Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Leven na kanker

    Ik krijg heel regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Daarom stuur ik toch even een kleine update.
    Het gaat eigenlijk heel goed. De wond is al een paar weken dicht.
    Daardoor ben ik inmiddels begonnen aan mijn re-intergratie traject op mijn werk.
    Woensdag heb ik voor de laatste keer fysiotherapie. De functie van mijn arm is weer helemaal normaal. Bijna alle zwelling is weg, alleen bij de oksel is nog wat zwelling te vinden. Het litteken is los van de spier. Er is nog een hele lichte verkleuring van een blauwe plek te zien. Maar waarschijnlijk zal dit steeds meer wegtrekken. Dus na woensdag kan ik het volgende stapje: fysiotherapie ook afsluiten.
    Het tintelende dove gevoel in de vingertoppen en de tenen blijft het zelfde. Daarin zit geen verbetering meer. Er staat een jaar voor na de laatste chemo. Maar ik ondervind hier helemaal geen hinder door. Dus als dat zo blijft, prima. Ook heb ik nog weinig gevoel bij aanraking van de huid op mijn rechter schouderblad, rechter oksel en de huid rondom het litteken. Ik moet afwachten wat daarvan herstelt.
    Mijn haar wordt steeds voller. In de lengte groeit het niet echt. Maar het is vooral weer heel veel haar. Gewoon in mijn eigen kleur, het voelt het zelfde. Dus nee ik heb er geen ander haar voor terug gekregen.
    Het enige waar ik erg tegenaan loop is de vermoeidheid. Ik moet heel zuinig en zorgvuldig met mijn energie omgaan. En tussendoor voldoende rust nemen.
    Ik kan niet te veel activiteiten op 1 dag plannen. Want dat moet ik de rest van de week bekopen.
    Dat is erg lastig want ik wil nu juist mijn leven weer oppakken. Weer gewoon werken en gewoon leuke dingen doen. Iedereen zegt dat het normaal is dat ik nu zo moe ben, en dat ik het nog even rustig aan moet doen. Hahaha maar eigenlijk vind ik het nu wel mooi geweest.
    Om meer energie op te bouwen sport ik zeker 2x per week, en ga ik ook naar accupunctuur. Ik hoop dat dit mij verder op weg gaat helpen.

    Mijn werkuren worden langzaam aan opgebouwd. Ik hoop per september weer volledig mijn 36 uur te werken. Ik ga eerst de uren uitbouwen, en daarna ga ik pas de verantwoording uitbreiden.
    Dus komende maanden staan in het teken van conditie opbouwen en zorgen dat ik weer fulltime kan gaan werken en tante worden en enorm genieten! 

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Opruimwoede

    Hoe groter je huis, hoe meer troep.
    Dat klopt. Zeer zeker in mijn geval.
    Ik woon alleen in een ééngezinswoning.
    Het hele huis is dus alleen voor mij. En het schuurtje in de tuin ook. Allemaal mooie ruimtes om veel spullen in te verzamelen.
    En dat is dus precies wat ik de afgelopen jaren gedaan heb. Heel veel mooie en minder mooie spullen verzameld.
    Een hoekje met impulsaankopen. Een hoekje met spullen waar ik nog geen afstand van kan doen, een hoekje met spulletjes en prularia wat misschien ooit nog eens opnieuw gebruikt kan worden. Kampeerspulletjes, terwijl ik de eerst komende jaren echt niet ga kamperen.
    Tijd om eens rigoureus te gaan ruimen. Maandag komen ze voor de rommelmarkt langs om goede bruikbare spullen op te halen. Dus dan is het ook meteen definitief echt weg.
    Ik heb al een mooie hoek gemaakt met kussentjes, wintersportspullen, sjaals en mutsen.
    Ooit met een ex-vriendje ben ik ‘op wintersport’ geweest. Ik heb niet meer de ambitie om dat nog eens te gaan doen. Dus snowboard, schoenen, skibroek, skijas, allemaal staat het klaar voor de rommelmarkt.
    Ook heb ik nog helemaal netjes in de verpakking buitenverlichting in mijn schuurtje liggen. Dat ligt er denk ik al 6 jaar. Mooi, ook voor de rommelmarkt.
    Vanmiddag ook mijn kast met papierwerk uitgezocht. Allemaal papierwerk van opleidingen, bewaarde stencils, misschien nog eens handig om ooit….
    Ja wat ooit… Ik heb er de afgelopen 4 jaar geen enkele blik geworpen. Dus dat ook rigoureus uitgedunt.
    Zaterdag wordt het oudpapier hier opgehaald, dus is dat ook meteen weg.

    Volgende opruim klus wordt mijn kledingkast. Niet nu, maar binnenkort.
    Zoveel kleding, zoveel wat ik nooit meer draag, zoveel wat nog voor de vorm in mijn kast ligt.
    En elk seizoen komt er diverse keren wat nieuws bij. Maar er wordt weinig ouds weggedaan.
    Nu eerst zaterdag en maandag mijn deel 1 en deel 2 aan de kant van de weg zetten, zodat het opgehaald kan worden.

    Uhmmmmmm misschien binnenkort maar weer eens wat nieuws kopen….
    Ik heb vanaf maandag weer zoveel ruimte in mijn huis…..

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi