Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • PET-scan en uitslagen

    Afgelopen maandag ben ik door de PET-scan geweest. Om 7 uur s’morgens stond ik op om wat te eten. Want na half 8 mocht ik niks meer eten. Wel mocht ik de rest van de ochtend veel thee drinken zonder suiker en water.
    Rond half 1 ging ik naar het ziekenhuis.
    Na een korte uitleg werd ik naar een bed gebracht. Daar werd via mijn centrale lijn een radioactief goedje toegediend. En mocht ik 45 minuten niet bewegen. Daarom mocht ik ook geen muziek luisteren. Dat radioactief goedje moest zich namelijk gelijkmatig verdelen door mijn lichaam. Ik geloof dat ik wel perongeluk mijn duim wat bewogen had. Maar dat was volgens de medewerker geen probleem toen ik na 45 minuten gehaald werd voor de scan.
    Wel moest ik voor de scan even naar het toilet, en 2 bekers suiker water drinken.
    De scan duurde ongeveer 35 minuten.
    Daarna mocht ik naar huis, en begon het wachten.

    Dinsdag ochtend werd ik om 9 uur verwacht voor de bloedafname. Daarna gingen we naar de arts. Ze vertelde meteen dat de uitslag van de scan er niet was. Ze ging proberen de uitslag die dag nog wel te krijgen. Dus nog even langer wachten.
    Daarnaast waren mijn bloedwaarden niet goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Mijn witte bloedcellen waren veel te laag. Daarom mag ik nu 5 of 6 dagen na de kuur mijzelf injecteren met het middel, om de aanmaak van witte bloedcellen te ondersteunen in het beenmerg. In plaats van de 4 dagen die ik nu al doe na de kuren.
    Ook waren mijn rode bloedcellen veel te laag. Dus heb ik in plaats van de kuur een bloedtransfusie gekregen.
    Volgende week wordt mijn bloed opnieuw gecontroleerd en we hopen dan dat de kuur door kan gaan.

    Vlak voordat ik naar huis kon gaan kwan de arts langs met de uitslag van de PET-scan.
    Ze had goed nieuws. Er was geen tumorweefsel meer zichtbaar op de scan. Wauw!! De chemo doet goed zijn werk!! Dat is boven verwachting goed nieuws.
    Dus we gaan door met de 3 resterende chemokuren. En daarna wordt ik evengoed bestraald.
    Ik vind dat een heel fijn idee. Aangezien ik in 2014 voor de operatie ook een schone MRI-scan had. Maar achteraf waren er toch nog microcellen aanwezig. Die toen niet zichtbaar waren op de scan.
    Deze microcellen moeten nu wel echt verdwijnen. Daarom geeft het mij een heel goed gevoel dat we gewoon doorgaan met de behandeling zoals was afgesproken. Omdat ik voor eens en altijd kankervrij wil worden.

    Ja het is super goed nieuws deze uitslag. Maar ik sta nog niet te juichen. Voor mijn gevoel is deze uitslag nog geen reden voor een feestje. Simpelweg om het feit dat ik er nog niet ben. Ja we zijn zeker op de goede weg. Maar ik blijf realistisch. Meer omdat kanker al eerder een spelletje met mij gespeeld heeft.
    Natuurlijk ben ik positief en echt blij met dit resultaat. Echt het is geweldig! Maar ik ga pas echt wat vieren als alle behandelingen achter de rug zijn. En ik echt weer kankervrij ben.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Oma

    Zonder gekheid, ik heb de liefste, bijzonderste en meest geweldige oma die iemand zich maar kan wensen. Dit jaar wordt ze 89. Ze loopt meestal met een rollator. En voor de lange stukken heeft ze een rolstoel. Maar eigenlijk vervloekt ze dat ding. Ze woont in een mooie aanleunwoning, waar ze het enorm naar haar zin heeft.

    Het was vroeger een feest om bij oma te logeren. Koekjes, snoepjes, zelf een toetje maken van vla met yoghurt en daarover heen van die afschuwelijk zoete aardbeien saus. Verhaaltjes vertellen, soms wel 3. Want voor ons, de kleinkinderen kon het in haar ogen niet gek genoeg. Ze woonde op een boerderij. En op zondags gingen wij met alle 18 kleinkinderen het weiland in achter de boerderij. Plukten we de grootste bos veldbloemen. Die natuurlijk liefdevol door oma in een vaas gezet werden. Mooie herinneringen.

    Voorheen toen oma nog op de boerderij woonde, en later in het dorp, konden we altijd langskomen. Oma was altijd thuis. Nu ze in die mooie aanleunwoning woont, moeten we een afspraak maken. Oma is nu altijd de hort op. Er worden zoveel uitjes en activiteiten georganiseerd, dat oma een drukke agenda heeft. Paar weken terug was ze Sjoelkampioen. Ja er is namelijk een heuse sjoelcompetitie tussen de diverse verzorgingshuizen in de regio. En natuurlijk is mijn oma de beste in sjoelen! Ze kreeg een mooie ruiker bloemen en een medaille. Vol trots liet ze dat aan mij zien toen ik bij haar op bezoek kwam.

    Toch merk je dat ze echt een dagje ouder wordt. De techniek van internet, smartphones en social-media gaan aan haar voorbij. Met een telefoon hoor je te bellen. En foto’s maak je met een fototoestel. Dat er tegenwoordig een fototoestel in je telefoon gebouwd zit, is maar een beetje gek. Een afstandsbediening voor de televisie kan nog net.

    Laatst kwam oma terug van de audicien met prachtige nieuwe nauwelijks zichtbare hoortoestellen. En daar zat een afstandsbediening bij, zodat ze deze hoortoestellen naar behoefte harder of zachter kan zetten. De tv staat standaard wat hard bij oma. Als er nu iemand op bezoek komt, en de tv staat aan, pakt ze de afstandsbediening van haar hoortoestellen en zet deze zachter. Voor haar gevoel heeft ze op dat moment echt de tv zachter gezet. Ze begrijpt niet dat zij de tv minder goed hoort omdat ze haar hoortoestellen zachter heeft gezet. En dat het bezoek de tv nog steeds in dat ruimere volume mag aanhoren. Als we er dan wat van zeggen, doet ze de tv maar uit. Ondertussen snapt ze niet waarom wij zo zacht praten. Dan wordt er door het bezoek met behulp van afstandsbediening de hoortoestellen weer harder gezet. Geeft Oma een zucht van opluchting, want ze hoort alles weer goed.

    Leuk hoor al die techniek, maar voor haar is het bijna niet meer bij te houden. Maar serieus, ik heb weer een geniale herinnering aan mijn lieve oma.

    Dat ze op 88 jarige leeftijd de techniek niet meer zo goed bij kan houden, verwijt ik haar zeker niet. Ze is nog zo helder van geest, en zo actief. Ik ben zo blij en gezegend dat ik zo’n geweldige oma heb!

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi