Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Stil

    Ken je dat? Dat je nieuws krijgt waar je stil van wordt. Dat nieuws kreeg ik vandaag.
    Ik neem jullie even mee naar ongeveer 2 weken terug. Ik heb ongeveer 2 weken niet geblogt.
    Ik was vooral druk met de leuke dingen in het leven. Een nachtje weg met mijn lief, en heerlijk uit eten geweest. Een prachtig bruiloftsfeest van een dierbare vriendin. En de 90ste verjaardag van oma. Alles werd heerlijk gevierd.
    Ook heb genoten van het aanwezig zijn op de werkvloer. Het nuttig zijn, echt de verpleegkundige taken weer uitvoeren. Geweldig.
    Afgelopen maandag vond ik tijdens het omkleden in mijn uniform een bultje in mijn rechter oksel.
    Niet te veel aandacht aan geschonken op dat moment. Maar toch bleef het knagen in mijn achterhoofd. Dus s’avonds nogmaals goed voelen. Ja, hij zit er echt….
    Misschien als ik nu doe alsof dat bultje er niet zit, is hij er misschien niet meer.
    Maar ja… Wat schieten we daar mee op?
    De volgende ochtend toch maar naar de poli oncologie gebeld.
    Ik mocht meteen komen. Na lichamelijk onderzoek volgde een mammografie van mijn linker borst. En een echo en punctie van het bultje in mijn rechter oksel.
    Dan moet ik er wel bij vertellen dat 1,5 jaar terug mijn rechterborst geamputeerd is i.v.m. borstkanker. En dat ik 10 weken terug een reconstructie had gehad van deze rechter borst. Dus dat deze bult in de oksel zit aan de kant waar eerst ooit de borstkanker zat. Maar inmiddels ben ik al 1,5 jaar schoon. Ik sta op het punt dat de controles naar 1x per 6 maanden gaan in plaats van elke 3 maanden.
    Tot vandaag……
    Vandaag kreeg ik de uitslag van de echo en punctie. Deze uitslag zet mijn hele leven weer op zijn kop.
    Het is namelijk niet goed. Het bultje in mijn oksel is kwaadaardig. Het is wel zeker dat het een restant is van de borstkanker die ik eerder had.
    Opnieuw de onzekerheid, opnieuw dat hele traject in, opnieuw allemaal onderzoeken.

    Ik weet verder nog niks…. Behalve dat het fout is….
    En van die boodschap, ben ik even stil….

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Is er meer?

    Is er meer? Meer tussen hemel en aarde?
    Die vraag houd mij soms bezig.
    Omdat ik graag wil geloven dat er meer is.
    Dat de dood niet iets heel definitiefs is, maar een einde van een tijdperk.
    Dat je ooit je dierbaren weer in de armen kan sluiten.
    Het klinkt als een droom, als wat ik denk en hoop echt waar is.

    Ik ben er voor mij zelf nog niet uit wat dat dan moet zijn.
    Een hemel? Een hier-na-maals? Of gewoon een iets?
    Ik weet het niet.

    Afgelopen week was het donorweek. Heel lang heb ik als tiener getwijfeld of ik donor zou worden.
    Net als dat ik vroeger persé begraven wilde worden en niet gecremeerd.
    Ik geloofde en dacht dat ik als ik dood was evengoed pijn zou voelen. De pijn van het verwijderen van de organen tijdens een operatie. De pijn van verbranding bij een crematie.
    Ik had daar angst voor. En heb heel lang die angst gehad.
    Uiteindelijk heb ik toch voor mijzelf besloten om donor te worden. En heb ik mijn eigen angst aan de kant geschoven. De reden was voornamelijk dat ik niet egoïstisch wilde zijn. En dan bedoel ik echt niet dat ik de mensen die geen donor zijn egoïstisch vind hoor! Ik bedoel het in mijn eigen contex, op mijn eigen leven met mijn eigen gedachten.
    Want stel dat een dierbare van mij of ikzelf wacht op een donor orgaan, dan zou ik hopen voor mijn dierbare en ook voor mijzelf dat ik die in ontvangst mag nemen. Stel ik krijg een kind, en die heeft een orgaan nodig, zou ik alles op alles willen zetten om te zorgen dat mijn kind geholpen word.
    Daarom mijn beslissing om toch donor te worden.
    En zet ik mij over mijn angst heen dat ik na mijn dood nog wat zou voelen.

    Natuurlijk weet ik, zie ik, dat mensen na hun dood nergens op reageren.
    In mijn werk als verpleegkundige ben ik diverse malen getuige geweest van het stervensproces.
    Maar toch blijft dat stemmetje in mijn achterhoofd: Is er meer? Is er meer tussen hemel en aarde?

    Voorlopig zal ik geen antwoord krijgen op die vraag, gelukkig.
    Maar ik wil graag geloven dat er meer is. Dat ik mijn dierbaren weer zal ontmoeten. Dat hun mooie zielen niet weg zijn, niet verloren zijn gegaan.
    Wat dat dan precies is….. Dat weet ik niet.
    Maar ik wil graag geloven dat er iets is….
    Iets na de dood….

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi