Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Duf Konijntje

    Ik ben net een duf konijntje. Mijn reactievermogen is lichtelijk aangetast. En ik heb het gevoel dat er een soort van waas over mijn hersenen hangt. Nee dit heb ik nog nooit eerder ervaren. De boosdoener is de morfine. Sinds woensdag gebruik ik dit als pijnstiller voor mijn arm. Nee het is niet voor de arm waar de tumoren onder de oksel zitten, maar de andere arm. De arm waarin het infuus gezeten heeft voor de chemo.

    Dinsdag heb ik mijn eerste kuur gekregen. Zoals ik in mijn vorige blogje al had beschreven deed vooral 1 middel veel pijn aan de vaten. Het gevolg was dat ik de nacht erna er niet van kon slapen. Mijn vaten stonden in brand. Paracetamol en ibuprofen hielpen niks. Dus heb ik na die slapeloze nacht de poli gebeld. Mijn bovenarm, daar gaat het om was wat dikker en 2 vaten waren duidelijk zichtbaar door de huid, ze waren dikker en blauwer. Dit liep zo door tot in de oksel. Op de poli waren ze wel onder de indruk van deze reactie op de Gemzar. Dit maakten ze niet vaak mee. En daarbij komt dat ik verder geen last heb van de chemo. Ik ben niet misselijk, kan gewoon eten en drinken. Kortom op de pijn in mijn arm na, lijkt het net of ik geen chemo gehad heb. Dus dan is het wel extra zuur dat juist deze bijwerking zo uitgesproken aanwezig is.

    Dus om de pijn tegen te gaan moet ik dagelijks 2-3 keer koelen met een coldpack. En heb ik morfine voorgeschreven gekregen. En gelukkig helpt dit goed. Ik ben absoluut niet pijnvrij. Maar ik kan weer slapen en ik kan weer wat doen. Zoals wandelen, kleine boodschappen en wat lichte huishoudelijke dingen. Het enige waar ik wel echt last van heb is dat duffe.

    Maar ik hoop na het weekend deze morfine weer te kunnen stoppen. Want het is fijn dat het er is, maar nog fijner als je er weer mee kan stoppen. Gelukkig ga ik dinsdag voordat ik kuur deel 1B ga krijgen een anders soort infuus krijgen. Dit infuus wordt rechtstreeks in een groot vat gelegd. En deze mag voorlopig blijven zitten tot eind maart. Kijk dat scheelt wel, want dan hoef ik daarna niet meer zoveel geprikt te worden. En worden mijn dunne vaten ontlast. Want deze pijn nog 11 keer, dat zie ik niet zitten. Dus ik ben heel blij dat er zo meegedacht is, en dat ik een mooie andere toegangslijn ga krijgen. 

    De donkere dagen voor kerst, ik vind het zo gezellig. Morgen wil ik graag de kerstboom neer gaan zetten. De boom is gekocht, dus het wordt tijd dat hij zijn intrede gaat maken in huis. Een heerlijk ontspannen klusje, wat waarschijnlijk nu nog even trager zal verlopen dan normaal. Ook moeten we nog even op zoek naar een geschikte plek. Maar dat komt vast goed. Dus ondanks alles, gaan we gewoon genieten van de kerstperiode, de gezelligheid, en het samen zijn met familie en vrienden. Want daar draait het toch allemaal om.

    Iedereen een heel fijn weekend. Ga ook onwijs genieten.

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Moederdag

    Afgelopen zondag was het Moederdag. De dag om stil te staan wat mijn moeder voor mij betekent. Ergens vind ik Moederdag leuk voor de kleine kinderen, die vol overgave knutselen voor hun mamma. Daarna een geweldige verstopplek voor het knutselcadeautje vinden. Zo was ik ook vroeger. Knutselen op school, en daarna thuis een verstopplek zoeken voor het geknutselde cadeautje. Mijn mamma mocht dan niet meer in mijn kamer gaan opruimen. Veel te bang dat ze dan het cadeautje zou vinden. Op zondag ochtend samen met mijn broertje naar beneden, ontbijtje klaar maken. En daarna vol spanning mamma wakker maken met een versje een cadeautje en natuurlijk het ontbijtje. Geweldig om zo als kind de mogelijkheid te hebben je mamma in het zonnetje te zetten.

    Inmiddels ben ik ruim volwassen ( qua leeftijd dan). En behoren de knutselcadeautjes en ontbijtjes op bed wel tot het verleden. Evengoed ga ik alle jaren op Moederdag op bezoek bij mijn mamma. Gewoon omdat ze voor mij de meest bijzondere en geweldige mamma is die er is. Staat altijd voor mij klaar, helpt meer dan nodig. Een echte mamma waarop ik kan bouwen en vertrouwen. En geven ik en mijn broertje, schoonzusje en paps gezamenlijk een zelf gekocht cadeautje. Waarop ze altijd nog net zo reageert als vroeger, verrast en vol blijdschap en dankbaarheid! Ja lieve mensen, ik heb met recht echt een top mamma!

    Nu lieg ik als ik zeg dat ik nooit meer knutsel voor Moederdag. Sinds enkele jaren knutsel ik trouw, samen met mijn lieve mamma leuke presentjes voor de afdeling waar ik werk. Zo kunnen onze jongste wereldburgers ook hun mamma verrassen met een klein Moederdag cadeautje. En eigenlijk is dat wel het mooiste wat je kan doen. Het maakt niet uit wat voor cadeautje mamma’s krijgen. Ze zullen allemaal verrast en ontroert zijn.

    Lieve Mamma, ik wilde alleen maar even zeggen dat ik van je hou! Ik ben blij dat jij mijn mamma bent.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi