Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Verstand

    In tijden van angst maken we beslissingen op basis van gevoel.
    En ons verstand is dan ver te zoeken…
    Mijn verstand is voor een deel vertrokken.
    Gister mocht ik nadat ik door de scan gegaan was, meteen door naar de tandarts. Mijn verstandskies moest namelijk ook nog getrokken worden. En nu er weer een behandelingstraject voor mij wordt samengesteld moet mijn gebit in orde zijn.
    Dus hup, dan er maar uit met dat ding.
    Zeg ik nu stoerder dan ik ben. Want ik hou niet zo van de tandarts. Dat gewroet in mijn mond. Het verdoven viel best mee. Maar daarna. Dat geduw en getrek. Ik heb mijn ogen stijf dicht gehouden. Een kwartier later zat ik alweer op de bank in mijn eigen huis. Een verstandskies armer, een ervaring rijker.
    De scan daarin tegen was van andere orde.
    Als voorbereiding moest ik een liter water drinken. En ik kreeg een infuus. Door dat infuus kreeg ik een radioactief goedje. Nadat dat was ingespoten moest ik 45 minuten compleet stil liggen. Ik mocht werkelijk waar niets bewegen. Omdat dan het radioactieve goedje niet gelijkmatig genoeg door mijn lichaam verdeeld werd.
    45 minuten dat je stil ligt, alleen. Alleen met je gedachten. Muziekje mocht ook niet aan, omdat de kans bestond dat je ritmisch mee ging bewegen op de maat. Of uit de maat… Dat is namelijk mijn gave: uit de maat bewegen op muziek.
    Na 45 minuten ging ik door de scan. Kreeg ik vooraf ook nog een contrastmiddel ingespoten en mocht ik ook nog 2 bekers drinken van een 1 of ander goedje.
    25 minuten later was de scan klaar. De beelden waren kwalitatief goed genoeg om ze te kunnen beoordelen.
    Infuus mocht eruit. Blauwe plek rijker. En morgen horen we meer.

    In die 45 minuten alleen met mijn gedachten vroeg ik mij af… Wat is veiligheid? En wat is angst?
    Is er een reële kans dat er aanslagen gepleegd gaat worden? Zijn we nu aan het doorslaan met onze angst?
    Is er een reële kans dat mijn scan verder schoon is? Of ben ik aan het doorslaan met het vertrouwen in mijn lichaam?

    Als we proberen zoveel mogelijk ons verstand te gebruiken?
    Ons niet te laten leiden door angst.
    Door elkaar te steunen. En er te zijn voor elkaar. Elkaar te respecteren. En de angst in te ruilen voor liefde.
    Verdrijf de angst met liefde en vertrouwen….
    Alleen daarmee creëer je lichtpuntjes in donkere dagen.
    Zo creëer ik de lichtpuntjes in mijn donkere dagen…..

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Huishoud wonder

    Vandaag een vrije dag.
    Het zonnetje schijnt, en ik geniet van mijn ontbijtje in de tuin.
    Voor het eerst sinds een jaar heb ik afgelopen weekend gewerkt.
    En daarom mag ik nu even genieten en relaxen van mijzelf in de zon.

    Omdat ik vandaag boodschappen wilde halen, keek ik voor vertrek nog even in de koelkast. Gewoon om te inventariseren wat ik nog wel in huis had, en wat ik aan mijn boodschappenlijstje mocht toevoegen.
    Die koelkast mocht echt wel eens een keer goed schoon gemaakt worden.
    En omdat hij bijna leeg was, was dit het moment om dat maar eens te gaan doen.
    Nadat die schoon was, meteen de vriezer ook maar ontdooit.
    Afgelopen jaar was dat er niet van gekomen, met het gevolg dat de lades bijna niet meer open of dicht konden door de ijsvorming.
    En daarbij moet ik zeggen, dat ik het een ongelofelijke bout klus vind.
    Nee ik ben geen huishoud wonder.
    Ik haat afwassen, en ben daarom erg blij met de vaatwasser.
    Strijken is absoluut ook geen hobby, sterker nog ik heb geen strijkbout in huis.
    Mocht er een kledingstuk zijn wat echt echt echt gestreken moet worden, ga ik wel even naar mijn moeder.
    Ook de was opvouwen, of stofzuigen vind ik niet de leukste klusjes,maar die zijn nog wel te doen.
    Mijn beddengoed was ik ongeveer 1x per week. Dan gaat het meteen nadat het de droger uitkomt weer het bed op. Dan hoef ik die grote hoezen niet op te vouwen. En geniet ik met zo min mogelijke inspanning toch wekelijks van een schoon bed.

    Terug naar het ontdooien van die vriezer.
    Voor ik mijn boodschappen ging halen had ik de stekker eruit getrokken, en de deur open gezet. Het kleine beetje etenswaren wat nog in mijn vriezer lag, even ter overbrugging in mijn schone koelkast gelegd.
    En toen vol goede moed naar de supermarkt vertrokken.
    Bepakt en bezakt weer thuis gekomen.
    Was die vriezer nog niet eens voor een kwart ontdooit.
    Dus de boodschappen opgeruimd en met pannetjes heet water in de weer geweest om zo die dikke laag ijs te lijf te gaan.
    Twee uur later was mijn vriezer eindelijk ijsvrij.

    Ik snap nu echt waarom ik het zo’n ongelofelijke bout klus vind.
    Maar voor het eerst komende half jaar is het weer gedaan!
    Nee ik ben niet bepaald een huishoudwonder….
    Ik juich de dag toe dat ook voor deze klus een machine wordt uitgevonden.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi