Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Gezellige kerst gehad

    Ik hoop dat jullie allemaal hele fijne feestdagen hebben gehad.
    Kerstavond en eerste kerstdag heb ik heerlijk genoten van het samen zijn met familie.
    En natuurlijk al het lekkere eten.
    Tweede kerstdag heb ik ook heerlijk gegeten, maar had ik weer de hele dag last van buikpijn. En dit ging niet over met de paracetamol.
    Erg vervelend voor Don en Chan (daar hebben we genoten van een geweldig kerstdiner) omdat ik heel snel na het eten naar huis vertrok.
    Het lag echt niet aan het eten, maar wel aan het zeer geïrriteerde maagdarm stelsel.
    Ik ben niet misselijk, en ook de stoelgang is normaal. Daarom eet ik gewoon maaltijden, en drink ik veel thee. Dit gaat echt prima. Het is voornamelijk de pijn waar ik last van heb.

    Vrijdag ochtend mocht ik weer op controle komen in het ziekenhuis.
    Daar uitgebreid besproken wat te doen met deze vervelende buikpijn klachten.
    Ik gaf aan dat ik geen ibuprofen durfde te nemen. Dit omdat dat vrij heftig is voor het maag-darmstelsel.
    Er werd mij uitgelegd dat in dit geval dit soort medicatie wordt overgeslagen. Ik mag bij pijn morfine gaan nemen en een maagbeschermer.
    Ergens vind ik morfine een vrij heftige stap. Maar gezien de pijn die ik gevoelde zou ik geen moment twijfelen om het in te nemen.
    Mijn bloed was goed. En aangezien mijn vingers en tenen nog steeds verbeteren ga ik maandag alle middelen weer krijgen. Wel krijg ik van 1 middel weer de halve dosering omdat mijn slijmvliezen  van maag en darm zo geïrriteerd zijn.
    Mijn wimpers en wenkbrauwen beginnen nu erg snel uit te vallen. Ik had de hoop dat ik ze zou behouden. Maar ik ga ook dit laatste beetje haar toch verliezen.
    Dus maandag de aller laatste kuur.
    Voor veel mensen is deze tijd heel snel gegaan. Maar voor mij kan de tijd niet snel genoeg gaan.
    Ik kijk erg uit naar 2014!
    De jaarwisseling zal ik waarschijnlijk bij mijn ouders doorbrengen. Lekker dicht bij huis. Kan ik van te voren nog lekker even wat slapen, en naar huis gaan wanneer ik wil.

    Ik wens jullie allemaal een gezonde en gezellige jaarwisseling toe.
    Op naar 2014!


  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Daten

    Ik had deze blog in augustus 2013 geschreven, maar nog nooit gepubliceerd. Ik was toen ongeveer weer een half jaar vrijgezel. En mannen ontmoet je nou eenmaal niet als je op de bank blijft zitten.

    Dus  ik ga er toch maar aan geloven….
    Internet daten.
    Begonnen met een profieltje aan te maken.
    Niet onder mijn eigen naam, maar wel alles ingevuld zoals het is en zoals ik ben.
    Maar het idee dat mijn naam over zo’n site zwerft, dat stond mij niet zo aan.
    Misschien toch een vorm van genre? Geen idee.
    Okay mijn profiel geactiveerd en vervolgens op de site gesnuffeld.
    Natuurlijk gaat het allemaal niet zo makkelijk. Op elke datingsite  moet je namelijk eerst betalen voor je daadwerkelijk op profielen kan reageren.
    Maar gelukkig zijn er ook datingsites waar je eerst 3 dagen gratis rond kan snuffelen.
    Wel spannend, mijn profiel online gooien, en wachten wat er komt, wordt er gereageerd op mij?
    Ik heb aan mijn profiel wel foto’s toegevoegd, want dan zou je meer kans hebben op reacties.

    Binnen een paar minuten had ik al diverse reacties op mijn profiel.
    Eerst van een jonge man van 26 jaar. Ik ben nu zelf ruim 32, dus ik heb via een standaard berichtje naar heb gestuurd dat zijn profiel niet aansluit op mijn wensen.

    Nu zelf online snuffelen. Maar ik werd meteen overspoeld door twijfels.
    Wat een bijzondere figuren schrijven zich in op een datingsite. De meeste mannen vallen echt onder de categorie kansloos.
    Grappig om rond te snuffelen.

    Maar een paar profielen spraken mij wel aan, dus heb ik deze mannen een berichtje gestuurd.
    Ook kreeg ik een berichtje van ik noem hem hier maar even Kees.
    Kees is een jonge man van 35 jaar. Veel gereisd. Foto zag er best goed uit.
    Met hem heb ik mijn eerste date.
    Gespannen rij ik naar het café waar we afgesproken hadden.
    Ik zie hem  zitten als ik aan kom lopen. Meteen heb ik spijt. Ik zie meteen dat dit zo niet mijn type man is.
    En ik weet dat je niet op uiterlijk mag beoordelen. Maar dat is wel het eerste wat je ziet.

    Het hele terras wat in de zon viel zat vol. Maar het deel terras wat in de schaduw viel was helemaal leeg. En daar zat een man helemaal afgezonderd aan een tafeltje. Hij had het type unisex jas aan, waarvan hij precies zon zelfde jas alvast in zijn kast heeft hangen voor zijn droom vrouw.

    Ik laat mij niet kennen en denk: Okay geef die man een kans. Jaix schop onder je kont en gaan. Je heb zelf de afspraak toegezegd. Wie A zegt moet ook B zeggen.
    Dus ik loop op Kees af, stel mijzelf voor, en ga zitten aan het tafeltje.
    Het gesprek komt zeer moeizaam op gang. Kees vervalt regelmatig in herhaling, en hij heeft zeer veel nerveuze tics.
    Hij wil graag reizen, en lacht daarbij zijn gelige onverzorgde tanden bloot.
    Voor mij was dit het seintje om afscheid te nemen en deze eerste date af te sluiten.
    Kees voelde zich helemaal blij en wilde met mij naar de auto lopen. Hij vond het heel erg gezellig en hoopt op een vervolgdate.
    Ik heb Kees eerlijk verteld dat ik de klik mistte, dat het wat mij betreft bij deze ene date blijft. Tevens heb ik hem uitgelegd dat ik prima wist waar ik mijn auto geparkeerd had en zijn begeleiding niet nodig had.

    Opgelucht stapte ik in de auto….gauw naar huis, want dit is zeker voor mij niet de droomman.
    De dagen die volgden kreeg ik nog een paar berichtjes van Kees, waar ik op de eerste nog beleefd gereageerd had, maar daarna heb ik de berichtjes genegeerd.

    Nu aan het bijkomen en bedenken of deze vorm van daten wel iets voor mij is.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi