Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Ontspannen en relaxed

    Ontspannnen en relaxed. Zo voel ik mij nu.

    Inmiddels ben ik heerlijk enkele dagen thuis. Na 19 dagen opgenomen te zijn geweest, is thuis zijn geweldig. Ik geniet er met volle teugen van.

    Ja ik sta regelmatig nog wat wankel op mijn benen. Boodschappen doen is net nog niet voor mij weggelegd. De trap op klimmen kan een kleine uitdaging zijn. Maar ik neem de tijd, loop rustig rond, en ik rust veel.

    Mijn hoofdpijn is nagenoeg weg. Ik heb de extra kortdurende morfine niet nodig gehad sinds ik thuis ben. Dat is het teken dat de zwellingen die door de bestralingen zijn ontstaan nu aan het afnemen zijn. Dat is super goed nieuws. En de verwachting is dat alle zwellingen zullen verdwijnen gedurende de week. Want ook de schadelijke cellen zijn door de bestraingen vernietigd. Kortom het gaat echt de goede kant op.

     

    Het voelt ergens ook wel gek dat ik mij zo rustig en relaxed voel. Dat het feit dat genezing er niet meer inzit, en mij juist zo rustig maakt vind ik bijzonder.

    Maar het voelt gewoon goed zo. Het feit ligt er. En daarin mag ik mijn weg gaan vinden. Samen met mijn dierbaren hoor. Maar ik blijf er van overtuigd dat ik echt zelf die weg moet vinden. Dat een ander dat niet voor mij kan doen.

    En het voelt bijzonder dat ik het zo makkelijk los kan laten.

    Het feit lig er. Nee genezing zal niet meer lukken.

    Maar wat is genezing? En waar ligt de waarde daarvan? Ineens sta ik toch anders in het leven. Maar ook weer niet.

    Want ik wil wel weer een gewoon leven hebben. Ik wil weer gaan werken. Wij gaan verhuizen en in ons nieuwe huis de toekomst verder opbouwen. Daarnaast wil ik zeker weer gaan sporten en hardlopen. Want in mijn overtuiging en beleving zal een goede algehele conditie enorm helpen om heel oud te worden.

     

    Hoelang ik heb, is niet te zeggen. Het kan 30 jaar zijn, of 5. Niemand kan hier in een uitspraak doen. In maar 2% van de gevallen wereldwijd zitten deze foute cellen op het hersenvlies. Dus artsen kunnen niks zeggen over de prognose.

    Daarom wil ik dat deel graag loslaten. Het is wat het is. Niet meer, niet minder.

     

    Ik wil gaan genieten van het leven. Alles opsnuiven en beleven. Als er klachten komen, zal ik aan de bel trekken en zullen wij dan uitgebreid alle opties gaan bespreken. Maar wie dan zorgt. 

    Ik wil niet in angst leven. Omdat het mij niet verder zal helpen. 

    Daarom ben ik zo blij met mijn innerlijke rust. Die rust die zorgt ervoor dat ik juist positief naar het leven kan kijken.

    Ik ga mooie plannen maken. En ik ga, boven alles, genieten van het leven.

    Het leven is namelijk echt heel mooi.

    Wij gaan echt onze slingers ophangen.

     

     

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Geluksvogel

    Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
    Even terug in de tijd.
    Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
    Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
    Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

    Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
    Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
    Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
    Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

    Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
    Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

    Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
    Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

    Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
    De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
    Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
    Lieve meid, het gaat je goed!

    Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
    Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
    Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
    Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
    Ja, het leven is een echt cadeautje.
    Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
    Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
    Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
    Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi