Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Een Jaar

    Vandaag is het precies een jaar…
    Een jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg van mijn arts.
    Ik kan mij het gesprek nog zo voor mij halen.
    Daarna het verpletterende nieuws moeten vertellen aan mijn familie, vrienden en collega’s……
    De weg die ik zou moeten bewandelen…..
    Chemotherapie, kaal worden, operaties en toen mogelijk ook nog bestralingen……
    Ik zou er voor gaan! Ik wist dat ik een gunstige prognose had!
    Ik zou genezen!

    Nu een jaar later….. Precies een jaar later.
    Ben ik genezen!
    Groeit mijn haar alweer behoorlijk, ben ik weer volledig aan het werk.
    Werk ik hard aan mijn conditie. Deze is nu nog net niet op het niveau wat het zou moeten zijn.

    Maar wat mij verbaast: Ik kan oprecht zeggen dat het afgelopen jaar mijn leven heeft verrijkt.
    Een jaar leven met kanker heeft mijn leven erg verrijkt.
    Ik heb veel gewone dingen moeten missen.
    Zoals het dagelijks naar mijn werk gaan, het deel uitmaken van een arbeidsproces. Het druk maken over mijn haar, en hoe verrot het kan zitten. De alledaagse normale dingen, zijn niet zo normaal en dagelijks meer.
    De verrijking zit hem in de mensen om mij heen.
    Mensen die zo hebben meegeleefd!
    Mensen die op allerlei verschillende manieren lieten blijken dat ik hun dierbaar ben.
    Zonder de kanker had ik mij dat nooit gerealiseerd.
    Dat besef heeft mij enorm rijk, gewaardeerd en gelukkig gemaakt!

    Het was een intens jaar, meest intense jaar van mijn leven tot nu toe!
    Maar ik had het niet willen missen….
    Nu een jaar later, precies een jaar later krijgen familie, vrienden en collega’s opnieuw post.
    Dit keer om ze te bedanken voor alle steun. Om het jaar echt af te sluiten.
    Een jaar later, precies een jaar later verstuur ik leuke, gezellige post.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Denken en gedachten omzetten

    Afgelopen week was het stil voor mij in blogland.
    Al een paar weken kamp ik met gedachtes die ik niet zelf kan omzetten.
    Klinkt allemaal erg vaag, en misschien ernstig. Maar dat is het echt niet.
    Nou ja, vaag misschien wel, ernstig niet.

    Voor ik ziek werd voelde ik mij zo goed. Ik was blij met mijzelf, van binnen en buiten. Genoot van het leven, van familie en vrienden. Met mijn zelfbeeld was niks mis.
    Tijdens mijn hele ziekteproces was ik goed in staat om mijn gedachtes om te zetten zodat ik er een goed gevoel bij kreeg.
    Toen ik het bericht kreeg dat mijn borst verwijderd moest worden was ik echt verdrietig. Dat verdriet heb ik toegelaten. Maar ik voelde mij er niet beter door.
    Daarom probeerde ik mijn gedachten om te zetten.
    Ik bedacht mij: Stel ik heb een blinde darm ontsteking en ik moet geopereerd worden om die te verwijderen, dat is iedereen blij dat dat gebeurt. En je kan prima zonder blinde darm leven.
    Nu was mijn borst ziek. Dan moet ik blij zijn dat ze die kunnen verwijderen zodat ik weer beter word. En ook zonder borst kan je prima leven.
    Nog een bijkomend geluk is dat ze tegenwoordig de borst heel mooi kunnen reconstrueren. Dat heb ik ze nog niet zien doen bij een blinde darm.

    Deze manier van denken heeft mij enorm geholpen.
    Maar op dit moment het ik moeite om op deze manier te denken. Ik kan even niet de juiste manier vinden om mijn gedachtes om te zetten.

    Mijn conditie is op dit moment mijn grootste frustratie. En daarbij ook het beeld wat ik heb van mijzelf. Ik voel mij nog niet mijzelf.
    En mijn conditie wordt voor mijn gevoel niet echt beter op dit moment. Hoe vaak ik nu sport. Met moeite pers ik 3 km hardlopen uit mijn lijf.
    Terwijl ik in augustus met gemak 5 km kon halen.
    En natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik van ver gekomen ben. Maar in mijn hoofd is dat een beetje een bla bla bla verhaal.
    En daarbij hield ik mij ook vast aan de reconstructie. Want als ik de reconstructie gehad heb, dan zal ik mij pas weer echt “mijzelf” voelen.
    Dus afgelopen woensdag gebeld met het ziekenhuis om te kijken hoe het staat met de wachtlijst.
    En deze was extreem opgelopen. Ik ben niet in Januari/februari 2015 aan de beurt. Maar ik moet rekening houden met juni 2015.
    Wat een tegenvaller!

    En ineens kwam het besef dat het inderdaad niet mijn tijd was voor een reconstructie. Het is natuurlijk bullshit om het “mijzelf voelen” af te laten hangen van een operatie. Juist dan zal het een enorme teleurstelling zijn als ik mij na die operatie niet “mijzelf” voel.
    Ik moet nu eerst mijzelf accepteren zoals ik ben. Ik ben ook zonder die rechterborst en met kort haar een mooi en waardevol persoon.
    Ik ben namelijk geen rechterborst, ik ben geen kort haar. Ik ben een mooi persoon, een lieve dochter voor mijn ouders, een trotse tante, een leuke zus, een geweldige vriendin en een fijne collega. En als rechterborst of kort haar is dat zeer moeilijk te bereiken.
    En ook mijn toekomstige partner is mij alleen waard, als hij mij compleet accepteert zoals ik ben. Met mijn mooie persoonlijkheid en mijn leuke uitstraling.
    Ik moet mijn leven niet in de wacht zetten tot die reconstructie.
    Want dan zal het gevoel dat die reconstructie mij zou geven alleen maar teleurstellend zijn……

    Misschien lukt het omzetten van gedachtes mij nu toch wel.
    En zowaar gaat nu het hardlopen ook langzaam aan wat beter!

    Hahaha op naar plan 2:
    Inschrijven op een datingsite….

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi