Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wat een genot wanneer je oor open plopt

    Nadat ik dinsdag ontslagen was uit het ziekenhuis, heb ik de rest van de week op bed doorgebracht. Ik was echt nog lamlendig, moe, hoestte veel en snotterde aan één stuk door. Maar dat was niet het vervelendste. Ik had het meeste last van een dicht oor. Ik hoorde niets door dat ene oor, en daarbij had ik echt het idee dat er iets inzat.
    Ik had een neusspray voorgeschreven gekregen die ik een week mocht gebruiken. Maar die heeft niet erg geholpen.

    Zondag begon ik echt op te knappen. De stem kwam terug en ook het hoesten en snotteren werd minder. Maar dat oor bleef potdicht. Maandag avond leek er even wat verbetering in te zitten. Gelukkig want ik begon mij wel zorgen te maken. De verkoudheid werd echt minder, maar dat het oor doof bleef vond ik toch wel verontrustend.
    Maar gelukkig merkte ik maandag avond verbetering. En sinds gister is het echt een stuk beter. Het is nog niet normaal. Maar ik kan er weer mee horen. Ik hoor mijzelf niet steeds in mijn hoofd schreeuwen. Ik heb er nu wel vertrouwen in dat dat goed gaat komen.

    Gister hebben de internist en ik besloten dat we toch verder gaan met de kuur. Omdat mijn verkoudheid niet over was, konden we hem ook uitstellen. Dit omdat ik vorige week toch behoorlijk ziek geweest was.
    Maar omdat ik opknap en mijn witte bloedcellen goed waren, besloten we om toch de kuur voort te zetten en niet uit te stellen.
    Wel zijn mijn bloedplaatjes wat aan de lage kant en ook mijn rode bloedcellen zijn erg laag. Mijn beenmerg heeft het zwaar. Die staat erg onderdruk. Omdat het echt een aanmaak probleem is van het beenmerg dat deze bloedwaarden laag zijn, kan ik niks doen om dit te herstellen en ondersteunen. Omdat het voornaamste probleem geen ijzer tekort is, zal bepaalde ijzerrijke voeding het probleem niet oplossen. Met de injecties worden alleen de witte bloedcellen aanmaak ondersteunt. En die werken gelukkig erg goed. Want anders was ik hoogst waarschijnlijk afgelopen weekend wel op de intensive care belandt.

    Maar de kuur gister is goed gegaan. Ik ben moe, maar dat is op dit moment het enige waar ik last van heb. Ik ben niet misselijk. Mijn verkoudheid neemt steeds meer af. Dus ik ben heel blij dat de kuur is doorgegaan.

    Ik blijf goed opletten dat ik geen infectie op ga lopen. Ben voorzichtig met het zoenen/feliciteren van familie en vrienden. En dan hoop ik dat ik dinsdag weer een kuur kan krijgen. Want als die kuur doorgaat ben ik op de helft van de kuren.
    En dan willen ze 5 februari weer een PET/CT scan doen. Ik vind dat heel spannend. Omdat dan echt zichtbaar wordt of de kuren aanslaan. Ik denk en hoop het heel erg. Maar zeker weten doen we het na de PET/CT scan.
    Maar naar alle waarschijnlijkheid ga ik niet eerder dan 16 februari daar de uitslag van krijgen.
    Kortom het blijft spannend…..mijn leven met kanker.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Paddenstoelenhoofd

    Ineens was ik het zat. Ik was mijn haar zat.
    Ik weet het, ik roep al maanden dat ik zo blij ben dat het allemaal terug groeit. En dat ben ik ook oprecht. Blij dat ik langzaam aan weer mijzelf wordt. Nee een verbeterde geüpgrade versie van mijzelf.
    Maar nu was ik het toch even zat. Mijn haar wilde niks meer.
    Ik had een soort van ontploft paddenstoelen hoofd. Je zou bijna zeggen: Het ideale herfst kapsel. Maar ik wil er toch graag verzorgd bijlopen.
    Daarbij geloof ik ook echt dat de 9 uur narcose van 3 weken terug niet het meest bevorderlijk is voor mijn haardos.
    Gister was daarom mijn eerste echte uitje na de operatie, een tripje naar de kapper. En 20 minuten later stapte ik blij mijn huis weer binnen.
    Er is niet veel afgehaald, wat dunne puntjes en een beetje model erin. Maar het voelt als een hele transformatie.

    Gelukkig gaat het herstel van de operatie nog steeds voorspoedig. Ik gebruik geen pijnstillers meer. Eigenlijk bewust niet, zodat de pijn de grens wordt wat ik kan en mag gaan doen. Ik mag nu meer bewegen, meer lopen, wat oefeningen doen met mijn arm. En tot nu toe gaat dat best aardig. Alleen op de zij slapen lukt echt nog niet. Wat een drama. Dus ik word alle nachten wel een keertje wakker. Ach als dat het enige is.
    Hoewel…… Alles geneest mooi, de borst is ook echt super mooi geworden…..maar toch ontdekte ik 2 zwarte haren op mijn nieuwe borst…. 2 haren die ooit schaamharen waren geweest.
    Deze heb ik voorzichtig met een pincet verwijderd.
    Nu maar hopen dat deze niet meer terug zullen groeien…..

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi