Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • De afgelopen week

    Mijn laatste blogje is inmiddels alweer van een ruime week geleden.

    Door de omstandigheden was ik niet eerder in staat om een update te plaatsten.

    Het medische leventje hier kwam ineens in een behoorlijke stoomversnelling terecht.

    Nadat ik 21 juli samen met mijn familie het nieuws had gekregen dat de kanker terug was, en er genezing niet meer mogelijk was, kwam er een soort rust over ons heen. We weten wat er speelt, maar wat de toekomst ons brengt gaan we stap voor stap bekijken. Dat weekend was ik toen ook heerlijk thuis geweest, en heb ik maandag 25 juli mijn laatste blogje geschreven.

    Dinsdag 26 juni werd ik opgeroepen voor de intake van de bestralingen. Gezien mijn klachten dus danig ernstig waren wilden ze niet wachten. Ook werd er die dag een masker voor mijn gezicht aangemeten. Daardoor zal mijn hoofd goed stil liggen in de juiste positie van de bestralingen. Omdat de juiste plaatst van de foute cellen niet vinden is op scans, gaan ze mijn hele schedel bestralen. Er is geen andere optie. 

    5 Dagen lang ga ik dagelijks worden bestraald. Alleen in de weekenden niet. Ook gaven ze aan dat ze zo snel mogelijk zouden willen beginnen. Waarschijnlijk einde van de week al. Wel zou ik door de bestralingen meer last van hoofdpijn gaan krijgen de komende week. De bestralingen zorgen toch ook voor wat zwelling/beurs gevoel. Maar dat zal daarna wel genezen.

    Nadat ik na alle informatie weer op mijn ziekenhuiskamer was gearriveerd werd ik gebeld. Woensdag 27 juni gaan de bestralingen beginnen. Meteen de volgende dag. En eigenlijk vonden wij het heel fijn dat er meteen doorgepakt werd.

     

    De bestralingen van woensdag vielen erg mee. Maar de hoofdpijn overviel mij enorm. De woensdag en de donderdag heb ik alleen maar liggen huilen van de hoofdpijn. Ik kon geen kant op. De artsen waren steeds bezig om mijn pijnmedicatie aan te passen. Maar ik kon niet meer. Ik had extreem veel pijn. 

    Op vrijdag ochtend is toen besloten mij een morfine injectie te geven. En die heeft verlichting geleverd. Ondertussen werd er ook met het pijnteam een behandelplan opgesteld. Ik kreeg een pijnpomp. Daarin zat de kortdurende morfine, als ik pijn had, drukte ik op het knopje, en was ik binnen 10 minuten redelijk pijnvrij.

    Daarnaast kreeg ik tabletten morfine die langdurig werken. 

    Dat heeft mij vrijdag echt een enorme verlichting gegeven. De pijn was zeer dragelijk, en ik kon weer mens zijn. Eten, drinken, weer een gesprek voeren. Ik vond het echt fijn om mijn familie om mij heen te hebben.

    Gedurende het weekend had ik steeds minder pijn. Het pijnteam heeft het hele weekend de medicatie beter op mij afgestemd. Wel voelde ik mij erg stoned van alle morfine en andere stevig pijnstillers.

    Zelf even rondlopen is een wankel gebeuren. Laat staan een loopje naar het toilet. 

     

    Gister na het weekend heb ik mijn 4de bestraling gehad. Dus vanmiddag krijg ik de laatste! 

    Dan hopen wij vanaf morgen de infuuspomp kunnen afbouwen/stoppen. En dat ik met pillen naar huis kan aan het einde van de week. Dat is het streven.

    Gedurende de week thuis zal de zwelling in mijn hoofd compleet gaan afnemen. En dan kunnen alle tabletten worden afgebouwd.

     

    Thuis zal ik mijn conditie gaan opbouwen. We gaan vakantie vieren. Maar boven alles gaan we genieten van elkaar. We gaan er het mooiste van maken. 

    Wij gaan onze slingers ophangen. 

    Stap voor stap gaan we vooruit.

     

     

     

     

     

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Denken en gedachten omzetten

    Afgelopen week was het stil voor mij in blogland.
    Al een paar weken kamp ik met gedachtes die ik niet zelf kan omzetten.
    Klinkt allemaal erg vaag, en misschien ernstig. Maar dat is het echt niet.
    Nou ja, vaag misschien wel, ernstig niet.

    Voor ik ziek werd voelde ik mij zo goed. Ik was blij met mijzelf, van binnen en buiten. Genoot van het leven, van familie en vrienden. Met mijn zelfbeeld was niks mis.
    Tijdens mijn hele ziekteproces was ik goed in staat om mijn gedachtes om te zetten zodat ik er een goed gevoel bij kreeg.
    Toen ik het bericht kreeg dat mijn borst verwijderd moest worden was ik echt verdrietig. Dat verdriet heb ik toegelaten. Maar ik voelde mij er niet beter door.
    Daarom probeerde ik mijn gedachten om te zetten.
    Ik bedacht mij: Stel ik heb een blinde darm ontsteking en ik moet geopereerd worden om die te verwijderen, dat is iedereen blij dat dat gebeurt. En je kan prima zonder blinde darm leven.
    Nu was mijn borst ziek. Dan moet ik blij zijn dat ze die kunnen verwijderen zodat ik weer beter word. En ook zonder borst kan je prima leven.
    Nog een bijkomend geluk is dat ze tegenwoordig de borst heel mooi kunnen reconstrueren. Dat heb ik ze nog niet zien doen bij een blinde darm.

    Deze manier van denken heeft mij enorm geholpen.
    Maar op dit moment het ik moeite om op deze manier te denken. Ik kan even niet de juiste manier vinden om mijn gedachtes om te zetten.

    Mijn conditie is op dit moment mijn grootste frustratie. En daarbij ook het beeld wat ik heb van mijzelf. Ik voel mij nog niet mijzelf.
    En mijn conditie wordt voor mijn gevoel niet echt beter op dit moment. Hoe vaak ik nu sport. Met moeite pers ik 3 km hardlopen uit mijn lijf.
    Terwijl ik in augustus met gemak 5 km kon halen.
    En natuurlijk begrijp ik ook wel dat ik van ver gekomen ben. Maar in mijn hoofd is dat een beetje een bla bla bla verhaal.
    En daarbij hield ik mij ook vast aan de reconstructie. Want als ik de reconstructie gehad heb, dan zal ik mij pas weer echt “mijzelf” voelen.
    Dus afgelopen woensdag gebeld met het ziekenhuis om te kijken hoe het staat met de wachtlijst.
    En deze was extreem opgelopen. Ik ben niet in Januari/februari 2015 aan de beurt. Maar ik moet rekening houden met juni 2015.
    Wat een tegenvaller!

    En ineens kwam het besef dat het inderdaad niet mijn tijd was voor een reconstructie. Het is natuurlijk bullshit om het “mijzelf voelen” af te laten hangen van een operatie. Juist dan zal het een enorme teleurstelling zijn als ik mij na die operatie niet “mijzelf” voel.
    Ik moet nu eerst mijzelf accepteren zoals ik ben. Ik ben ook zonder die rechterborst en met kort haar een mooi en waardevol persoon.
    Ik ben namelijk geen rechterborst, ik ben geen kort haar. Ik ben een mooi persoon, een lieve dochter voor mijn ouders, een trotse tante, een leuke zus, een geweldige vriendin en een fijne collega. En als rechterborst of kort haar is dat zeer moeilijk te bereiken.
    En ook mijn toekomstige partner is mij alleen waard, als hij mij compleet accepteert zoals ik ben. Met mijn mooie persoonlijkheid en mijn leuke uitstraling.
    Ik moet mijn leven niet in de wacht zetten tot die reconstructie.
    Want dan zal het gevoel dat die reconstructie mij zou geven alleen maar teleurstellend zijn……

    Misschien lukt het omzetten van gedachtes mij nu toch wel.
    En zowaar gaat nu het hardlopen ook langzaam aan wat beter!

    Hahaha op naar plan 2:
    Inschrijven op een datingsite….

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi