Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wat een genot wanneer je oor open plopt

    Nadat ik dinsdag ontslagen was uit het ziekenhuis, heb ik de rest van de week op bed doorgebracht. Ik was echt nog lamlendig, moe, hoestte veel en snotterde aan één stuk door. Maar dat was niet het vervelendste. Ik had het meeste last van een dicht oor. Ik hoorde niets door dat ene oor, en daarbij had ik echt het idee dat er iets inzat.
    Ik had een neusspray voorgeschreven gekregen die ik een week mocht gebruiken. Maar die heeft niet erg geholpen.

    Zondag begon ik echt op te knappen. De stem kwam terug en ook het hoesten en snotteren werd minder. Maar dat oor bleef potdicht. Maandag avond leek er even wat verbetering in te zitten. Gelukkig want ik begon mij wel zorgen te maken. De verkoudheid werd echt minder, maar dat het oor doof bleef vond ik toch wel verontrustend.
    Maar gelukkig merkte ik maandag avond verbetering. En sinds gister is het echt een stuk beter. Het is nog niet normaal. Maar ik kan er weer mee horen. Ik hoor mijzelf niet steeds in mijn hoofd schreeuwen. Ik heb er nu wel vertrouwen in dat dat goed gaat komen.

    Gister hebben de internist en ik besloten dat we toch verder gaan met de kuur. Omdat mijn verkoudheid niet over was, konden we hem ook uitstellen. Dit omdat ik vorige week toch behoorlijk ziek geweest was.
    Maar omdat ik opknap en mijn witte bloedcellen goed waren, besloten we om toch de kuur voort te zetten en niet uit te stellen.
    Wel zijn mijn bloedplaatjes wat aan de lage kant en ook mijn rode bloedcellen zijn erg laag. Mijn beenmerg heeft het zwaar. Die staat erg onderdruk. Omdat het echt een aanmaak probleem is van het beenmerg dat deze bloedwaarden laag zijn, kan ik niks doen om dit te herstellen en ondersteunen. Omdat het voornaamste probleem geen ijzer tekort is, zal bepaalde ijzerrijke voeding het probleem niet oplossen. Met de injecties worden alleen de witte bloedcellen aanmaak ondersteunt. En die werken gelukkig erg goed. Want anders was ik hoogst waarschijnlijk afgelopen weekend wel op de intensive care belandt.

    Maar de kuur gister is goed gegaan. Ik ben moe, maar dat is op dit moment het enige waar ik last van heb. Ik ben niet misselijk. Mijn verkoudheid neemt steeds meer af. Dus ik ben heel blij dat de kuur is doorgegaan.

    Ik blijf goed opletten dat ik geen infectie op ga lopen. Ben voorzichtig met het zoenen/feliciteren van familie en vrienden. En dan hoop ik dat ik dinsdag weer een kuur kan krijgen. Want als die kuur doorgaat ben ik op de helft van de kuren.
    En dan willen ze 5 februari weer een PET/CT scan doen. Ik vind dat heel spannend. Omdat dan echt zichtbaar wordt of de kuren aanslaan. Ik denk en hoop het heel erg. Maar zeker weten doen we het na de PET/CT scan.
    Maar naar alle waarschijnlijkheid ga ik niet eerder dan 16 februari daar de uitslag van krijgen.
    Kortom het blijft spannend…..mijn leven met kanker.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Tantes trots

    Jij bent nu 3 maanden oud
    Maar ik kan mij het leven zonder jou niet meer indenken
    Jouw kleine handjes en voetjes
    De geluidjes die je maakt in je slaap of als je drinkt
    Je kijkt al wijs de wereld in
    Herkent je pappa en je mamma

    Hoe klein je was 3 maanden terug, zo groot vind ik je nu al
    Vandaag is jou mamma weer voor het eerst aan het werk gegaan
    En mag ik voor het eerst een dagje oppassen
    Vanmorgen toen ik bij jou thuis kwam lag je nog te slapen
    Maar toen je wakker werd en ik je uit bed kwam halen
    Kreeg ik de grootste glimlach

    Nu lig je weer te slapen
    Want nadat je in de box gespeeld had, een schone broek gekregen had en had gegeten was je wel weer een beetje moe
    Ow en natuurlijk hebben we pappa en mamma een filmpje gestuurd
    Om te laten zien dat wij een leuk dagje hebben samen

    Lieve schat, mijn hart loopt over van liefde en vreugde voor jou
    Ik ben er voor jou, onvoorwaardelijk
    Ik ben trots
    Trots dat ik jou tante mag zijn

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi