Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wereld Kankerdag

    Het is vandaag wereld kankerdag.
    Een dag dat de wereld stil staat wat kanker doet met iemand.
    Iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die of genezen is van deze ziekte, of nog in behandeling is, of door deze verwoestende ziekte is overleden.
    Toch kan ik kanker dankbaar zijn. Ik wist niet dat ik zoveel kracht in mij had. Dat ik zo flexibel kon zijn, en dat ik zo onwijs veel positiviteit kon ervaren.
    Het is echt niet alleen maar vreselijk. Gek he?

    En juist vandaag, op wereld kankerdag, kwamen er cijfers over kanker naar buiten. Cijfers waar wij niet heel blij van worden.
    Van heel Europa, is het aantal mensen wat aan kanker overlijdt, in Nederland het hoogst. Okay er staat nog 1 land in de lijst waar meer mensen overlijden aan kanker.
    Hoe kan dat toch? Dat in dit welvarende land er zoveel mensen sterven aan kanker. Terwijl er zoveel behandelingen zijn, onderzoek wordt gedaan en informatie wordt verstrekt.
    Ik schrok, en was toch wel even van slag door dit nieuws.
    Maar ik realiseer mij dat het wel in perspectief gezet moet worden.
    Nederland is een land waar alle cijfers geregistreerd worden. Dit is hier wettelijk verplicht. In andere landen registreren ze niet zo strikt. Daarom zullen hun cijfers altijd lager uitvallen. Gewoonweg omdat ze niet alle sterfgevallen registreren en dat ze dan ook niet alle cijfers naar buiten kunnen brengen.
    Dus hoe objectief is dit onderzoek? Geen idee.
    Maar ik hecht niet veel waarde aan dit onderzoek. Vooral omdat het schort aan de uniformiteit van registreren van overlijdens binnen Europa.

    Dan lees ik vandaag ook in de media dat veel mensen vinden dat ze niet goed worden voorbereid op hun chemotherapie. 50% weet niet wat alternatieven zijn, wanneer ze aan de bel moeten trekken, wat de gevolgen kunnen zijn op de korte- en langere termijn.
    Ik spreek alleen uit eigen ervaring, en ik deel deze ervaring niet.
    Ik zit nu voor de tweede keer in een chemo behandelingstraject. Ik ben beide keren uitstekend voorbereid. Ze vertelden mij duidelijk in een persoonlijk gesprek wat mij te wachten stond en nog steeds staat. Ik kreeg een mapje mee met alle informatie over mijn kuren, telefoonnummers en instructies wie ik bij welke klachten kon bellen, welke medicatie ik op welk moment mocht gebruiken. Kortom een compleet mapje speciaal voor mij samengesteld. Ik heb diverse gesprekken gehad met mijn artsen. Ik heb compleet inspraak in mijn behandeling. Als ik ergens tegen aan loop kan ik dat altijd bespreken. Ik ben op de hoogte van de korte- en langer termijn gevolgen van de middelen die ik krijg toegediend.
    Voor mijn gevoel ben ik goed voorgelicht en weet ik waar ik aan toe ben. Ja natuurlijk vind ik het lastig dat ik alle bijzondere bijwerkingen deze kuurperiode mag ervaren. Maar ze zijn mij wel verteld. Ik wist dat ik ze kon krijgen.
    Het was ook zeker mijn eigen keuze om wel eerst chemo te ondergaan. Artsen gaven aan dat dit de beste optie was.
    Daar ga ik dan graag voor. En zij weten het toch het beste.
    Dus in beide negatievere berichten rondom kanker in de media kan ik mij niet vinden.

    Maar hoe is het op dit moment met mij?
    De kuur is dinsdag doorgegaan. Ik ben nu op de helft van mijn kuren. Mijlpaal!!
    Mijn labwaarden waren niet verslechterd dus dan vonden we dat we rustig door konden gaan. Van de verkoudheid knap ik steeds meer op. Dus echt geen reden om deze kuur over te slaan.
    Maar de PET scan is wel uitgesteld.
    Omdat ze het liefste willen dat er zo veel mogelijk tijd zit tussen de laatst gegeven kuur en de scan.
    Dat betekent dat ik 15 februari door de scan ga. En 16 februari krijg ik de uitslag al. Kijk dat is dan weer fijn.
    Ik blijf het spannend vinden. Maar ik blijf goede hoop houden dat alles kleiner wordt.
    Over die in mijn hals kan ik niks zeggen. Ik heb namelijk in mijn hals opgezette klieren door die hardnekkige verkoudheid. En die in de hals vind ik zelf toch het spannendste. Juist omdat daar de behandelings opties beperkt zijn. Maar wordt vervolgd. We gaan het zien.
    Ik ben op dit moment vooral blij over hoe ik mij voel. Het gaat echt goed. Energie is beperkt, maar het verbeterd allemaal nog steeds. Het is gewoon fijn dat ik mij weer een beetje mijzelf voel.
    Hopelijk gaan de rest van de kuren ook zo. Dan is het echt goed te doen.

    Nu ga ik vooral genieten van een ziekenhuisvrije 10 dagen.
    Dinsdag ga ik lekker even naar mijn werk. Ben er al een tijd niet geweest. Ook mag ik mij melden bij de bedrijfsarts. Aangezien ik op dit moment weer een hoog verzuim heb.
    Ik ben benieuwd wat hij mij aan gaat bieden.
    Jullie gaan het vast horen.

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Kleine stapjes

    Hoe ik mij voel, die vraag is mij al diverse gesteld deze week.
    Inmiddels zijn we 3 dagen na de operatie.
    En ik voel mij beurs, blauw en gehavend.

    De operatie heeft 9 uur geduurd. Woensdag werd ik wakker op de intensive care. Ik voelde mij best aardig, misschien wel een beetje eufoor. Had niet veel pijn.
    Maar jeetje wat zaten er een draden en een lijnen in mijn lijf.
    Ik had in totaal 10 drains, een infuus, een arterielijn ( daar kunnen ze mijn bloeddruk continue registreren en bloed afnemen), een blaaskatheter, monitor plakkers en diverse temperatuursensoren. Ook had ik een massage apparaat om mijn benen om zo trombose te voorkomen. Die masseerde continue mijn benen.
    Kortom ik lag aardig ingesnoerd.
    Ik had niet veel geslapen die nacht i.v.m. de vele controles.
    De volgende dag mocht ik terug naar zaal.
    Gelukkig werden er meteen een heel aantal draadjes en lijnen verwijderd.
    En op de verpleegafdeling werden er ook nog eens 9 drains verwijderd. Heerlijk, ik voel mij weer iets meer mens.
    De eerste keer uit bed was wel een onderneming. Na 5 minuten werd de wereld een beetje zwart en ben ik weer terug naar bed gegaan.
    Maar hierna ging dat ook steeds beter.
    Nu 3 dagen na de operatie stiefel ik een beetje rond op de kamer en de gang.
    Ik voel mij beurs, alsof ik een zwaar auto ongeluk gehad heb. Maar langzaam aan gaat het steeds beter.
    Op dit moment heb ik alleen nog een drain, en heb ik weinig hulp nodig van de verpleging.
    Kortom…. Ik leef nog….

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi