Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • PET-scan en uitslagen

    Afgelopen maandag ben ik door de PET-scan geweest. Om 7 uur s’morgens stond ik op om wat te eten. Want na half 8 mocht ik niks meer eten. Wel mocht ik de rest van de ochtend veel thee drinken zonder suiker en water.
    Rond half 1 ging ik naar het ziekenhuis.
    Na een korte uitleg werd ik naar een bed gebracht. Daar werd via mijn centrale lijn een radioactief goedje toegediend. En mocht ik 45 minuten niet bewegen. Daarom mocht ik ook geen muziek luisteren. Dat radioactief goedje moest zich namelijk gelijkmatig verdelen door mijn lichaam. Ik geloof dat ik wel perongeluk mijn duim wat bewogen had. Maar dat was volgens de medewerker geen probleem toen ik na 45 minuten gehaald werd voor de scan.
    Wel moest ik voor de scan even naar het toilet, en 2 bekers suiker water drinken.
    De scan duurde ongeveer 35 minuten.
    Daarna mocht ik naar huis, en begon het wachten.

    Dinsdag ochtend werd ik om 9 uur verwacht voor de bloedafname. Daarna gingen we naar de arts. Ze vertelde meteen dat de uitslag van de scan er niet was. Ze ging proberen de uitslag die dag nog wel te krijgen. Dus nog even langer wachten.
    Daarnaast waren mijn bloedwaarden niet goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Mijn witte bloedcellen waren veel te laag. Daarom mag ik nu 5 of 6 dagen na de kuur mijzelf injecteren met het middel, om de aanmaak van witte bloedcellen te ondersteunen in het beenmerg. In plaats van de 4 dagen die ik nu al doe na de kuren.
    Ook waren mijn rode bloedcellen veel te laag. Dus heb ik in plaats van de kuur een bloedtransfusie gekregen.
    Volgende week wordt mijn bloed opnieuw gecontroleerd en we hopen dan dat de kuur door kan gaan.

    Vlak voordat ik naar huis kon gaan kwan de arts langs met de uitslag van de PET-scan.
    Ze had goed nieuws. Er was geen tumorweefsel meer zichtbaar op de scan. Wauw!! De chemo doet goed zijn werk!! Dat is boven verwachting goed nieuws.
    Dus we gaan door met de 3 resterende chemokuren. En daarna wordt ik evengoed bestraald.
    Ik vind dat een heel fijn idee. Aangezien ik in 2014 voor de operatie ook een schone MRI-scan had. Maar achteraf waren er toch nog microcellen aanwezig. Die toen niet zichtbaar waren op de scan.
    Deze microcellen moeten nu wel echt verdwijnen. Daarom geeft het mij een heel goed gevoel dat we gewoon doorgaan met de behandeling zoals was afgesproken. Omdat ik voor eens en altijd kankervrij wil worden.

    Ja het is super goed nieuws deze uitslag. Maar ik sta nog niet te juichen. Voor mijn gevoel is deze uitslag nog geen reden voor een feestje. Simpelweg om het feit dat ik er nog niet ben. Ja we zijn zeker op de goede weg. Maar ik blijf realistisch. Meer omdat kanker al eerder een spelletje met mij gespeeld heeft.
    Natuurlijk ben ik positief en echt blij met dit resultaat. Echt het is geweldig! Maar ik ga pas echt wat vieren als alle behandelingen achter de rug zijn. En ik echt weer kankervrij ben.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Rest in Peace Jaike

     

    Intens verdrietig, maar vol bewondering voor haar
    optimisme en wilskracht
    tijdens een kansloze en oneerlijke ziekte,
    hebben wij afscheid moeten nemen van onze
    lieve vrouw, dochter, zus, tante en schoondochter

     

    Jaike Goslinga-Groot 

    22-10-1980 / 17-10-2016

    Dragos & Jayden Goslinga
    Jan & Lia Groot
    Donnie, Chantal, Jesper & ♥
    Stela & Maarten Goslinga

     

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi