Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Schuimrubber in een boterhamzakje

    Ik mocht naar huis.
    Het is een dag na mijn operatie. De drain is eruit, ondanks dat hij nog wel wat produceerde.
    Voordat ik het ziekenhuis echt mag verlaten komt een verpleegkundige mij een vulling aanmeten.
    Braaf had ik een BH meegenomen van huis. En met een beetje hulp heb ik die BH aangetrokken. Wat voelde mijn lichaam beurs en gekneusd aan.
    Aan de lege kant van mijn BH stopt de verpleegkundige een soort schuimrubberen kussentje. Het was meteen de juiste maat. Het ziet er op het eerste gezicht wel aardig uit. Gelukkig mocht die BH daarna snel weer uit. Vreselijk voelde die op mijn beurse huid.
    De verpleegkundige gaf mij 2 schuimrubberen exemplaren mee. Keurig verpakt in een boterhamzakje. Plichtsgetrouw ratelde ze ook nog de wasinstructies op van Schuimrubber. Niet in de droger, en liefst uitspoelen in een lauw-warm sopje.

    Weken lang heeft Schuimrubber op een tafeltje in mijn slaapkamer gewacht tot hij voor het eerst mee op stap mocht.
    Onhandig plaatste ik Schuimrubber op een dag in mijn BH. Bij de eerste bewegingen van mijn arm bewoog Schuimrubber omhoog. Als ik er dan ook nog bij ging springen ontsnapte Schuimrubber uit mijn BH, en schoof richting mijn kin.
    Dit was geen succes. Toch schuimrubber maar vastgezet met een veiligheidsspeldje. Het gevolg was dat dit speldje een mooie deuk achter liet in de cup van mijn BH. Niet mooi. Zucht, Schuimrubber en ik moeten echt nog aan elkaar wennen.

    Afgelopen zaterdag wilde ik voor het eerst echt even stappen. Het was kermis in de buurt, en ik wilde er toch even gezellig uit.
    Dus werd Schuimrubber weer uit zijn boterhamzakje bevrijd en keurig in de lege holte van een sport BH gestopt. Ik bewoog mijn arm, en sprong even. Schuimrubber bleef verrassend goed op zijn plek zitten. Shirtje aangetrokken en daarna op de fiets gestapt. Schuimrubber en ik gingen samen het dorp onveilig maken. Het was best druk bij de feestlocatie.
    Natuurlijk werd ik na mijn tweede slok rosé aangestoten. Een behoorlijke golf klotste over de rand van het glas, mijn decolleté in. En zo werd ik geconfronteerd met een andere kwaliteit van Schuimrubber. Zonder blikken of blozen absorbeerde Schuimrubber deze golf rosé. Heerlijk, wat handig! Geen rare vlekken op mijn shirtje, geen halve avond met een natte plek rondlopen. Ik ben overtuigd!
    Toen ik later op de avond thuis kwam, heb ik Schuimrubber een liefdevol lauw-warm badje gegeven, en laten drogen op het droogrek. De volgende dag heb ik hem weer keurig opgeborgen in zijn boterhamzakje.

    Schuimrubber en ik zijn na een moeizame start, hard op weg goede vrienden te worden.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Burgerlijk

    Ik vind het het toppunt van burgerlijkheid.Echt ik heb er niks op tegen. Alleen had ik zelf niet verwacht dat ik er ook aan zou geloven. Ik deed mijn boodschappen met de auto, of op de fiets met de rugzak op de rug. Maar eigenlijk deed ik 99% van de boodschappen altijd met de auto. Gewoon omdat het makkelijker is. Bedoel, niet slepen, alles in 1x mee, en ik hoefde dan vervolgens niet nog een keer naar de supermarkt later in de week. Het is namelijk niet mijn hobby. Voor sommige mensen is het echt een uitje. Zitten ze in de koffie hoek gezellig bij te kletsen met een kopje gratis automatenkoffie.

    En als het echt feest is, eten ze er een net gekochte gevulde koek bij.
    Ik kan dat niet zo goed begrijpen. Thuis zit je toch veel gezelliger? En is waarschijnlijk de koffie ook veel lekkerder.
    Maar ik dwaal af.

    Gister ben ik met mijn beste vriendin naar een groentekraam gelopen die bij haar om de hoek staat, elke donderdag. Super, verse groente en vers fruit voor een zacht prijsje. Al snel had ik 2 tassen vol. En ineens vroeg ik mij af hoe ik dit mee naar huis moest krijgen. Ik was namelijk op de fiets, en ik had mijn rugtas niet bij me.

    Daar had vriendin de oplossing: fietstassen. En laat zij nou net fietstassen over hebben. Dus gebeurde er iets, wat ik altijd heb willen voorkomen.
    Deze fietstassen werden op mijn fiets bevestigd, de groente en fruit werd verdeeld, en zo kon ik veilig naar huis.
    Omdat ik toch nog wat andere boodschappen nodig had, ben ik meteen maar langs de supermarkt gefietst.

    Stiekem ben ik wel erg blij met deze burgerlijke fietstassen… Waarvan ik niet gedacht had dat ik ze ooit vrijwillig op mijn fiets zou bevestigen.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi