Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wat is vechten en wat is positiviteit

    Ik heb dat het afgelopen jaar zo vaak gehoord.
    Wel blijven vechten tegen deze ziekte hoor! En wel positief blijven!
    Maar hoe doe je dat?
    Vechten tegen een ziekte?
    En hoe zit het dan met de mensen die het gevecht verliezen, of dreigen te verliezen?
    Hebben die minder gestreden? Hebben die verkeerd gevochten?
    Volgens mij bestaat het niet. Volgens mij kan je niet vechten tegen een ziekte.
    Een ziekte overkomt je. Dat is geen gevecht.
    En natuurlijk is het fijn als een behandeling aanslaat. Maar als dat niet het geval is, betekent het echt niet dat diegene niet vecht…….
    Op het moment dat je ziek wordt, wil je beter worden.
    Om weer gezond te worden onderga je in overleg diverse behandelingen. Met als doel: de genezing
    Jammer genoeg is genezing niet iedereen gegeven.
    Maar dat betekent echt niet, dat die mensen, er echt niet alles aan gedaan hebben om wel beter te worden.
    Het zelfde geldt voor positiviteit.
    Wel positief blijven hoor! Net of er een busje positiviteit is, wat je continue kan aanspreken. Ja dat potje positiviteit staat rechts in het aanrechtkastje, onderste plank. Bullshit natuurlijk.
    Het helpt echt niet om steeds verdrietig te zijn, en het allemaal zwaar en moeilijk te vinden. Ik geloof echt dat het ook in een periode van ziekte helpt om dingen te doen, te eten, te plannen, waar je blij van wordt.
    Maar er zijn momenten dat het echt niet allemaal zo positief is.
    Het moment dat je te horen krijgt dat je ziek bent, is niet het meest jubelende nieuws. Het is niet zo dat je dan met een grote lach, huppelend het ziekenhuis verlaat. En ook gedurende het behandelingstraject zijn er momenten dat je echt niet blij bent. Dat je je niet goed voelt, dat je verdrietig bent.
    Als mensen dan met de goed bedoelde adviezen komen, om wel positief te blijven, heb ik mij echt wel eens afgevraagd: Hoe dan?

    Zelf heb ik wel altijd de overtuiging gehad dat het goed zou komen. Dat ik zou genezen. Dat het een moeilijk traject zou zijn, maar zeker niet onmogelijk.
    Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik niet extreem ziek geweest ben van bijvoorbeeld de chemokuren. Het was niet lekker, maar ben er niet dood en dood ziek van geweest. Ik mag mij gelukkig prijzen dat de 2 operaties die ik heb mogen ondergaan goed zijn verlopen. Daar ben ik ook niet ziek van geweest.
    Ik mag mij extreem gelukkig prijzen met alle lieve mensen die ik om mij heen heb.
    Zonder deze ziekte was ik mij daar absoluut niet bewust van geweest. Ik stond er niet heel erg bij stil hoeveel ik voor andere mensen kan betekenen.
    Door deze ziekteperiode ben ik mij juist heel bewust geworden hoe rijk ik ben. Niet qua geld. Maar wel qua leven.
    Mijn familie, vrienden, collega’s, mensen die veel verder van mij afstaan, hebben allemaal laten weten dat ze met mij meeleven.
    Die steun, heeft mij een andere kijk gegeven op het leven.
    En kan ik, hoe raar het ook klinkt, kanker dankbaar zijn……
    Want zonder deze ervaring, was ik nog steeds veel minder bewust aan het leven.
    Komt het doordat ik gevochten heb? Dat geloof ik niet! Mijn traject heeft gelukkig een goede afloop. Ik ben nu gezond. Maar ik kan het niet zien als een gevecht.
    Komt het doordat ik positief ben gebleven? Dat geloof ik ook niet. Want ik heb ook momenten gehad dat ik echt niet positief was. Dat ik moest huilen, dat ik pijn had, dat ik niet kom lachen, dat ik mij down voelde.
    Het is voor mij dus geen gevecht geweest, en ik ben niet altijd positief.
    Het was voor mij vooral een hele emotionele periode van mijn leven. Met mooie en blije emoties, maar ook hele donkere en verdrietige emoties.

    Ik wilde dit vooral kwijt, omdat voor vele lotgenoten genezing er niet in zit. En dat ik heel verdrietig wordt van de opmerkingen dat ik goed gevochten heb…want ik ben genezen…..
    Maar hoe zit het met al mijn lotgenoten waarvoor dit niet is weggelegd?
    Die hebben echt niks verkeerd gedaan!
    Het is geen gevecht…. En dat zal het nooit worden…..
    Het is een ziekte…… Een ziekte die ons is overkomen…..
    Een ziekte die maakt dat doelen, dromen en ideeën moeten worden aangepast…..
    Een ziekte die veel verdriet maar ook vreugde en bijzondere momenten met zich mee brengt……
    Maar het is geen gevecht, en dat zal het nooit worden.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Bedankt!

    Lieve ouders,

    Wat houden wij van jullie. En wat zijn wij dankbaar met jullie in ons leven. Voor alle hulp, steun en geweldige toeverlaat. 

    Wauw, betere ouders kunnen wij ons echt niet wensen. Woorden kunnen deze gevoelens eigenlijk niet vertellen. 

    Daarom vonden wij het een super eer dat jullie ons aan elkaar wilden weggeven tijdens deze geweldig mooie dag.

    Lieverds, zo onwijs bedankt voor alles. 

     

    Lieve Jayden, jij maakt ons leven compleet. Jij hoort zo goed bij ons! Wat houden wij van jou. 

    Lieve Don, lief broerje, wat ben jij een mooi persoon. Wat houden wij van jou. Onwijs bedankt voor alles. Steun, toeverlaat en jou enorme droge humor. Juist in deze omstandigheden helpt ons dat er doorheen.

     

    Lieve Chan, jij bewijst dat er veel meer is dan een bloedband. Veel meer! Het gaat zoveel dieper. Zo onwijs bijzonder om dat mee te mogen maken! 

     

    Lieve beste vrienden:

    Judit en Ralph, Daniël en Monique wat zijn wij gezegend in ons leven met jullie. We hoeven maar een kink te geven en jullie staan voor ons klaar. Zo onwijs bijzonder. Jullie hebben een zeer bijzonder plekje in ons leven. 

    Verder willen wij alle familie, vrienden, collega's en iedereen die ons de afgelopen periode gesteund hebben enorm bedanken. Wauw hartverwarmend.

    We weten dat de omstandingheden zo anders zijn geworden de afgelopen weken. Maar jullie staan zo achter ons. 

    Onwijs lief en zo onwijs bedankt!!

     

    En nu gaan we met elkaar een mooi feestje bouwen.

     

    Jaike Goslinga-Groot

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi