Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Kammen of Kaal

    Nadat ik heerlijk genoten heb afgelopen weekend en dagen van het mooie weer, was het dinsdag weer tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Kuur 5a stond op het programma. Gelukkig waren mijn bloedwaarden allemaal goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Wel viel het de arts op dat mijn haar wel heel dun geworden was. Ja, dat was mij ook al opgevallen. Lastige keuze hoor, kammen of kaal, terwijl je zo dichtbij het einde van de kuren bent. Dus nog even de tijd genomen om er over na te denken. Eerst de kuur maar in laten lopen. Gelukkig ging het allemaal soepel, en heb ik niet veel last gehad.

    Afgelopen woensdag besloten om de kapper te bellen. Er was weinig moois meer aan mijn haar. Zelfs in een staart kon ik de kale plekken niet meer bedekken. Ik voelde mij een zwerver, en zeer onverzorgd. Samen met mijn vriend ben ik die ochtend nog naar de kapper geweest. Hij heeft foto's gemaakt. Het was niet heel emotioneel hoor. Het was eigenlijk wel goed. De stap om het eraf te laten halen was wel groter dan in 2013. Maar toen viel mijn haar al na de eerste kuur fors uit. Nu ging het veel geleidelijker. Periodes met forse haaruitval werden afgewisseld met de periodes van bijna geen haaruitval. En nu met nog maar 3 kuren te gaan, is het lastig om onder ogen te zien dat het echt niet mooi meer was. Er was geen houden meer aan. Ook mijn wenkbrauwen worden dunner en mijn wimpers vallen uit. Okselhaar groeit niet meer en ook mijn benen hoef ik nauwelijks meer bij te houden. 

    En nu ben ik dus kaal. Er zitten nog wat stoppels op mijn hoofd. Mijn hoofdhuid is wel gevoelig. Soms lijkt het of er allemaal naalden in mijn hoofdhuid geprikt worden. Maar ik smeer deze in, en ik hoop dat het beter gaat worden.  Ik draag nu mutsjes, maar tijdens een opvlieger gaat hij regelmatig af. In bed begin ik meestal wel met een mutsje op, maar ook dan gaat hij na een korte periode af. Vaak bij een opvlieger.

    Ik heb nu ook veel minder moeite om mijn kale koppie te laten zien. Het is niet anders. Ik smeer hem in met factor 30 voor ik het huis uit ga. En loop nu rustig zonder iets op mijn hoofd door het dorp. Wel heb ik een paar dunnere zomer mutsjes besteld, en zelfs een petje. Ik hoop dat ze passen en dat ze mij leuk zullen staan. Want tijdens sommige gelegenheden wil ik wel wat op mijn hoofd. Vooral omdat de weersomstandigheden nog zo wisselend zijn. Een kaal hoofd is toch wel snel koud. Maar de mutsjes die ik had uit 2013 zijn allemaal wintermutsjes. Die zijn nu snel te warm. En ik ga er vanuit dat het nu voor een korte periode is. Vorige keer ben ik ongeveer 8 maanden afhankelijk geweest van mutsjes. Nu hoop ik dat als ik in april mijn laatste kuur ga krijgen, er in augustus/september weer een dekkende laag haar op mijn bolletje zit. Maar dat moeten we afwachten. 

    Voorlopig mag ik door het leven met een kaal koppie.

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Make Over

    Ik had voor mijn verjaardag een make-over cadeau gekregen.
    Dit omdat ik nog steeds moet wennen aan mijn uiterlijk, wat zo onwijs veel verandert per maand.
    Super lief, en ik had er erg veel zin in.
    Afgelopen vrijdag was het zover. Leuk zo vlak voor de feestdagen.
    Samen met mijn moeder en schoonzusje ging ik naar de beautysalon in Krommenie.

    Ik moet zeggen het was een uiterst bijzondere zaak.
    De deur zit daar standaard op slot. Dus je moet kloppen, en dan doen ze open.
    De eigenaresse is een behoorlijk druk en aanwezig persoon. Zeer chaotisch.
    Daarbij had ze deze week 4 nieuwe kapsters aangenomen. Wat voor nog meer chaos zorgde.
    We werden wel heel vriendelijk ontvangen. Maar we moesten nog een half uur wachten tot ik aan de buurt was.
    In dat half uur hadden we mooi de tijd om deze beautysalon te observeren.

    De eigenaresse stuurde haar personeel van hot naar her. Eerst moest er 1 pauze gaan houden. Vervolgens toch niet. Bijna elke klant werd door 4 verschillende mensen geholpen. Kortom echte stress chaos.
    De meeste klanten leken ook niet heel erg tevreden met het resultaat. Diverse mensen wilden opnieuw geföhnd worden, of was de kleur net niet goed, of moest er toch nog wat bijgeknipt worden.
    En ik moet heel eerlijk zeggen dat het publiek wat deze salon bezocht niet de meest modieuze mensen waren.
    Ondertussen ratelde de eigenaresse haar complete ziektegeschiedenis op aan iedereen die het maar even wilde horen.

    Ik mocht naar de wastafel komen. Mijn haren werden gewassen. Daarna werd ik geknipt. Ik wil mijn haar graag lang laten groeien, dus alleen de uiterste puntjes zijn eraf, wat nog steeds een beetje pluizig was.
    Daarna koos ik voor een warme kleurspoeling.
    Dit moest even intrekken, dus ondertussen kreeg ik mijn telefoon zodat ik kon whatsappen.
    Wat er om mij heen gebeurde, was zo bizar, dat ik toch even uitleg wilde van mijn moeder.
    Naast mij zat een vrouw die high-lights wilde.
    Normaal wordt dit met folie gedaan. Maar in deze salon gebruikte ze een tijdschrift. Heel eerlijk gezegd dacht ik dat dit niet echt was. Dat deze mensen ingehuurd waren, soort Bananasplit, om mij in de maling te nemen.
    Ik kon echt niet geloven dat dit echt was.
    Nu zat ik serieus naast een vrouw die een heel tijdschrift op haar hoofd had.

    Ik was al blij dat ik niet voor high-lights had gekozen.
    Alles kwam erg onprofessioneel over.
    Nadat de verf voldoende was ingetrokken, werd de verf uitgespoeld. Dit gebeurde in een heel laag tempo, ik had er kramp van in mijn nek.

    De vrouw van de high-lights was niet tevreden over de kleur. Dus moest ze nogmaals in de verf. Ook haar zijkant moest nog wat bijgeknipt worden.

    Vervolgens werd mijn haar geföhnd. De eerste poging had ze de achterkant erg bol pofferig gedaan, en mijn voorkant stijl met een middenscheiding.
    Ik voelde mij net tante Sidonia.
    Dus op naar poging nummer 2. Ze probeerde weer wat krul in mijn voorkant te knijpen. Maar dit werd coupe vogelnest.
    Ik had er weinig vertrouwen in dat het nog goed zou komen.
    Ondertussen vloog de eigenaresse met een ADHD tempo en een afgekloven broodje in haar hand door de salon.
    Kortom dit was echt een slapstick.
    Met mijn haar is het goed gekomen. En daarna kreeg ik nog een mooi naturel make-upje opgesmeerd.

    Als afsluiting van deze bijzondere make-over nam een fotograaf een aantal foto’s in zijn koude garage.
    Deze foto heeft mijn mams gemaakt.
    Het eindresultaat was super mooi.
    De weg naar dit eindresultaat was hilarisch.
    Maar ik heb niet de behoefte om ooit nog eens een bezoekje te brengen aan deze beautysalon.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi