ik compleet gesloopt. Het was waarschijnlijk net iets te intensief. Maar ik had het niet willen missen. 

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi