Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Bijna operatietijd

    Jullie hebben een paar weken niks van  gehoord.
    Het was heerlijk om even niet bezig te zijn met ziek zijn.
    Ik heb lekker kunnen sporten. Conditie goed aan kunnen pakken.
    Ook heb ik 1 hele dag in de week gewerkt. En de weekenden heb ik genoten van mijn Backstreet Boys tripjes samen met veel lieve vriendinnen.

    Maar afgelopen week kwamen de telefoontjes en brieven van het ziekenhuis weer binnen.
    Dinsdag 8 april wordt ik geopereerd. In de middag. Precieze operatietijd heb ik niet.
    Ik moet dan minimaal 1 nachtje blijven, maar misschien ook wel 2. Dat hangt af van de productie van de drain. Want na de operatie krijg in een drain om wondvocht af te voeren.
    Ik zal vast en zeker goede pijnstilling krijgen. Maar toch vind ik het wel weer spannend, deze operatie.
    Ongeveer 10 dagen na de operatie krijg ik de uitslag van het weefsel, en hoor ik dus ook of ik eventueel nog na bestraald moet gaan worden. Dat zijn weer 10 spannende dagen.
    De eerste 4 maanden kan ik mijn BH opvullen met een soort pantykous gevuld met watten.
    Pas als de wond echt goed genezen is, en er geen zwelling is kan ik een siliconen kipfilet laten aanmeten, en kan ik deze gebruiken om mijn BH op te vullen.
    Wanneer er een daadwerkelijke reconstructie gaat plaatsvinden weet ik nog niet.
    Ik zal na de operatie een afspraak meekrijgen voor de plastisch chirurg. En dat kunnen we dan alle reconstructie opties gaan bespreken.
    Zo ie zo moet ik eerst het volledige oncologische traject hebben afgerond.
    Ik ga er vanuit dat de reconstructie begin 2015 zal gaan plaatsvinden.

    Mijn haar begint goed te groeien. Ik heb bijna nooit meer een muts op. Alleen als het koud is. Dus de muts zit vaak nog wel in de tas, voor de zekerheid.
    Tintelingen en doof gevoel in de vingertoppen blijft nog aanwezig. Kan niet heel duidelijk zeggen dat het verbetert. Maar ik voel geen belemmeringen met betrekking tot mijn dagelijks functioneren.

    Komend weekend ga ik nog 1x genieten van the Backstreet Boys. Samen met Chan ga in naar Londen en Manchester.


  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Denken en gedachten omzetten

    Afgelopen week was het stil voor mij in blogland.
    Al een paar weken kamp ik met gedachtes die ik niet zelf kan omzetten.
    Klinkt allemaal erg vaag, en misschien ernstig. Maar dat is het echt niet.
    Nou ja, vaag misschien wel, ernstig niet.

    Voor ik ziek werd voelde ik mij zo goed. Ik was blij met mijzelf, van binnen en buiten. Genoot van het leven, van familie en vrienden. Met mijn zelfbeeld was niks mis.
    Tijdens mijn hele ziekteproces was ik goed in staat om mijn gedachtes om te zetten zodat ik er een goed gevoel bij kreeg.
    Toen ik het bericht kreeg dat mijn borst verwijderd moest worden was ik echt verdrietig. Dat verdriet heb ik toegelaten. Maar ik voelde mij er niet beter door.
    Daarom probeerde ik mijn gedachten om te zetten.
    Ik bedacht mij: Stel ik heb een blinde darm ontsteking en ik moet geopereerd worden om die te verwijderen, dat is iedereen blij dat dat gebeurt. En je kan prima zonder blinde darm leven.
    Nu was mijn borst ziek. Dan moet ik blij zijn dat ze die kunnen verwijderen zodat ik weer beter word. En ook zonder borst kan je prima leven.
    Nog een bijkomend geluk is dat ze tegenwoordig de borst heel mooi kunnen reconstrueren. Dat heb ik ze nog niet zien doen bij een blinde darm.

    Deze manier van denken heeft mij enorm geholpen.
    Maar op dit moment het ik moeite om op deze manier te denken. Ik kan even niet de juiste manier vinden om mijn gedachtes om te zetten.

    Mijn conditie is op dit moment mijn grootste frustratie. En daarbij ook het beeld wat ik heb van mijzelf. Ik voel mij nog niet mijzelf.
    En mijn conditie wordt voor mijn gevoel niet echt beter op dit moment. Hoe vaak ik nu sport. Met moeite pers ik 3 km hardlopen uit mijn lijf.
    Terwijl ik in augustus met gemak 5 km kon halen.
    En natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik van ver gekomen ben. Maar in mijn hoofd is dat een beetje een bla bla bla verhaal.
    En daarbij hield ik mij ook vast aan de reconstructie. Want als ik de reconstructie gehad heb, dan zal ik mij pas weer echt “mijzelf” voelen.
    Dus afgelopen woensdag gebeld met het ziekenhuis om te kijken hoe het staat met de wachtlijst.
    En deze was extreem opgelopen. Ik ben niet in Januari/februari 2015 aan de beurt. Maar ik moet rekening houden met juni 2015.
    Wat een tegenvaller!

    En ineens kwam het besef dat het inderdaad niet mijn tijd was voor een reconstructie. Het is natuurlijk bullshit om het “mijzelf voelen” af te laten hangen van een operatie. Juist dan zal het een enorme teleurstelling zijn als ik mij na die operatie niet “mijzelf” voel.
    Ik moet nu eerst mijzelf accepteren zoals ik ben. Ik ben ook zonder die rechterborst en met kort haar een mooi en waardevol persoon.
    Ik ben namelijk geen rechterborst, ik ben geen kort haar. Ik ben een mooi persoon, een lieve dochter voor mijn ouders, een trotse tante, een leuke zus, een geweldige vriendin en een fijne collega. En als rechterborst of kort haar is dat zeer moeilijk te bereiken.
    En ook mijn toekomstige partner is mij alleen waard, als hij mij compleet accepteert zoals ik ben. Met mijn mooie persoonlijkheid en mijn leuke uitstraling.
    Ik moet mijn leven niet in de wacht zetten tot die reconstructie.
    Want dan zal het gevoel dat die reconstructie mij zou geven alleen maar teleurstellend zijn……

    Misschien lukt het omzetten van gedachtes mij nu toch wel.
    En zowaar gaat nu het hardlopen ook langzaam aan wat beter!

    Hahaha op naar plan 2:
    Inschrijven op een datingsite….

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi