Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Gezellige kerst gehad

    Ik hoop dat jullie allemaal hele fijne feestdagen hebben gehad.
    Kerstavond en eerste kerstdag heb ik heerlijk genoten van het samen zijn met familie.
    En natuurlijk al het lekkere eten.
    Tweede kerstdag heb ik ook heerlijk gegeten, maar had ik weer de hele dag last van buikpijn. En dit ging niet over met de paracetamol.
    Erg vervelend voor Don en Chan (daar hebben we genoten van een geweldig kerstdiner) omdat ik heel snel na het eten naar huis vertrok.
    Het lag echt niet aan het eten, maar wel aan het zeer geïrriteerde maagdarm stelsel.
    Ik ben niet misselijk, en ook de stoelgang is normaal. Daarom eet ik gewoon maaltijden, en drink ik veel thee. Dit gaat echt prima. Het is voornamelijk de pijn waar ik last van heb.

    Vrijdag ochtend mocht ik weer op controle komen in het ziekenhuis.
    Daar uitgebreid besproken wat te doen met deze vervelende buikpijn klachten.
    Ik gaf aan dat ik geen ibuprofen durfde te nemen. Dit omdat dat vrij heftig is voor het maag-darmstelsel.
    Er werd mij uitgelegd dat in dit geval dit soort medicatie wordt overgeslagen. Ik mag bij pijn morfine gaan nemen en een maagbeschermer.
    Ergens vind ik morfine een vrij heftige stap. Maar gezien de pijn die ik gevoelde zou ik geen moment twijfelen om het in te nemen.
    Mijn bloed was goed. En aangezien mijn vingers en tenen nog steeds verbeteren ga ik maandag alle middelen weer krijgen. Wel krijg ik van 1 middel weer de halve dosering omdat mijn slijmvliezen  van maag en darm zo geïrriteerd zijn.
    Mijn wimpers en wenkbrauwen beginnen nu erg snel uit te vallen. Ik had de hoop dat ik ze zou behouden. Maar ik ga ook dit laatste beetje haar toch verliezen.
    Dus maandag de aller laatste kuur.
    Voor veel mensen is deze tijd heel snel gegaan. Maar voor mij kan de tijd niet snel genoeg gaan.
    Ik kijk erg uit naar 2014!
    De jaarwisseling zal ik waarschijnlijk bij mijn ouders doorbrengen. Lekker dicht bij huis. Kan ik van te voren nog lekker even wat slapen, en naar huis gaan wanneer ik wil.

    Ik wens jullie allemaal een gezonde en gezellige jaarwisseling toe.
    Op naar 2014!


  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Pasen in Parijs

    In februari had ik mijn vriend een citytrip cadeau gegeven. Hij mocht zelf kiezen waarheen, en ook wanneer. We hadden samen besproken dat het misschien handiger was als we pas zouden gaan als mijn conditie iets beter zou zijn.

    Afgelopen donderdag middag besloten we dat het misschien wel een goed idee was om het paasweekend weg te gaan. We hadden echt behoefte om even samen weg te gaan. En even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen. 
    Online konden we geen citytrip meer vinden, dus besloten we naar het reisbureau te gaan. Het bleek echter veel lastiger te zijn zo last minute dan wij hadden gedacht. Doordat er geen vluchten vanaf Brussel gingen, waren andere vluchten overvol of enorm duur. Venetië, Rome, Berlijn, Kopenhagen, Oslo, Barcelona, Madrid, Lissabon, Porto, Praag, Wenen, Budapest... Deze vluchten zaten allemaal vol. Wel konden we een vlucht voor vrijdag avond laat krijgen naar Parijs. Daar moesten we even over nadenken. Omdat we dat best zonde vonden van onze vrije vrijdag, besloten we dat toch niet te doen. Als we gingen wilden we er wel de vrijdag ook wat aan hebben.

    Thuis gingen we alle opties nogmaals naast elkaar leggen. Met de trein naar Parijs was ook een optie, alleen ook best duur zo last minute. Dan was er nog een optie om met de auto naar Parijs te gaan. Als we dan een hotel zochten waar we de auto konden parkeren was dat een serieuze optie. Na een korte zoektocht vonden we een hotel waar we de auto vlakbij konden parkeren. En er was een metrostation op loopafstand. Dit moest het worden.
    Helemaal enthousiast hebben het hotel geboekt. En daarna hebben we onze ouders op de hoogte gesteld van onze spontane plannen. De koffers werden gepakt, en we gingen op tijd naar bed. Allebei waren we nog nooit in Parijs geweest.

    De volgende ochtend vroeg stapten we in de auto. Ons avontuur ging beginnen. Het eerste gedeelte heb ik gereden, en mijn vriend heeft het grootste gedeelte gereden.
    We hebben geen last gehad van grenscontroles. Wel hebben we wat files gehad. Maar dat mocht onze pret en stemming niet drukken.
    We konden ons hotel erg makkelijk vinden. En ook de parkeergarage was super goed aangegeven. 
    Nadat we ingecheckt waren zijn we met de metro richting de Eiffeltoren gegaan. Het voelde een beetje gek om ineens midden in Parijs rond te lopen, terwijl we de dag ervoor net besloten hadden om toch weg te gaan. 
    Ik zelf had verwacht dat de Eiffeltoren wat hoger zou zijn, en zilverkleurig. Het is wel een geweldig gebouw. Natuurlijk gingen we in de rij staan om erop te kunnen. Het was wel een uurtje wachten, maar dan hadden we wel wat. Het weer was super. Droog, regelmatig een zonnetje maar ook bewolking. Wel besloten we met de lift naar de top te gaan. Traplopen was gezien mijn conditie geen optie. 
    Wat een geweldig uitzicht over de stad vanaf de toren. Wauw geweldig! Ook beneden hebben we geweldige foto’s en selfies gemaakt van deze toren. 
    Daarna besloten we een rondvaart over de Seine te gaan doen. Vanaf het water konden we zien wat deze stad ons allemaal te bieden had. Het werd al langzaam donker, daardoor hebben we genoten van een bijzonder lichtspel tijdens de ondergaande zon.
    Na de rondvaart tocht hebben gegeten op een diner bootje langs de Seine. Na het eten hebben we mooie foto’s gemaakt van een in de Belgische driekleur verlichtte Eiffeltoren. 

    Voor mij werd het daarna echt tijd om naar het hotel terug te gaan. Ik was heel moe, en wilde graag slapen. Ik slaap sinds de start van de kuren zeer weinig nachten door. Door overgangsklachten wordt ik om de 2 uur ongeveer wakker. 

    Na een onrustige nacht waarin ik veel last had van opvliegers en dus veel wakker geweest ben besloten we de ochtend rustig aan te doen. We hadden rustig ontbeten en nog wat gerust. Maar om de hele dag op de hotelkamer te blijven was natuurlijk zonde. Dus zijn we naar de Arc de Thriomphe geweest en de Champs-Élysées. En ook zijn we naar de Notre Dame gegaan. De rij bij de Notre Dame was zo lang, dat we besloten er niet in te gaan, maar buiten te blijven. Ook zijn we naar het Louvre gegaan. Dat is echt een mega groot museum. Ze zeggen dat je daar wel drie dagen kan rondlopen, en dan heb je nog niet alles gezien. Dat hebben we niet gedaan. Wel hebben we buiten veel foto’s genomen. 

    Een metropas is trouwens wel echt een aanrader. Het metronetwerk is namelijk geweldig. Wel zijn sommige stations heel groot, zodat je veel moet lopen. Ook zijn er niet veel roltrappen, dus heb je een aardige conditie nodig voor al het traplopen. Ik met mijn matige conditie heb regelmatig moeten rusten en zitten voordat ik weer verder kon.

    ‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten in de buurt van Le Moulin Rouge. En het was super leuk om deze molen verlicht te zien. 

    De ochtend van eerste paasdag hebben we heerlijk op bed ontbeten. Knus en gezellig. Daarna zijn we naar de basilique du Sacré-Coeur gegaan. We waren niet de enige. Wat was het druk daar. Tevens was er een Chinees meisje die in een trouwjurk daar foto’s aan het maken was. Het zonnetje scheen zo nu en dan. Wel stond er veel wind. 
    Daarna zijn we naar Jardin du Luxembourg gegaan. Een prachtig park waar we op een stoeltje in de zon hebben gezeten. Even relaxen. Op een mooie zomerdag zal het park vol zitten met mensen. Het is echt een prachtig park om te relaxen. 
    Wel hadden we eerste paasdag veel meer rust ingebouwd. Ik had dat nodig. 
    En die avond hadden we vlak bij de Eiffeltoren gegeten. Eigenlijk wilden we in een typisch Frans restaurant gaan eten. Maar daar stond buiten een rij van meer dan 20 mensen. Daar hadden wij geen zin in, dus besloten we een ander restaurantje op te zoeken.

    Tweede paasdag hadden we rustig ontbeten, en daarna de koffers weer ingepakt.
    Na een rit van 6 uurtjes waren we weer thuis.
    Enorm genoten van de stad en van elkaar.
    Wel was ik compleet gesloopt. Het was waarschijnlijk net iets te intensief. Maar ik had het niet willen missen. 

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi