Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • MRI uitslag

    Afgelopen maandag ben ik naar een oncologische huidtherapeut geweest.
    Maar deze kon eigenlijk weinig voor mij betekenen. Mijn huid ziet er verrassend goed uit na alle chemotherapie. Mijn wenkbrauwen zijn niet helemaal uitgevallen en de verwachting is nu ook niet dat deze nog verder uit zullen vallen. Het feit dat mijn wimpers bijna allemaal zijn uitgevallen kon ze alleen maar valse wimpers adviseren. En ik ben niet het type die alle dagen valse wimpers gaat plakken. Dus heb ik uiteindelijk een heerlijke huidmassage gekregen, een scrubje en een maskertje. 
    Woensdag ben ik de hele dag op mijn werk geweest. Wat was dat heerlijk. Gewoon de zorg van 2 kindjes kunnen doen. Okay ik mis de routine echt. En alles gaat net even langzamer dan dat ik van mijzelf gewend ben. Maar ik had evengoed de ruimte om mijn collega's op zaal te ondersteunen. Dus ik heb een heerlijke dag gehad.
    En het is zo gezellig om weer onderdeel uit te maken van het team. Even niet met ziek zijn bezig te zijn. En ik heb het de hele dag volgehouden.
    Dus komende woensdag ga ik dat weer proberen. Als het die dag uiteindelijk niet meer gaat, zal ik dat echt aangeven. Maar ik ga het zeker proberen.

    Vandaag kreeg ik de uitslag van de MRI die dinsdag gemaakt is.
    Op de MRI is niks meer te zien van de tumor! Yeahhhhhhh hij is op het oog helemaal weg!
    Super goed nieuws! 
    12 februari krijg ik een borstbesparende operatie, waarbij ook in mijn oksel naar de poortwachtersklier wordt gekeken.
    Om deze klier goed te kunnen bekijken krijg ik 11 februari een blauw radioactief middel ingespoten. Daarna mag ik gewoon naar huis, en mag ik mij 12 februari weer melden in het ziekenhuis voor de operatie.
    Ze gaan evengoed een ruim gebied wegsnijden bij deze OK. Dit weefsel gaan ze dan onder de microscoop controleren op tumorweefsel. Ook wordt er een biopt van de poortwachtersklier genomen. Uitslagen van deze onderzoeken krijg ik pas 10-14 dagen na de operatie. Mocht er dan nog tumor weefsel gevonden worden moet ik nogmaals voor OK. Maar de kans is vrij klein dat dit gebeurd, aangezien er op mijn MRI niks meer te zien is van de tumor.
    De operatie zal plaatsvinden in dagbehandeling. Dus hoogstwaarschijnlijk mag ik aan het einde van de dag weer naar huis! Heerlijk!
    Hoe mijn borst er uit zal zien en of ik in aanmerking wil komen voor een reconstructie wordt pas na alle bestralingen bekeken. Want bestralingen kunnen ervoor zorgen dat het cosmetisch niet mooi wordt. Maar dat is zorg voor later.
    Ik bekijk het echt stap voor stap.

    Hoe gaan nu de komende weken er voor mij uitzien: 
    Volgende week nog een pre OK gesprek bij de anesthesist en oncologieverpleegkundige.
    Verder ga ik proberen zeker 1 maar misschien mogelijk 2 dagen naar mijn werk te gaan. Weer lekker te werken. Ik hoop dat ik dat conditioneel kan.
    Ook ga ik zeker 3x per week sporten om mijn conditie zo goed mogelijk te krijgen. Want dat zal ook na de operatie het herstel bevorderen.

    Morgen ga ik een fotoshoot doen.
    Ik wil graag mooie professionele foto's van hoe ik er nu uitzie. Ik hoop daardoor wat meer zelfvertrouwen te krijgen, omdat ik er nu voor mijn gevoel niet mooi uitzie.
    Dus ik hoop op hele mooie foto's morgen.

    Nogmaals super bedankt voor alle steun.
    Allemaal een heel fijn weekend.
    Mijn weekend is nu al een klein feestje.


  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Het vinden van een ritme

    Ik ben een beetje op zoek naar het vinden van een nieuw ritme. Ik ben begonnen met werken. Langzaam worden de uren weer opgebouwd totdat ik straks weer fulltime werk. En ik vind het heerlijk. Het is heerlijk om weer aan het werk te zijn. Het is heerlijk om mij weer nuttig te voelen. Het is heerlijk om weer in een andere omgeving te zijn. En gelukkig gaat het erg goed. De afgelopen 2 weken heb ik 2x 6 uur gewerkt. En komende week ga ik 2x 8 uur werken. Gelukkig zijn mijn collega's erg geduldig met mij. Want in de 7 maanden dat ik thuis zat is er best veel veranderd. Voornamelijk in het registeren van gegevens. Ook zijn er diverse protocollen aangepast. Maar ik leer snel en makkelijk. En dat maakt mij al heel gelukkig. De vorige keer dat ik begon met werken na mijn ziekte periode had ik veel last van concentratieproblemen. Ik kon mij bepaalde procedures niet goed herinneren. Dit maakte mij eigenlijk nog vermoeider dan ik toen al was. Dat is nu echt heel anders. Ik merk dat ik aardig goed kan meekomen. Gemakkelijk kan meedenken, en het werk zelf ook zie. Dat maakt, dat ik mij ook echt van waarde voel op de afdeling. En natuurlijk geniet ik enorm van mijn vak. Ik vind het nog steeds het mooiste beroep dat er is. En ik ben nog steeds erg blij dat ik bijna 8 jaar geleden deze keuze gemaakt heb.

    Ook qua energie gaat het veel beter. Ik ben lang niet zo vermoeid als dat ik twee maanden terug was. Ik blijf het bijzonder vinden wat een lichaam aankan, en hoe snel deze ook weer kan herstellen. Daarbij helpt het mij enorm dat ik naar een acupuncturist ga. Deze heeft mij hele fijne voedingsadviezen gegeven. Daarbij heb ik speciale kruiden gekregen die de hitte van de chemotherapie en de radiotherapie uit mijn systeem filteren. Het gevolg is nu dat ik geen enkele opvlieger meer heb gehad. En daardoor slaap ik weer hele nachten. Dat geeft zoveel rust. Daarnaast worden er door de acupuncturist ook via acupunctuurpunten diverse organen gevoed met energie. En dat helpt echt heel goed. Ik merk dat ik beter in mijn vel zit. Ik kan meer aan, ik kan wat langer opblijven. Ik ben gezelliger voor mijn vriend, maar ook voor familie en vrienden. Ik voel mij steeds meer ik.

    Natuurlijk ben ik ook weer begonnen met sporten. Ik had al een paar weken de drang om te gaan hardlopen. Dit werd mij in eerste instantie afgeraden. Maar ik ben toch een tikkeltje eigenwijs, en heb toch uiteindelijk mijn hardloopschoenen aangetrokken. En het was heerlijk. Nee ik heb geen wereldtijd gelopen. En nee ik heb zeer zeker geen wereld afstand gelopen. Maar het feit dat ik kon lopen was al geweldig. Een rondje van 2 kilometer aan 1 stuk in 14 minuten. Ik had een enorm voldaan gevoel hierna. De volgende dag had ik wel last van spierpijn. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het buiten zijn, het hardlopen, en het aankunnen, dat alleen al maakt mij blij.

    Omdat het hardlopen best leuk ging, heb ik meteen contact gezocht met mijn trainer. Want als ik zelf aan de slag ga, dan ga ik misschien wel over grenzen. Daarom wil ik een beetje begeleiding hebben om mijn conditie op een verantwoorde manier op te bouwen. Mijn lichaam heeft veel te verduren gehad. En nu moet deze weer in balans komen, en energie krijgen. De afgelopen weken heb ik goede stappen gezet. Maar ik wil de stijgende lijn wel heel graag vasthouden. Nu ga ik 1x per week trainen met mijn trainer. Ga ik 2x per week lekker wat hardlopen. En ben ik bezig mijn uren op mijn werk aan het uitbouwen. Ook ga ik eens per 2 weken naar de acupunctuur. En heb ik op vrije dagen afspraken gemaakt met vriendinnen die iets verder weg wonen. Daar ben ik al even niet langs geweest omdat ik daar de energie niet voor had. En nu ben ik dat lekker aan het inhalen.

    Kortom ik ben zoekende naar een nieuw ritme. Waarin ik mijn activiteiten weer aan het verdelen ben. En soms vergeet ik daardoor om een blogje te plaatsen. En dat terwijl het zo goed met mij gaat. 

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi