Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Mijn ervaringen met personal trainer JoostPT

    Vroeger was ik heel actief. Ik sportte 3x in de week, en fietste elke dag tussen de 25 en 30 km.
    Maar sinds ik als verpleegkundige in het ziekenhuis werk, is dit helemaal gestopt.
    Door mijn onregelmatige diensten kon ik geen vaste waarde meer zijn voor mijn handbalteam. Dus stopte ik daarmee.  En ook de fiets bleef in het schuurtje staan omdat ik ben gaan werken in Amsterdam.
    En natuurlijk had ik de afgelopen 10-12 jaar wel een keer de sportschool geprobeerd. Ik ging dan 2 tot 3 keer. Betaalde een jaar lang het abonnement, maar ging niet meer heen.
    Afgelopen juli was ik het zat. In mijn nachtdiensten at ik veel ongezonde dingen. Ik bewoog naast mijn werk niet meer dan strikt noodzakelijk. Het roer moest om. Ik had een schop onder mijn kont nodig. Ik wilde weer fit en gezond worden.
    Op het internet gezocht naar een personal trainer in Hoogwoud/Opmeer. Want dat is makkelijker te plannen met mijn onregelmatige diensten. En als ik een afspraak heb staan, dan ga ik ook. Dus dit leek voor mij de perfecte oplossing.
    Zo kwam ik op de website van Joost terecht.
    Een afspraak gemaakt om de doelen te bespreken, en meteen een afspraak gemaakt voor een fittest en de eerste training.
    Die fittest viel mij erg tegen. Mijn conditie was erg slecht. Daarbij had ik een veel te hoog vetpercentage en zeer weinig spiermassa.
    Dus er was genoeg werk te doen.
    Elke training met Joost is anders. Het is fijn dat we lekker buiten sporten. Elke keer verlegd hij de grenzen. Ik had daardoor het idee dat ik niets vooruit ging. Maar na 5-6 trainingen merkte ik dat ik conditioneel wel vooruit ging. En ook kreeg ik meer kracht in mijn armen en benen, en mijn balans ging met sprongen vooruit. Ik trainde 2x per week met Joost, en liep zelf ook nog 1x per week hard.
    Ook heeft Joost mij goede voedingsadviezen gegeven, zodat ik in mijn nachtdiensten geen trek meer had in chips, winegums en drop. Vooral het uitbannen van de toegevoegde suikers heeft enorm geholpen. En ook adviezen van welke tussendoortjes ik het beste kon pakken wanneer ik trek had. Ook kreeg ik het advies om elke 2-3 uur wat te eten.
    Mijn tweede fittest  na 5-6 weken was daarom sterk verbeterd. Mijn vetpercentage was met bijna 3% gedaald. En mijn spiermassa was met ruim 2% gegroeid. En mijn conditie was echt met sprongen vooruit gegaan. Ik voelde mijn fitter en vitaler dan ooit.
    Maar begin september kreeg ik het nieuws dat ik borstkanker had, en daarvoor onder andere chemotherapie moet ondergaan.
    Vanuit het ziekenhuis heb ik het advies gekregen om wel te blijven sporten en bewegen.
    Samen met Joost sport ik nu 2x per week. De eerste 1,5 week na de chemotherapie is het vooral wat licht joggen en wat balans en krachtsoefeningen. Maar de 1,5 week voor mijn volgende kuur gaan we weer wat fanatieker. Proberen we de conditie zoveel mogelijk te prikkelen en bij te houden.
    Ik ben er van overtuigd dat dit helpt. Het helpt mij om mijn hoofd leeg te maken. Bewegen zorgt ervoor dat ik mij lekkerder voel, ook qua gemoedstoestand. Ik voel mij blijer na het sporten.
    Ik ben erg blij dat Joost mij helpt om ook tijdens deze periode zo vitaal mogelijk door te komen. En dat het programma nu aangepast wordt aan mijn maximale belasting.
    Dat je ziek bent betekent dus niet dat je niet moet/ kan bewegen. Juist dan is beweging zeer noodzakelijk.
    Uit de fittesten is gebleken dat ik conditioneel wel wat inlever tijdens de chemokuren. Maar mijn spiermassa blijft gelijk en ook mijn vetpercentage daalt maar langzaam.
    En als deze periode achter de rug is, ga ik zeker mijn conditie weer echt op pijl brengen.
    Joost erg bedankt voor alle support en de gevarieerde trainingen. Ik kan niet wachten totdat we de conditie weer echt kunnen gaan verbeteren.


  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Pijn is fijn

    Afgelopen november werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Uit labonderzoek bleek dat ik in de overgang was. Dat is het resultaat van chemotherapie. De therapie heeft absoluut gedaan wat het moest doen. Namelijk mijn leven redden……. Dat dit een gevolg zou zijn nam ik toen voor lief. Ik ging voor het leven. Dat was het belangrijkste. En daarna kijken we wel weer.

    Nu ben ik net 34. Nog veel te jong voor de overgang. De arts zei nog geruststellend dat deze waardes nog wel zouden kunnen herstellen. Dus het hoeft geen definitieve overgang te zijn.

    Het werd een periode van afwachten…… 

    In februari was ik ineens best wel moe. Later die week had ik last van een minimaal bloedverlies……. Zou het dan toch? Begin maart lag ik krom van de buikpijn…. Ja hoor mijn cyclus is op gang aan het komen.

    Nooit verwacht, maar echt waar: Pijn is fijn! 

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi