Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wereld Kankerdag

    Het is vandaag wereld kankerdag.
    Een dag dat de wereld stil staat wat kanker doet met iemand.
    Iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die of genezen is van deze ziekte, of nog in behandeling is, of door deze verwoestende ziekte is overleden.
    Toch kan ik kanker dankbaar zijn. Ik wist niet dat ik zoveel kracht in mij had. Dat ik zo flexibel kon zijn, en dat ik zo onwijs veel positiviteit kon ervaren.
    Het is echt niet alleen maar vreselijk. Gek he?

    En juist vandaag, op wereld kankerdag, kwamen er cijfers over kanker naar buiten. Cijfers waar wij niet heel blij van worden.
    Van heel Europa, is het aantal mensen wat aan kanker overlijdt, in Nederland het hoogst. Okay er staat nog 1 land in de lijst waar meer mensen overlijden aan kanker.
    Hoe kan dat toch? Dat in dit welvarende land er zoveel mensen sterven aan kanker. Terwijl er zoveel behandelingen zijn, onderzoek wordt gedaan en informatie wordt verstrekt.
    Ik schrok, en was toch wel even van slag door dit nieuws.
    Maar ik realiseer mij dat het wel in perspectief gezet moet worden.
    Nederland is een land waar alle cijfers geregistreerd worden. Dit is hier wettelijk verplicht. In andere landen registreren ze niet zo strikt. Daarom zullen hun cijfers altijd lager uitvallen. Gewoonweg omdat ze niet alle sterfgevallen registreren en dat ze dan ook niet alle cijfers naar buiten kunnen brengen.
    Dus hoe objectief is dit onderzoek? Geen idee.
    Maar ik hecht niet veel waarde aan dit onderzoek. Vooral omdat het schort aan de uniformiteit van registreren van overlijdens binnen Europa.

    Dan lees ik vandaag ook in de media dat veel mensen vinden dat ze niet goed worden voorbereid op hun chemotherapie. 50% weet niet wat alternatieven zijn, wanneer ze aan de bel moeten trekken, wat de gevolgen kunnen zijn op de korte- en langere termijn.
    Ik spreek alleen uit eigen ervaring, en ik deel deze ervaring niet.
    Ik zit nu voor de tweede keer in een chemo behandelingstraject. Ik ben beide keren uitstekend voorbereid. Ze vertelden mij duidelijk in een persoonlijk gesprek wat mij te wachten stond en nog steeds staat. Ik kreeg een mapje mee met alle informatie over mijn kuren, telefoonnummers en instructies wie ik bij welke klachten kon bellen, welke medicatie ik op welk moment mocht gebruiken. Kortom een compleet mapje speciaal voor mij samengesteld. Ik heb diverse gesprekken gehad met mijn artsen. Ik heb compleet inspraak in mijn behandeling. Als ik ergens tegen aan loop kan ik dat altijd bespreken. Ik ben op de hoogte van de korte- en langer termijn gevolgen van de middelen die ik krijg toegediend.
    Voor mijn gevoel ben ik goed voorgelicht en weet ik waar ik aan toe ben. Ja natuurlijk vind ik het lastig dat ik alle bijzondere bijwerkingen deze kuurperiode mag ervaren. Maar ze zijn mij wel verteld. Ik wist dat ik ze kon krijgen.
    Het was ook zeker mijn eigen keuze om wel eerst chemo te ondergaan. Artsen gaven aan dat dit de beste optie was.
    Daar ga ik dan graag voor. En zij weten het toch het beste.
    Dus in beide negatievere berichten rondom kanker in de media kan ik mij niet vinden.

    Maar hoe is het op dit moment met mij?
    De kuur is dinsdag doorgegaan. Ik ben nu op de helft van mijn kuren. Mijlpaal!!
    Mijn labwaarden waren niet verslechterd dus dan vonden we dat we rustig door konden gaan. Van de verkoudheid knap ik steeds meer op. Dus echt geen reden om deze kuur over te slaan.
    Maar de PET scan is wel uitgesteld.
    Omdat ze het liefste willen dat er zo veel mogelijk tijd zit tussen de laatst gegeven kuur en de scan.
    Dat betekent dat ik 15 februari door de scan ga. En 16 februari krijg ik de uitslag al. Kijk dat is dan weer fijn.
    Ik blijf het spannend vinden. Maar ik blijf goede hoop houden dat alles kleiner wordt.
    Over die in mijn hals kan ik niks zeggen. Ik heb namelijk in mijn hals opgezette klieren door die hardnekkige verkoudheid. En die in de hals vind ik zelf toch het spannendste. Juist omdat daar de behandelings opties beperkt zijn. Maar wordt vervolgd. We gaan het zien.
    Ik ben op dit moment vooral blij over hoe ik mij voel. Het gaat echt goed. Energie is beperkt, maar het verbeterd allemaal nog steeds. Het is gewoon fijn dat ik mij weer een beetje mijzelf voel.
    Hopelijk gaan de rest van de kuren ook zo. Dan is het echt goed te doen.

    Nu ga ik vooral genieten van een ziekenhuisvrije 10 dagen.
    Dinsdag ga ik lekker even naar mijn werk. Ben er al een tijd niet geweest. Ook mag ik mij melden bij de bedrijfsarts. Aangezien ik op dit moment weer een hoog verzuim heb.
    Ik ben benieuwd wat hij mij aan gaat bieden.
    Jullie gaan het vast horen.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Spee-No!!

    Sommige mensen moeten het gewoon echt niet doen. Ik weet, ieder moet voor zich weten wat hij of zij draagt.
    Maar sommige dingen moeten sommige mensen vooral niet dragen.

    Afgelopen week heb ik heerlijk genoten van een weekje Corfu.
    Zon, zee, lekker eten en ook nog genoten van de prachtige omgeving.
    De eerste zondag van ons verblijf gingen we met een bootje naar een paar eilanden.
    Het weer was prachtig. En er werd een zwemstop gehouden bij 1 van die eilanden.
    Het water was helder en zo mooi blauw.
    Het ultieme vakantie gevoel kregen wij wel van deze prachtige omgeving.

    Totdat jong en oud in zwemkleding verscheen….
    Hoewel tot de leeftijd van 70 jaar de zwemkleding netjes en verzorgd er uit zag, vervloog mijn vakantiegevoel van de mannen in zwemkleding boven de leeftijd van 70 jaar.
    Verwassen en verbleekte Speedo’s van de begin 20ste eeuw waren massaal uit de kast getrokken.
    Daarbij was hier en daar elasticiteit en de stofdichtheid ver te zoeken.
    En ik snap, dat nu de crisis overal is toegeslagen, je niet zomaar geld uitgeeft aan iets nieuws. Maar om maar 1x in je leven een zwembroek aan te schaffen….
    Hoewel ik de zelfverzekerdheid van die groep mannen wel weer bewonder….

    Maar Hell SpeeNo voor de Speedo….. In mijn ogen dan…..

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi