Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Schoon

    Het is alweer even geleden dat ik een blog geplaatst heb. Ik heb vooral genoten van het mooie weer. En daarnaast mocht ik alle dagen naar het ziekenhuis om de bestralingen te ondergaan. 

    Maar vandaag was het zover. De laatste bestraling is een feit. Mijn behandeltraject is klaar. Kortom: Ik ben schoon. Schoon van alle kankercellen. Als alles zo blijft, dan ben ik over 5 jaar echt genezen. De komende periode blijf ik onder controle. Maar dat geeft niet. Het enige wat nu telt is dat ik schoon ben. 

    De bestralingen zijn mij alles meegevallen. Ik heb nergens last van. Geen rode huid, geen rare striemen, geen hinder met bewegen. Ook heb ik nu veel meer energie dan dat ik had tijdens mijn chemo periode. Ik ben daarom de afgelopen weken 4 uurtjes per keer aan het werk gegaan. Heerlijk. Alvast weer een beetje snuffelen aan het gewone leven. Even niet meer bezig zijn met ziek zijn, kanker en alles wat daarbij komt kijken.

    Wel ben ik enorm dankbaar voor deze dag. Toen ik in november 2015 de bult onder mijn oksel vond, waren de artsen niet heel positief over mijn kansen. Ik had 80% kans dat ik er over 10 jaar niet meer zou zijn. De chemo periode viel mij zwaar. Ik had enorm veel last van bijwerkingen. En ik was voor mijn gevoel vaker in het ziekenhuis dan dat ik thuis was. Maar de tussentijdse scan liet geen tumorweefsel meer zien. Dit bericht betekende dat ik een goede kans had op volledige genezing. Daardoor was het het allemaal waard. Nu is vandaag de dag... de dag dat ik wederom schoon verklaard ben. De dag dat ik samen met mijn vriend toekomstplannen kan maken. 

    En toekomstplannen maken wij. Ons huis staat namelijk in de verkoop. We hebben het huis van mijn ouders gekocht. En we hopen in dat huis samen ons gezin te laten groeien, en samen oud te kunnen worden.  Ik ga langzaam aan weer werken. En ik ga ook mijn conditie weer opbouwen. Maar we gaan vooral genieten. Genieten van de kansen die wij hebben gekregen in het leven.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Soms heb je er geen gevoel bij

    Soms heb je er geen gevoel bij.
    Dat had ik bij het songfestival. Het nummer vond ik niet echt iets voor een songfestival. Ik had er gewoonweg geen gevoel bij.
    Mijn nationalistische hartje hoopt dan wel op een goede uitkomst.
    Maar wauw, wat was de uitvoering magisch. Ik werd meegezogen in boodschap van het nummer. Deze tweede plaats was zo terecht en prachtig.

    En afgelopen week is het tweede grote sportevenement van 2014 van start gegaan.
    Afgelopen februari hebben onze sporters ongekende prestaties geleverd tijdens de Olympische spelen. Mega veel medailles. Diverse keren hadden wij alle 3 plekken op het podium bezet! De Russen werden beroerd van de klanken van het Wilhelmus . Geweldig wat gaf dat mijn Nederlandse hart een enorm blij gevoel.

    Nu is afgelopen week het WK voetbal van start gegaan.
    Ik ben wel een voetbal liefhebber. Zeker van het EK en WK Oranjegevoel!
    Maar ook van de Nederlandse competitie (lees Ajax), volg ik redelijk veel.

    Terug naar het WK. 4 jaar terug had ik er zo’n goed gevoel bij. Wij zouden wereld kampioen worden. Uiteindelijk verloren we de finale.
    Maar dit jaar had ik er geen enkel gevoel bij. Geen goed gevoel, geen slecht gevoel, gewoonweg geen gevoel.
    De eerste wedstrijd tegen Spanje, ik hoopte dat als Nederland in hele goede doen was, dat ze misschien met 1-2 konden winnen. Maar dan moesten zij wel in uitzonderlijk goede doen zijn.
    Ik had niet eens een oranje shirtje aangedaan voor deze wedstrijd. De schade beperkt houden…..daar hoopte ik op.
    Binnen korte tijd stond Oranje met 1-0 achter. Natuurlijk door een zeer onterechte penalty. Maar compleet volgens de algehele verwachting, stonden we achter.
    Maar wat er daarna gebeurde: ongekend, weergaloos, bizar, niet te geloven!
    Ons Oranje team maakte het ene doelpunt na de andere. De één nog mooier dan de ander. Compleet uit mijn dak gegaan! Wauw!! Wat een begin van ons team op dit WK!
    Ik raak er niet over uitgepraat! Wauw wauw wauw!
    Natuurlijk weet ik, net als de rest van Nederland dat we nog niks hebben gewonnen. Maar serieus, een goed begin is het halve werk!
    En heb ik nu, net als alle andere 16 miljoen bondscoaches die ons land rijk is, ineens vertrouwen dat wij het nog wel eens ver kunnen schoppen dit toernooi.
    Misschien is het soms wel eens goed, om ergens geen gevoel bij te hebben.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi