Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Mijn wereld op zijn kop

    Ik heb vandaag het verdrietige nieuws gekregen dat ik borstkanker heb.
    Vorige week voelde ik zelf een bultje in mijn borst. Na mijn nachtdienst was ik gaan hardlopen. Na een heerlijke ronde ging ik douchen, en onder de douche vond deze bult. Ik heb hem ook maar even laten voelen aan mijn moeder. Misschien had zij zoiets ooit eerder gevoeld. Hiermee ben ik meteen naar de huisarts gegaan. Deze stuurde mij meteen door voor een mammagrafie, echo en punctie.
    Vandaag kreeg ik de uitslag. En die sloeg in als een bom. Ik ben 32 jaar en heb borstkanker.
    Ik krijg een heel behandelingstraject. Eerst nog diverse onderzoeken, echo's en MRI.
    Daarna volgen er gesprekken met de chirurg, internist/oncoloog en de radiotherapeut.
    Ik ga starten met chemotherapie, daarna volgt er een operatie en mogelijk ook nog radiotherapie.
    Wanneer de behandelingen gaan starten weet ik nog niet.
    Ik weet alleen dat het een goed behandelbare tumor is.
    Dus ik ga zeker weten beter worden.

    Ik wil ook zoveel mogelijk normaal blijven leven/werken.
    In hoeverre dit kan, weet ik niet.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • 10 weken wordt fit voor de operatie challenge

    Het is nu ongeveer 10 weken voor mijn operatie, de borst reconstructie.
    Ik vind het van belang om in een zo goed mogelijke conditie te komen voor de operatie.
    Daarom heb ik samen met mijn personal trainer Joost van Joost PT een trainingsschema opgesteld, en een een einddoel wat ik wil gaan halen voordat ik geopereerd ga worden.
    Dit worden de 10 weken wordt fit voor de operatie challenge.
    De komende weken zal ik regelmatig een blog plaatsen over mijn vorderingen.

    Het schema is vrij intensief.
    Het einddoel is 7 kilometer hardlopen, het liefste binnen een uur.
    En dan nu te bedenken dat ik na 2,3 kilometer al helemaal kapot ben. Ik mag dus hard gaan werken de komende weken.
    Klinkt misschien gek, dat ik juist fit wil worden voor de operatie. Maar tijdens mijn ziekte proces heb ik gemerkt dat ik alle behandelingen (de chemo’s en de daarop volgende operaties) beter heb doorstaan omdat mijn beginconditie zo goed was.
    Ik was namelijk niet ziek, voelde mij niet ziek, voedingstoestand was goed. Kortom het ideale uitgangspunt om deze behandelingen goed te kunnen doorstaan.
    Ook toen ik onder behandeling was bleef ik sporten.
    Okay ik geef toe, na een paar chemokuren leek het meer op bejaardengym dan echt sporten. Maar door in beweging te blijven weet ik zeker dat ik alles makkelijker heb doorstaan.
    En nu deze toch wel pittige operatie op de planning staat, wil ik wederom er voor zorgen dat ik in een zo goed mogelijke conditie ben.
    Ik hoop daarmee dat ik makkelijker en sneller herstel na de operatie.

    Gister zijn we begonnen met week 1.
    Ik train 1x per week met Joost, en ga zelf zeker nog 2x hardlopen volgens een schema.
    Ik heb nu nog spierpijn van de training van gisteren. Vooral in mijn armen en schouders.
    Haha bedankt Joost. Die zwaardere kettlebal werpt duidelijk zijn vruchten af.
    En ook mijn boven benen protesteren bij elke stap die ik zet.
    We hebben gister ook een looptraining gedaan. Elke ronde vond ik zwaarder dan de ronde ervoor. Maar ik merk wel dat ik duidelijk sneller herstel dat 4-5 maanden terug.
    Vandaag heb ik een dagje rust.
    Morgen ochtend ga ik weer een rondje hardlopen.

    Ik moet mij echt aan het schema gaan houden, anders zal het behalen van het einddoel erg moeilijk worden.
    Kortom een mooie uitdaging ga ik aan.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi