Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Het is zo anders

    Toen ik deze blogsite begon, wilde ik dat het niet alleen maar over kanker zou gaan. Want dat was immers voor mij een afgesloten hoofdstuk.
    Tot gisteren.
    Daarom zal het nu weer regelmatig gaan over kanker…. Wat het met mij doet, hoe ik mij lichamelijk en mentaal voel, hoe mijn directe omgeving hier in staat. En wat ik moet ondergaan.

    Want alles is anders. Het is niet te vergelijken met hoe ik er in 2013 in stond, toen ik bijna 33 jaar was en de diagnose borstkanker kreeg.
    Toen was ik strijdbaar, vol goede moed, positief! Ik zou het zeer zeker gaan redden.
    Na 6 chemokuren was de tumor niet meer terug te vinden op de MRI. Maar na de borstbesparende operatie waren de snijranden niet schoon, maar de poortwachtersklieren in mijn oksel wel. En dat was belangrijk. Dus is er daarna besloten tot een volledige amputatie. Ik heb toen op geen enkel moment het gevoel gehad dat ik eraan dood kon gaan. Heb mijn leven weer opgebouwd en heb zelfs 10 weken terug een reconstructie ondergaan.
    Ik ben nu 1,5 jaar schoon geweest. En nee ik heb geen moment de angst gehad dat het terug zou komen.

    Misschien voel ik mij daarom zo aangeslagen?
    Want nu is alles anders. Echt alles…..
    Want de kanker is terug…. Het bultje in mijn rechter oksel is het bewijs.
    Voor het eerst, sinds ik met deze ziekte geconfronteerd word, ben ik onzeker en ben ik zelfs bang.
    Bang voor wat komen gaat. Bang voor de uitslag die ik kan krijgen volgende week vrijdag. Bang voor wat een total bodyscan gaat zeggen over de rest van mijn lijf en organen. Zo onzeker en bang heb ik mij nog niet eerder gevoeld.
    Ik kan nu maar heel erg moeilijk bij het knopje “positiviteit aan”. Dat knopje kon ik de vorige keer zo gemakkelijk vinden.
    Ja ik ben nog steeds strijdbaar! Ik wil en kan en moet dit winnen. Ik moet en zal genezen!! Hoe dan ook!! Maar daarnaast sluimert er nu, nu ik hier voor de tweede keer mee wordt geconfronteerd….. veel meer angst. Ik ben nu net 35 jaar….. en ik kan met recht zeggen dat in dit geval ouder ook wijzer maakt.
    Ik stap niet meer onbevangen dit behandelingstraject in. Ik ken de klappen van de zweep.
    En ik weet heus wel dat hoe eerder je erbij bent, je een zeer goede kans heb op genezing.
    En dat is tevens mijn grootste angst nu:
    Hoe snel zijn wij er deze keer bij?
    Geen idee. Volgende week weten we meer.
    Maar toch…. Is alles anders. Alles is anders omdat het de tweede keer is.

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Ploeteren

    Het was ploeteren!
    Met moeite heb ik deze 4,3 km uit mijn lijf geperst.
    Afgelopen maandag ging week 5 van start.
    Joost had mij flink aangepakt, met gevolg dat ik gister bijna niet kon bewegen van de spierpijn.
    Vanmorgen vond ik dat ik evengoed mijn rondje moest gaan hardlopen.
    Nog met behoorlijke spierpijn in de benen ging ik van start. Met de hoop dat ik deze pijn er wel uit zou lopen.
    Ik kan jullie vertellen, dat is niet gelukt.
    Met zeer veel moeite heb ik er 4,3 km uitgeperst. En die spierpijn in duidelijk nog aanwezig.
    Ik neem nu 2 dagen rust. En ben van plan om zaterdag week 5 af te sluiten.
    Even mijn spieren en lijf laten herstellen.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi