Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Hoezo Verkouden?

    Vorige week dinsdag had ik ondanks dat ik verkouden was toch mijn chemokuur gekregen. Gedurende de week leek ik ook echt op te knappen. Donderdag was ik heel even naar mijn werk geweest, en vrijdag had ik een paar kleine klusjes gedaan zoals boodschappen. Wel bleef ik hoesten.
    Zaterdag werd ik wakker zonder stem. Ondertussen nam het hoesten en snotteren toe. Ik was een beetje kortademig, maar kon prima functioneren.
    Mijn lieve schoonzus vierde haar verjaardag dus natuurlijk zijn we daar naartoe gegaan. Ook ben ik s’avonds nog even een uurtje naar de housewarming van goede vrienden gegaan.
    Eigenlijk was dat een onverstandige beslissing. Lichamelijk was ik al een stuk minder fit dan het begin van de dag.
    Zondag nacht niet veel geslapen door het vele hoesten en snotteren. Ook had ik een beetje verhoging dus heb ik zondagochtend de huisartsenpost gebeld. Nadat ze mij gezien hadden werd ik doorgestuurd naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Ze vertrouwden het niet omdat ik ook dinsdag nog een chemokuur had gehad.
    De koorts was gelukkig gezakt. Wel zijn er veel onderzoeken gedaan. Ze konden een bacteriele infectie niet uitsluiten. Maar ik mocht naar huis met een neusspray en antibiotica tabletten.

    We hebben gezellig geluncht samen. Maar daarna ging het steeds slechter met mij.
    De koorts bleef doorstijgen ondanks dat ik paracetamol slikte. Dus besloten we toch weer contact op te nemen met het ziekenhuis. En verrassend genoeg mocht ik meteen komen. Deze keer lieten ze mij niet meer gaan. Mijn temperatuur was inmiddels doorgestegen tot 40,2 graden. Ik kreeg antibiotica via het infuus, en werd in de gaten gehouden. Gelukkig was ik maandagochtend koortsvrij. Wel nog erg moe en hoestte ik veel. Mijn longen zaten erg vol met slijm. Mijn oren zaten dicht, en het snotteren was ook nog sterk aanwezig.
    Maar er zat vooruitgang in.
    Dinsdag aan het einde van de dag mocht ik weer naar huis. De antibiotica is nu weer in tabletvorm. En ik moet dit heel goed uitzieken.
    De koorts is weggebleven gelukkig. Mijn stemgeluid komt langzaam aan terug. Het hoesten gebeurt in aanvallen, dus ik heb wat meer rust tussendoor. Mijn oor zit nog dicht, en ik snotter rustig door.
    Veel energie heb ik niet. Ik rust veel. Lig in bed. Eten en drinken gaat goed. Ik probeer nu zo fit mogelijk te worden. Zodat komende dinsdag mijn kuur wel door kan gaan. Want ik merk wel dat de bult onder mijn oksel kleiner wordt. Dus ondanks dat ik deze kuren vrij pittig vind, doen ze wel hun werk.

    Daarom heb ik met mijzelf een aantal afspraken gemaakt. Mijn herstel gaat voor alles. Omdat ik van alles lijk op te pikken wat er rondzwerft laat ik de verjaardagen aan mij voorbij gaan. Als ik mij goed voel maak ik een individuele afspraak om langs te komen. Maar groepen mensen in warme huiskamers ga ik nu even niet opzoeken. Echt juist om mijn herstel te bevorderen tussen de kuren door.
    Het is niet dat ik niet wil. Ik wil juist alles meemaken en ik wil graag mijn belangstelling tonen. Maar op dit moment wil ik het allerliefste dat de kuren doorgaan, omdat ik merk dat de tumoren kleiner worden. Zodat ik helemaal zal genezen.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Gekke actie

    Volgens mij heeft iedereen dat wel eens…..
    Van die acties, die je alleen doet als je moe bent.

    Afgelopen dagen heb ik door vergaderingen en gesprekken lange dagen op mijn werk gemaakt.
    Daarnaast had ik ook s’avonds nog een verjaardag. En dat terwijl mijn lichaam op dit moment niet helemaal nog in een topconditie is.

    Toen ik net thuis kwam van de verjaardag besloot ik meteen naar boven te gaan en mij klaar te maken voor de nacht.
    Stapeltje schone kleding voor morgen klaar gelegd. Mijn handen gewassen en tanden gepoetst.
    Mijn slaapshirt aangedaan.
    Vervolgens pak ik mijn handtas, slinger die over mijn schouder en stap mijn bed in.
    Het duurde even een paar seconden tot het tot mij doordrong dat ik met mijn handtas over mijn schouder in bed zat…..

    Welterusten

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi