Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Op de helft

    Afgelopen maandag heb ik de derde chemokuur gekregen. YES we zijn op de helft!
    Nog maar 3 kuren te gaan!
    En ik moet eerlijk zeggen dat dit voor mij de zwaarste week is geweest tot nu toe.
    Voor het eerst was ik ook echt misselijk. Met meer medicatie dan de vorige kuren was het wel goed onder controle te houden hoor. En ik heb ook echt niet moeten overgeven. Dat niet gelukkig.
    De eetlust en drinklust was hierdoor echt ver te zoeken.
    Ik at voornamelijk handperen en ander fruit. En over het opeten van 1 peer in stukjes kon ik rustig 2 uur doen.
    Ondanks dat ik mij absoluut niet goed voelde ben ik wel alle dagen naar buiten gegaan om te wandelen of te sporten.
    Ik had het gevoel dat dit mij wel hielp. Even een frisse neus. En ook de geest verfrist hiervan.

    Slapen gaat redelijk. Beetje de hele dag door, max 2-3 uurtjes achter elkaar. En aast het wandelingetje buiten heb ik niet veel ondernomen deze week.
    Douchen is ook een uitdaging.
    Het blijft gek dat dingen die vanzelfsprekend snel gaan, zoals even een korte douche, nu bijna een uur in beslag nemen.
    En ook het genieten van een maaltijd is ineens iets wat bijzonder is.  Want ik eet omdat het moet, maar niet omdat ik zoveel honger heb.

    Des ondanks mag ik niet klagen.
    Ik heb pas bij kuur 3 echt een mindere week. Ik ben nog niet aan mijn bed gekluisterd in deze week. En met de medicatie ben ik nagenoeg niet misselijk. Alleen moet ik nu wat meer innemen.
    Botpijnen zijn ook nog steeds aanwezig. Maar nog goed te onderdrukken met paracetamol. Dus ook daar hoef ik niet meer of zwaardere medicatie voor in te nemen.

    Het is nu weekend! Dus mijn goede 2 weken gaan nu beginnen!

    Ik ben vrijdag nog wel naar de accupunctuur geweest ivm de traanogen en enorme loopneus. En door een paar van die naaldjes heb ik daar nu helemaal geen last meer van. Wat een genot dat mijn ogen niet meer zo vermoeid zijn.

    Dit was de update voor deze week weer.
    Volgende week voel ik mij vast weer beter en ben ik deze week vergeten!


  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Mooie afsluiting van week 5

    Het dagje extra rust heeft mij goed gedaan.
    Maar vanmorgen voor het noodweer met code rood zou toeslaan, heb ik mijn hardloopschoenen aangetrokken.
    Na mijn geploeter de vorige keer had ik nu geen verwachtingen. Veel slechter kon eigenlijk niet.
    De eerste 3 kilometer gingen heerlijk. Fluitend bijna. Maar die laatste… Die was wel zwaar.
    Maar wel mijn doelstelling voor deze week weer behaald. En voor het eerst de 6 km grens te pakken gehad!
    Sinds ik ben begonnen met hardlopen in 2013 heb ik ooit 7 kilometer gelopen, maar dat was samen met mijn trainer.
    Deze 6 km heb ik zelf gelopen. En ik denk zelfs dat ik die 7 km ook zelf ga halen. Nog ongeveer 4,5 week te gaan voor mijn operatie. En ik weet nu zeker dat ik die 7 km ga halen.
    Morgen weer een dagje rust. Maar maandag gaan we zeker met een goed gevoel van start met week 6!

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi