Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Kuur 5 gehad

    Vorige week kuur 5 gehad. Dus nog maar 1 te gaan! Best een fijn vooruitzicht, hoe gek dat ook klinkt. Maar de chemokuren zijn bijna achter de rug.
    Afgelopen week heb ik mij niet heel fit gevoeld. Wederom ging het eten en drinken zeer moeizaam. En dat terwijl ik van dat 3de middel maar de halve dosering gekregen had.
    Maar gelukkig gaat dit sinds vrijdag weer een stuk beter.
    Het dove gevoel in vingers en tenen neemt wel weer toe. Dus waarschijnlijk ga ik de laatste kuur (30 december) maar 2 middelen krijgen in plaats van 3.

    Vanmorgen had ik een afspraak bij de klinisch geneticus en de chirurg.
    Gelukkig is er geen defect op een gen gevonden. Dus er is bij mij geen sprake van een erfelijke belasting. Gelukkig. Wat dan de oorzaak is van de tumor zal waarschijnlijk nooit achterhaald kunnen worden.
    Bij het lichamelijk onderzoek was de tumor niet meer te voelen. Wat super!
    14 januari krijg ik een MRI scan met contrast. Daarop hopen we dat de tumor niet meer terug te vinden is.
    Aan de hand van de uitslag van de MRI wordt het plan gemaakt voor de operatie. 17 januari krijg ik de uitslag van de MRI en dan wordt ook de operatie ingepland.
    Dus of het een borst-besparende operatie gaat worden hoor ik 17 januari.
    Mocht het een borstbesparende operatie worden, dan worden de randen van wat weggehaald wordt onder een microscoop goed bekeken. Deze uitslag krijg ik pas na ongeveer 2 weken na de operatie. Het kan zijn dat als er daar nog onrustige cellen gevonden worden dat ik nogmaals geopereerd moet worden. Dan wordt er een volledige amputatie gedaan.
    Maar laten we eerst de MRI afwachten, en dan weten we meer over wat voor operatie gedaan gaat worden.

    Nu eerst bijkomen en herstellen deze week, lekker alle dagen naar buiten om mijn rondje te lopen. Gelukkig ben ik nu helemaal koortsvrij.
    Het weekend ga ik weer leuk kerstcadeautjes knutselen voor de kindjes en hun ouders van de afdeling waar ik werk.
    Die ga ik dan 24 december langs brengen.


  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Is er meer?

    Is er meer? Meer tussen hemel en aarde?
    Die vraag houd mij soms bezig.
    Omdat ik graag wil geloven dat er meer is.
    Dat de dood niet iets heel definitiefs is, maar een einde van een tijdperk.
    Dat je ooit je dierbaren weer in de armen kan sluiten.
    Het klinkt als een droom, als wat ik denk en hoop echt waar is.

    Ik ben er voor mij zelf nog niet uit wat dat dan moet zijn.
    Een hemel? Een hier-na-maals? Of gewoon een iets?
    Ik weet het niet.

    Afgelopen week was het donorweek. Heel lang heb ik als tiener getwijfeld of ik donor zou worden.
    Net als dat ik vroeger persé begraven wilde worden en niet gecremeerd.
    Ik geloofde en dacht dat ik als ik dood was evengoed pijn zou voelen. De pijn van het verwijderen van de organen tijdens een operatie. De pijn van verbranding bij een crematie.
    Ik had daar angst voor. En heb heel lang die angst gehad.
    Uiteindelijk heb ik toch voor mijzelf besloten om donor te worden. En heb ik mijn eigen angst aan de kant geschoven. De reden was voornamelijk dat ik niet egoïstisch wilde zijn. En dan bedoel ik echt niet dat ik de mensen die geen donor zijn egoïstisch vind hoor! Ik bedoel het in mijn eigen contex, op mijn eigen leven met mijn eigen gedachten.
    Want stel dat een dierbare van mij of ikzelf wacht op een donor orgaan, dan zou ik hopen voor mijn dierbare en ook voor mijzelf dat ik die in ontvangst mag nemen. Stel ik krijg een kind, en die heeft een orgaan nodig, zou ik alles op alles willen zetten om te zorgen dat mijn kind geholpen word.
    Daarom mijn beslissing om toch donor te worden.
    En zet ik mij over mijn angst heen dat ik na mijn dood nog wat zou voelen.

    Natuurlijk weet ik, zie ik, dat mensen na hun dood nergens op reageren.
    In mijn werk als verpleegkundige ben ik diverse malen getuige geweest van het stervensproces.
    Maar toch blijft dat stemmetje in mijn achterhoofd: Is er meer? Is er meer tussen hemel en aarde?

    Voorlopig zal ik geen antwoord krijgen op die vraag, gelukkig.
    Maar ik wil graag geloven dat er meer is. Dat ik mijn dierbaren weer zal ontmoeten. Dat hun mooie zielen niet weg zijn, niet verloren zijn gegaan.
    Wat dat dan precies is….. Dat weet ik niet.
    Maar ik wil graag geloven dat er iets is….
    Iets na de dood….

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi