Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • De borstbesparende operatie

    Afgelopen dinsdag was het zo ver. De operatiedag.
    Om half 8 smorgens was ik in het ziekenhuis om mij te melden voor dagopname.
    Rond 8 uur werd ik naar de röntgenafdeling gebracht om daar de draad in te brengen die de marker aan zou wijzen.
    Op de echo konden ze de marker niet terug vinden. (Deze is namelijk maar 1-2 mm groot).
    Dus moest deze draad worden ingebracht met behulp van een mammografie. Een zeer oncomfortabele bedoening. Maar het is gelukt. Ik mocht vanaf toen mijn rechter arm niet meer gebruiken.
    Het wachten op de operatie was begonnen.
    De afdeling was erg onrustig. Ik heb alle opname gesprekken gehoord van alle andere patiënten. Ook ging er een patiënt compleet uit zijn plaat tegenover zijn ouders. Kortom genoeg vermaak als je ligt te wachten.
    Er was mij al verteld dat ik waarschijnlijk rond 13 uur naar de operatiekamer zou mogen. Dat is een tijd wachten, nuchter..... En tot ik om 13:15 uur naar de operatiekamer werd gebracht had ik geen verpleegkundige meer gezien. Beetje bijzonder maar okay.
    Ik heb ook nog eens 1,5 uur gewacht in de ontvangstruimte voor ik daadwerkelijk naar de operatiekamer gebracht werd.
    Het infuusprikken ging gelukkig in 1x goed.
    En ik was ook zo onder narcose.
    De operatie is goed gegaan. Ik heb 2 sneden. 1 onder mijn oksel, en 1 op de borst. De wond is wat gespannen, gezwollen en ook een beetje pijnlijk. Maar het is goed te doen.
    Binnen een uur na de operatie was ik weer terug op zaal. Snel wat gegeten, gedronken en naar het toilet geweest. En toen met wat info naar huis. Heerlijk. Rust.
    Ik had door de narcose erge moeite om mijn ogen open te houden, en kon daardoor ook niet whatsappen of mailen naar iedereen die aan mij gedacht had.
    Ik heb nog wat gegeten bij mijn ouders, en ik ben daarna naar bed gegaan.
    En ik heb de hele nacht geslapen.
    Nu is de pijn goed te doen.
    Ik belast mijn rechter arm niet heel erg. Ik neem ook niet alle pijnstillers in, omdat ik bang ben te snel te veel mijn arm te gebruiken. En de pijn zorgt dan voor een rem.
    Over het algemeen is het mij erg meegevallen.
    Doe ik rustig aan, ben nog snel moe. Maar het valt niet tegen.
    De wond ziet er rustig uit. Maar is nog wat beurs, blauw en gezwollen.
    Woensdag mag ik terug komen voor wondcontrole. Ik ga er niet vanuit dat er dan ook al uitslag is van al het weefsel. Dat zou namelijk 10-14 dagen duren. En de wondcontrole is na 8 dagen.
    We gaan het zien.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Kraamvisite

    Jaja in mijn directe omgeving zijn nogal wat kleintjes geboren.
    En daar hoort natuurlijk een kraamvisite bij.
    Over het algemeen ben ik daar best netjes in.
    Ik probeer voor het einde van het verlof langs te komen.
    Bij sommige vriendinnen ga ik wat eerder langs, bij andere pas tegen het einde van het verlof.
    Afgelopen woensdag ben ik ook op kraamvisite geweest.
    Dit keer was het 3 uur rijden, dus niet bepaald om de hoek.
    Telg nummer 3 was geboren in dit gezin. Dus naast het cadeautje voor de baby, had ik ook wat meegenomen voor de andere 2 kinderen.
    Heerlijk vind ik het om te zien hoe kinderen blij kunnen zijn met een klein gebaar.
    De surprise eieren werden onder groot gejuich ontvangen. Een feest is het om die kids vol overgave de prullaria uit het ei te zien halen. En met een blij gezicht te gaan spelen met dat kleine speelgoed.
    Ook de verpakking van het cadeautje voor de baby viel in de smaak bij deze kinderen. Met het doosje werd meteen gespeeld.
    Zo zie je maar dat een kind op zich niet veel nodig heeft. Met wat fantasie creëert het zijn eigen speelgoed.

    Toen ik op het punt stond om naar huis te gaan, werd er in een mooi balletpakje nog even een dansje voor mij gedaan.
    En natuurlijk moesten we nog even samen op de foto.

    Ik stapte na nogmaals uitgebreid afscheid genomen te hebben de voordeur uit.
    De oudste van de kids vroeg toen nog wel even waar mijn fiets stond.
    Haha die stond gelukkig thuis….. 3 uur met de auto vond ik prima. Maar moet er niet aan denken dat stuk te moeten fietsen.

    Morgen staat een volgende kraamvisite in de agenda.
    Dit keer van een vriendin die haar eerste heeft gekregen.
    Wat een genot al dat gezonde babygeluk.

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi