Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Jeukige Kerst

    Wat hebben wij genoten van de kerstdagen. Gezellig met familie bij elkaar. Natuurlijk uitgebreid gegeten. Eerste kerstdag zijn we heel even bij familie geweest. Oma was daar ook, en alle ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Kortom een gezellige drukte. Gelukkig vonden ze mij er goed uit zien. Absoluut niet ziek. Daarna heerlijk gegeten bij mijn ouders. Vriendlief had een heerlijke pompoensoep gemaakt, waar ook de allerkleinsten van smulden. Daarna aan de kalkoen, met verse groenten en een heerlijk stoofpeertje. Wat een verwennerij. Ook hebben we een einde jaarslot gekregen. Wauw, en nu hopen op een mooie prijs. Hoewel wij eigenlijk met liefde die prijs in willen wisselen voor een kankervrij leven. En ik heb van mijn tante een prachtig armbandje gekregen. Super lief.

    Tweede kerstdag hadden we een rustig programma. We waren met zijn drietjes naar de bioscoop geweest. En we hebben een zelfgemaakte pizza gegeten. Heerlijk ontspannen en relaxed daarna voor de tv gehangen. Een fijn rustig dagje.

    De afgelopen week had ik toch wel last van een aantal kleine bijwerkingen. Qua energie gaat het best heel goed. Ik kan eigenlijk alles wel aan. Het enige is dat ik merk dat ik mijn slaap echt nodig heb. Maar dat geeft niet. Dat kan geregeld worden. Wel heb ik behoorlijk onder de huiduitslag gezeten. En wat jeukte dat zeg. Op mijn buik, op mijn rug, op mijn bovenarmen, op mijn borstkas. Het was niet normaal. Daarbij had ik ook nog steeds last van de arm waar die vaatontsteking heeft gezeten. Dus dat was soms wat lastig. Gelukkig kreeg ik medicatie tegen de jeuk en en de uitslag. Toch tussendoor, kreeg ik wel eens last van een jeuk aanval. En wilde ik alleen maar krabben. Wat niet altijd een charmant gezicht was. Inmiddels is de uitslag bijna weg en jeukt het niet meer. Ik hoop alleen niet dat dit mijn lot is na elke kuur. Maar we gaan het zien. Alles in de strijd om een goed eindresultaat te krijgen.

    Morgen volgt de volgende kuur. Ik ben benieuwd. Eerst nog een afspraak met de arts. Altijd fijn om nog even alles door te spreken met elkaar. Ook omdat er best veel gebeurt is, en ik mijn eigen arts niet meer gesproken heb sinds de start van de chemokuren.  Ik heb wel heel veel contact gehad met de poli. Ik voelde mij soms wel een zeur, die weer belde omdat ze ergens last van had. Maar ik hoop dat komende 10 giften van de chemo beter gaan. En dat ik bijna geen last zal hebben van de bijwerkingen.

    Mijn haar begint wel al aardig uit te vallen. Ik heb met regelmaat de plukken in mijn handen. Dus ik verwacht dat ik wel weer volledig kaal ga worden. Wel jammer. Hihi ik was zo trots op mijn mooie gezonde zorgvuldig gekweekte haardos. Maar ik weet ook dat het in 1,5 jaar er weer prachtig uitziet. Dus daar houden we ons dan maar aan vast. 

    Dus nu op naar de volgende kuur….. We zijn al aan het aftellen. 

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Wat moet je nog zeggen

     

    Wat moet je zeggen als alles al gezegd is.
    Social Media stond er vol mee gister.
    Wederom een aanslag. Een aanslag die iedereen aan zag komen, maar toch niet voorkomen kon worden.
    Sinds die grote aanslagen in Amerika op 11 september 2001 zijn er diverse vreselijke aanslagen gepleegd. Voor veel mensen voelt dat als het grote begin van een reeks aanslagen. 2004 Madrid, 2005 Londen, 2010 en 2011 Moskou, 2014 Brussel, 2015 Parijs 2x, 2016 Istanbul, 2016 Ankara, 2016 Brussel.
    Maar in de afgelopen jaren zijn er nog veel meer aanslagen gepleegd in landen verder weg. Onschuldige mensen zijn beroofd van hun leven, dromen en geluk.
    Bewust door een groep die angst en verderf wilt zaaien. Bewust door een groep die hun idealen aan andere mensen op wilt dringen. En als het hun niet bevalt hoe een ander denkt, niet schroomt om ongelofelijk veel buitensporig geweld te gebruiken. Met als doel zoveel mogelijk mensen van het leven te beroven. Omdat geweld macht geeft?

    Ik kan niet geloven dat er een religie, geloofsovertuiging of levensovertuiging voorschrijft om zoveel geweld te gebruiken. Ik wil niet geloven dat dit is wat Allah, God of welke andere profeet of uitdrager van welke overtuiging ook voorschrijft om onschuldige slachtoffers te maken en zoveel angst en haat te zaaien.

    Ik weiger om Moslims als schuldigen aan te wijzen. Ik weiger om deze groep mooie mensen als “het kwaad” te zien.
    Wat er hier gebeurd is, is niet hun schuld. Is niet wat zij willen uitdragen. Zij zijn misschien wel de grootste slachtoffers van alle aanslagen. Omdat de angst en wantrouwen die nu naar deze groep wordt uitgedragen door de media, maar ook door ons als bevolking, wordt deze groep kapot maakt. Eerlijke mensen, die hard werken, die geloven in vrede, vrijheid en liefde.
    Laten wij in tijden van angst deze groep omarmen in plaats van afstoten.

    Is het juist niet zo dat de diversiteit aan mensen de wereld zo mooi maakt?
    Als we allemaal het zelfde waren, het zelfde dachten, het zelfde deden was er geen ruimte voor ontwikkeling. Was er geen ruimte voor scholing. Had niemand zijn eigen leven, dromen en wensen. Door de diversiteit leren wij. Wij leren van elkaar. En daardoor zijn wij als mens tot ongelofelijk mooie dingen in staat! Samen, met elkaar.

    Geniet daarom wel van elke dag.
    Geniet van de dierbaren om je heen.
    Je weet nooit wat morgen brengt.
    Een verwoestende ziekte, een verpletterend ongeluk, een aan oneerlijke en onbegrijpelijke aanslag, een dank je wel van een familielid, een gezellige uitnodiging voor een feestje, het maken van vakantieplannen met het gezin, een knuffel van een kind
    Je weet niet wat morgen brengt.
    Zorg dat alle dagen er toe doen.

    Samen met elkaar zijn wij in staat de angst niet te laten domineren.
    Samen met elkaar zijn wij in staat de liefde te laten overwinnen.
    Samen met elkaar kunnen wij de wereld mooier maken.
    Samen met elkaar kunnen wij dit!

    En heb lief….
    Heb vooral lief…
    Want ik geloof dat de liefde zal overwinnen!

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi