Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Mijn wereld op zijn kop

    Ik heb vandaag het verdrietige nieuws gekregen dat ik borstkanker heb.
    Vorige week voelde ik zelf een bultje in mijn borst. Na mijn nachtdienst was ik gaan hardlopen. Na een heerlijke ronde ging ik douchen, en onder de douche vond deze bult. Ik heb hem ook maar even laten voelen aan mijn moeder. Misschien had zij zoiets ooit eerder gevoeld. Hiermee ben ik meteen naar de huisarts gegaan. Deze stuurde mij meteen door voor een mammagrafie, echo en punctie.
    Vandaag kreeg ik de uitslag. En die sloeg in als een bom. Ik ben 32 jaar en heb borstkanker.
    Ik krijg een heel behandelingstraject. Eerst nog diverse onderzoeken, echo's en MRI.
    Daarna volgen er gesprekken met de chirurg, internist/oncoloog en de radiotherapeut.
    Ik ga starten met chemotherapie, daarna volgt er een operatie en mogelijk ook nog radiotherapie.
    Wanneer de behandelingen gaan starten weet ik nog niet.
    Ik weet alleen dat het een goed behandelbare tumor is.
    Dus ik ga zeker weten beter worden.

    Ik wil ook zoveel mogelijk normaal blijven leven/werken.
    In hoeverre dit kan, weet ik niet.

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Bedankt!

    Lieve ouders,

    Wat houden wij van jullie. En wat zijn wij dankbaar met jullie in ons leven. Voor alle hulp, steun en geweldige toeverlaat. 

    Wauw, betere ouders kunnen wij ons echt niet wensen. Woorden kunnen deze gevoelens eigenlijk niet vertellen. 

    Daarom vonden wij het een super eer dat jullie ons aan elkaar wilden weggeven tijdens deze geweldig mooie dag.

    Lieverds, zo onwijs bedankt voor alles. 

     

    Lieve Jayden, jij maakt ons leven compleet. Jij hoort zo goed bij ons! Wat houden wij van jou. 

    Lieve Don, lief broerje, wat ben jij een mooi persoon. Wat houden wij van jou. Onwijs bedankt voor alles. Steun, toeverlaat en jou enorme droge humor. Juist in deze omstandigheden helpt ons dat er doorheen.

     

    Lieve Chan, jij bewijst dat er veel meer is dan een bloedband. Veel meer! Het gaat zoveel dieper. Zo onwijs bijzonder om dat mee te mogen maken! 

     

    Lieve beste vrienden:

    Judit en Ralph, Daniël en Monique wat zijn wij gezegend in ons leven met jullie. We hoeven maar een kink te geven en jullie staan voor ons klaar. Zo onwijs bijzonder. Jullie hebben een zeer bijzonder plekje in ons leven. 

    Verder willen wij alle familie, vrienden, collega's en iedereen die ons de afgelopen periode gesteund hebben enorm bedanken. Wauw hartverwarmend.

    We weten dat de omstandingheden zo anders zijn geworden de afgelopen weken. Maar jullie staan zo achter ons. 

    Onwijs lief en zo onwijs bedankt!!

     

    En nu gaan we met elkaar een mooi feestje bouwen.

     

    Jaike Goslinga-Groot

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi